De wereld volgens Omnia

Afgelopen vrijdagavond was ik in de Stadshal van theater De Flint bij een optreden van Omnia.
Deze band speelt een mengeling van Keltische volksmuziek met Gothic elementen, en tijdens deze World of Omnia Theatertour doen ze dat min-of-meer acoustisch.
Ik had ze een anatal jaren geleden al eerder gezien in hetzelfde theater.
Ik vond het jammer dat de gitarist een bijzonder klein rolletje vervulde, ik kon een aantal mooie electrische gitaarsolo’s zo bedenken (maar dat was dus niet zo).
Verder een show met mooie muziek (Tjeez, wat kan Jennifer veel instrumenten waanzinnig bespelen), afgewisseld met veel flauwe verhaaltjes door Steve ‘Sic’ Evans.
Geluid en Licht waren OK.
Voor veel mensen van het publiek was het één groot feest der herkenning (en zij konden de verhaaltjes van Steve wèl waarderen, dus ‘t zal wel aan mij liggen – ik ben geen gelovige maar slechts een bezoeker).
Al met al een leuke avond die het voor mij net-niet helemaal was.

Naar de Carmina Burana

Enige tijd geleden vroeg collega Ronny aan mij of ik zin had om mee te gaan naar een uitvoering van de Carmina Burana op muziek van Carl Orff. Ik kende alleen het overbekende begin omdat dat vaak als achtergrondmuziek wordt gebruik,t dus voordat ik ja zei heb ik eerst een CD met dit muziekstuk beluisterd.
De Carmina zou worden uitgevoerd door de jubilerende Eindhovense KoorVereniging (EKV