INTOUCHABLES

Ik ben gisteravond naar INTOUCHABLES geweest. Wàt een gave film, één van de leukste die ik de afgelopen tijd heb gezien. De bioscoop daverde af en toe van het lachen! Fijne muziek eronder van onder andere Earth Wind &Fire , maar ook prachtige pianomuziek. Een must-see!


Het verhaal:

Miljonair Philippe is aan een rolstoel gekluisterd. In hartje Parijs woont hij in een kast van een huis. Driss woont daar ver vandaan, in een van de grimmige voorsteden. Verdient de jonge Senegalees zijn geld niet met schimmige zaakjes, dan trekt hij wel een uitkering. Maar wie bijstand wil, moet solliciteren. Plotseling zit Driss met een echte baan opgescheept, als persoonlijke verzorger van Philippe. Met zijn tomeloze energie zet hij Philippes huishouden al snel op z’n kop. Maar ook Driss’ leven zal nooit meer hetzelfde zijn.

De wereld volgens Omnia

Afgelopen vrijdagavond was ik in de Stadshal van theater De Flint bij een optreden van Omnia.
Deze band speelt een mengeling van Keltische volksmuziek met Gothic elementen, en tijdens deze World of Omnia Theatertour doen ze dat min-of-meer acoustisch.
Ik had ze een anatal jaren geleden al eerder gezien in hetzelfde theater.
Ik vond het jammer dat de gitarist een bijzonder klein rolletje vervulde, ik kon een aantal mooie electrische gitaarsolo’s zo bedenken (maar dat was dus niet zo).
Verder een show met mooie muziek (Tjeez, wat kan Jennifer veel instrumenten waanzinnig bespelen), afgewisseld met veel flauwe verhaaltjes door Steve ‘Sic’ Evans.
Geluid en Licht waren OK.
Voor veel mensen van het publiek was het één groot feest der herkenning (en zij konden de verhaaltjes van Steve wèl waarderen, dus ‘t zal wel aan mij liggen – ik ben geen gelovige maar slechts een bezoeker).
Al met al een leuke avond die het voor mij net-niet helemaal was.

Met de zaak naar Ahoy

Dit jaar had de directie een originele locatie bedacht voor de nieuwjaarsreceptie; Ahoy in Rotterdam. Het feestje werd extra opgeluisterd door een aantal bekende artiesten. We gingen afgelopen zaterdagavond ‘met z’n allen’ naar de Vrienden van Amstel live. Erg leuk!

Van te voren had ik een paar oordopjes gekocht om mijn trommelvliezen te beschermen tegen de harde geluiden. Hoe het zonder zou zijn geweest, weet ik niet, maar ik kon alles perfect horen en had achteraf geen tuuttende oren.

De avond werd begonnen met een hapje en een drankje op het ‘Dorpsplein’ waar voor de gewone VIP’s (wat wij waren) het eten wel lekker, maar wat fantasieloos was (de speciale VIPS konden terecht in aparte gedeeltes waar wat meer keus was). Drankjes hoorden er bij (qua bier dus alleen maar Amstel. Maar niet voor mij, ik reed en was dus 100% BOB).

Daarna binnendoor naar de grote zaal (Ahoy zou verbouwd zijn geweest, ik vond het er prima uitzien) waar we in het centrale deel (de Arena) bij de rest aansloten.
Wat volgde was een feestje van bekende artiesten zoals Guus Meeuwis, BLØF, Within Temptation, 3JS, Acda en de Munnik, Alain Clark, Frank Boeijen, Laura Jansen en DI-RECT, aangevuld met Voice-of-Holland winnaar ‘TattooBen’ Ben Saunders, die volgens de bekende formule zowel samen als in combinaties hun liedjes ten gehore brachten.
Wat mij betreft zijn de 3 J’s er 3 teveel, maar de rest vond ik erg leuk.
Verstand op nul en pleziermaken, helemaal gelukt!

Naar de Carmina Burana

Enige tijd geleden vroeg collega Ronny aan mij of ik zin had om mee te gaan naar een uitvoering van de Carmina Burana op muziek van Carl Orff. Ik kende alleen het overbekende begin omdat dat vaak als achtergrondmuziek wordt gebruik,t dus voordat ik ja zei heb ik eerst een CD met dit muziekstuk beluisterd.
De Carmina zou worden uitgevoerd door de jubilerende Eindhovense KoorVereniging (EKV) De Toonkunst in Muziekgebouw Frits Philips in Eindhoven.

Afgelopen zaterdagavond was het dan zover.
De muziekzaal deed me erg denken aan Muziekcentrum Vredenburg in oude tijden, maar dan veel lichter, en met een groot (kerk)orgel boven het podium. Wat ik erg fraai vond was de ruimte in de foyers, en de projectie van het concert op de muren.
In de zaal veel ouderen – vast familieleden van de ToonKunst-zangers en -zangeressen die ook niet meer piep waren.

Het podium was goed bezet door het Opera Begeleidingsorkest uit Den Bosch en verder omlijst met de drie deelnemende koren en de dirigent met de drie solisten (die eigenlijk weinig te doen hadden – ik schat dat de tenor een minuutje heeft staan zingen en de rest van de tijd meelas met de partituur).
Ik vond de opgevoerde Carmina deels indrukwekkend, andere delen deden mij aan Walt Disney-filmmuziek denken (ik doe Orff tekort).
Jammergenoeg kreeg ik halverwege een flinke hoofdpijn, aan de opvoering van het Requiem van Jenkins na de pauze heb ik mij onttrokken.
Het was leuk om weer eens een klassiek concert bij te wonen!

Regenboog op zondagavond

Afgelopen zondagmiddag opeens een emailtje van een mede-koorlid; er zou in de St. Aegtenkapel een Benefietconcert zijn tbv Roze Zaterdag met optredens van een ander Amersfoorts koor en klassieke muziek van het Rainbow ensemble. Na een klein beetje Googlen bleek onze eigen dirigent Harry de Beer ook nog mee te doen. Niets op tv (en alles is leuk), dus: op naar de St Aegtenkapel.
Deze kapel is wat mij betreft één van de mooiste locaties waar je naar muziek kunt luisteren; de akoestiek is echt prachtig daar! (Ik herinner me een concert van Harry Sacksioni van enkele jaren geleden….om te huilen, zo mooi!).
Bij binnenkomst bleek ik één van de weinige niet-roze mannen te zijn, maar dat bleek totaal geen beletsel voor een leuke avond.
Het Rainbow Ensemble speelde muziek van ondermeer Franz Krommer (een mij totaal onbekende componist uit de tijd van Beethoven) – het kwartet voor fagot, 2 altviolen en cello, de Simple Symphony van Benjamin Britten en stukken van Tchaikovsky. Tussendoor trad het Roze Koor op met de door Harry bewerkte versie van I Feel Pretty (waarmee het Hallehuiskoor precies een week geleden optrad in Theater de Lieve Vrouw).
De drankopbrengst was ook voor het goede doel (Stichting Keiroze), dus dan neem je met een goed gevoel een extra glaasje….
Was leuk, een onverwachte mooie avond!

Blauwbaard in de Veerensmederij

Afgelopen vrijdag ben ik met zus & zwager naar de premiere van de opera Blauwbaard van Xynix Opera geweest, volgens eigen zeggen een “Thriller opera op industrieel erfgoed”.

Zus en zwager waren vorig jaar naar de voorstelling King Arthur op Fort Rijnauwen bij Utrecht geweest, en waren daar zo lyrisch over dat, zodra Xynix Blauwbaard programmeerde, de kaartjes snel waren besteld (en ik mocht mee)!

De Veerensmederij is in een gedeelte van Amersfoort waar ik nog nooit was geweest (maar zo vaak al erg dichtbij); aan de Soesterkwartier-kant van het stationsemplacement, en dus op het NS-terrein. Ik vond het sowieso erg leuk om daar rond te lopen; ben geen treinofiel, maar een station en treinen betekenen voor mij altijd: op stap, op reis. Fijn gevoel dus!
Tijdens het wachten-om-naar-‘binnen’-te-mogen (de voorstelling is in de open lucht) werd er nog af-en-aan gereden met de cast, later werd ook de Burgemeester van Amersfoort afgeleverd. Ook werden dekentjes uitgedeeld, geen overbodige luxe bleek later.
De zitplaatsen waren in tribunevorm opgesteld tegenover de gerestaureerde (maar nog niet helemaal af) Veerensmederij, welke werd gebruikt als orkestbak en op- en afkomst voor de spelers.

Ik ben nog nooit naar een opera geweest en moest zelf erg wennen aan de klassieke manier van zingen. Verder vond ik het één groot feest van mooi licht, goede muziek en tekst (waarin de lokatie ook nog een rol kreeg), mooie zang en dans (met een mooie hoofdrolspeelster Leonie van Veen).
Boven ons hoofd was het helemaal onbewolkt, dus de maan en sterren werkten goed mee aan de sfeer. Nadeel was dat het enorm snel afkoelde, maar daar waren die dekentjes dus voor bedoeld.

Na afloop werd de nieuwe naam van Xynix bekendgemaakt door mevrouw de Burgemeester. Het wordt dus Holland Opera. In eerste instantie vond ik dat (en dat heb ik meteen de wereld ingetwitterd) een jammere keuze. Xynix klink speels, Holland Opera heeft iets stugs en saais. Na een nachtje slapen denk ik, Ja, het stadium van kindervoorstellingen is voorbij, ze zijn nu helemaal bezig met grote volwassen voorstellingen. Ze zullen de naam helemaal waarmaken!

Wereldberoemd (in Amersfoort)

Sinds april van dit jaar zing ik als tenor(oef, wat hoog soms) mee in het Hallehuiskoor (dat volgend jaar het 25-jarig jubileum viert).
In tegenstelling tot het ‘eens-in-de-maand-op-zondagochtendkoor‘ (zelfde dirigent trouwens) treedt het Hallehuiskoor wèl eens naar buiten; er wordt opgetreden.
Afgelopen september zongen we op 2 lokaties tijdens de Dag van de Amateurkunst; komende zondag doen we mee aan ‘Gluren bij de Buren’ en zingen we om 14:00; 15:00 en 16:00 uur aan de Jerolimodreef 4 – kom kijken & luisteren!
(de beelden van het optreden van vorig jaar bij ‘Gluren’ – ik sta er nog niet bij uiteraard… staan hieronder). Vorige week woensdag hebben we opnamen gemaakt voor de Top2000-coverwedstrijd van Knoopppunt Kranenbarg met het liedje Tous les garçons et les filles waarvan een fragment op de radio is uitgezonden. De winnaar mag zijn cover live komen zingen in de studio, dus stem op het Hallehuiskoor!

Naar de Koebrug

deel van de collectie van De Koebrug

Afgelopen zaterdag trad een al wat langer bestaand plan in werking: ik ging met Roel overnachten in het Friese Stavoren om ‘s avonds te genieten van het whisky-diner in restaurant De Koebrug.

Omdat we toch in de buurt waren zijn we het alcoholisch weekend uiteraard niet gestart zónder een bezoek te brengen aan Lekkerbier in Joure. Ik moest de beste man voor een tweede keer binnen korte tijd teleurstellen door weer zonder een paar dozen bier het pand te verlaten maar het slechts bij een 4-pack La Chouffe (en dat is nieuws, ik kende totnogtoe alleen de 75 cl-flessen) te houden.

Dan òp naar Stavoren en camping Súdermeer. De camping was snel gevonden, de receptie niet. Uiteindelijk bleek deze in het gebouw van Marina Stavoren te zitten. Verder een prima camping met gratis warme douches (en geen WC-papier, maar het sportkatern voldeed ook zo hoorde ik…). Nadat de tent stond en het 4-pack soldaat was gemaakt konden we op weg naar De Koebrug. Het is gelukkig niet ver lopen van de camping naar de Koebrug, dus dat scheelde weer.

In het restaurant werden we vriendelijk ontvangen door een enthousiaste heer in kilt (met in z’n sok een mes zo te zien) die ons de gehele avond voorzag van een lekker glaasje met bijbehorende motivatie. Het eten was prima, de sfeer idem (we waren niet de enigen die ons hadden aangemeld) en de glaasjes (het waren kleine glazen) whisky helemaal in de roos. Bij de ‘koffie na’ mochten we zelf een keuze maken uit de collectie van zo’n 400 single malts (wat om de dooie dood helemaal niet meevalt), en helemaal vrolijk verlieten we het lokaal. Omdat de glazen niet te groot waren en het eten de maag goed vulde konden we zonder geslinger de camping weer terugvinden.

Mijn whisky-menu bestond uit:

Hemelvaart in Friesland

Omdat er een paar mooie dagen zouden aankomen en het een lekker lang weekend is besloten we de tent weer eens in Friesland op te zetten, en gewoontegetrouw werd dat weer camping Maran bij Terkaple (bij Akmarijp vlak bij Joure). Per e-mail had ik reeds tevoren een plekkie veiliggesteld, en bij aankomst mochten we zelf kiezen. Dat werd dus hier.
Na een koude nacht en het daaropvolgende ontbijt bij mijn ouders besloten we naar Kameleondorp Terherne te gaan om daar het Kameleonmuseum te bezoeken en met de rondvaartboot naar het Kameleoneiland te varen. Het was tenslotte prachtig weer èn Hemelvaartdag. Bij aankomst bleek het Pretpark Kameleon Avontuur gesloten te zijn. Er hing zelfs geen briefje op het raam met openingstijden in bij de tegenovergelegen buurtsuper wist men te vertellen dat dit pretpark zeer onregelmatig opent. Gezien de drukte bij de voordeur en het prachtige weer is dit natuurlijk een grote blunder! (De website meldt dat vanaf Hemelvaartsdag een club kunstenaars zandsculpturen gaat maken; je zou denken dat ze dan open zijn…). We besloten dan maar zelf te gaan varen. Dichtbij het Pretpark kwamen we bootjesverhuurder Dik op Skik tegen waar we een grote hardplastieken Whaly 370 met buitenboordmotor huurden voor een rondje Terherne (ondermeer over de Terkaplester Puollen), en dat was ook leuk! Na de lunch zouden we nog een GPS-geocache (Blaugerzen,GC1DYZN)gaan zoeken in de buurt van Akmarijp. Het eindpunt van deze cache moest je tussentijds bijelkaar-puzzelen, maar jammergenoeg was bij het tweede coördinaat de situatie zo anders (er werd daar een weg gebouwd) dat de aanwijzingen niet meer gevonden konden worden. Omdat we toch al wat moe waren hebben we de rest maar gecancelled. Jammer! (Als ik mij beter had voorbereid had ik dit in de logs al kunnen lezen…)
Vrijdags zijn mijn vader en ik vroeg uit de veren gegaan om de start van de HT (Harlingen – Terschelling race voor sloepen) te gaan meemaken. Het was daar een gezellige drukte en we hadden prima zicht op de start van de race (zie hier wat foto´s). Een regenbuitje kon de pret niet drukken! 

Later zijn we achter de nieuwe industriehaven over de dijk naar het punt precies tegenover de veerhaven gewandeld. Hierna heb ik nog een bezoekje gebracht aan de bierwinkel in Joure (de avond ervoor was de eigenaar op de plaatselijke TV geweest met ‘Schots bier’, en dat moest even gecontroleerd worden natuurlijk). De beste man herkende mij nog van de vorige keer (je hebt zó ‘n naam te pakken…), maar ik moest ‘m deze keer teleurstellen; ik kon maar 1 doosje meenemen… ‘s Avonds met de hele familie uit wokken bij Sea Palace in Harlingen (de locatie is super zo aan de veerhaven; het eten redelijk). Na het eten was het aardig fris bij de tent dus vroeg erin!
Zaterdag; inpakken en wegwezen. het was mooi geweest!

Geen Berliner Bol…

 Vorig weekend werd het tienjarig bestaan van Vicrea Solutions in Berlijn gevierd, en ik was erbij!

De trip begon vrijdagochtend op station Amersfoort waar IC 141 ons naar Berlin Hauptbahnhof zou vervoeren.

Na een paar kleine vertragingen onderweg kwamen we aan op het vernieuwde hoofdstation van Berlijn, waar een bus klaarstond om ons via een touristische route naar ons hotel (NH Berlin-Mitte) te vervoeren.

Na het inchecken (ik had een eigen kamer) en de welkomstborrel in de bar vertrokken we met de metro naar restaurant Albert’s waar een lekker warm buffet klaarstond.

De volgende ochtend konden we zelf invullen. Ik ben met een klein groepje door een stil Berlijn naar de Reichstag gelopen waar op het dak een grote koepel is geplaatst waarmee je een mooi uitzicht over de stad kon hebben. Omdat was gebleken dat je op tijd aanwezig diende te zijn wilde je niet in een lange rij terechtkomen stonden we vóór achten al voor de deur. Het binnenkomen werkte net als bij Schiphol; alles van metaal afdoen, jassen uit en tassen door de scanner heen en met jezelf door een detectiepoortje. Dan met de lift naar boven en met een concentrische loopbrug naar boven. Vanwege het vroege tijdstip was het nog een beetje heiig en de ramen nog wat beslagen, maar het uitzicht was prima! We hadden nog geluk; vanaf 1 april zou de koepel vanwege werkzaamheden gesloten zijn. Na afloop was het nog even zoeken om een lekkere kop koffie te krijgen (maar alles kwam goed). Als lunch hapten we een halve meter braadworst, gedrapeerd op een stokbrood weg.

‘s Middags werden we bij de Kulturbrauerei verwacht, bij Berlin-on-bike voor een fietstocht door de stad. Ik ging uit van een saaie tocht, maar het tegendeel was meer waar! Er werd onderweg op diverse plekken met een historisch belang gestopt (denk aan de plaatsen waar de beruchte muur was gebouwd, het documentatiecentrum van de Berlijnse muur, de jodenwijk, het Holocaust-monument). Omdat de gids er zijn eigen verhaal (in perfect Nederlands) bij vertelde maakte dit een grote indruk.

De avond brachten we door in restaurant Wasserwerk, wat van binnen leek op een fabriekshal met allerlei fraai uitgelichte apparaten. Hier ook weer een buffet.

Na afloop maakten we de drink-bonnetjes van het hotel op, zetten de klok op zomertijd en dat leverde daardoor een kort nachtje op.

Zondagochtend maakten we een rondwandeling-met-gids door Berlijn (ik vond het een beetje saai), en na een lunch in het hotel vertrokken we met de bus naar het station om met IC 142 weer naar Amersfoort te gaan.

Ik heb me uitstekend vermaaakt, en het idee veel te hebben gezien van de binnenstad van Berlijn.

Maar geen Berliner bol gegeten!

(En de Berlijnse Notities van Cees Nooteboom heb ik niet uitgelezen, wàt een saaie verhalen!)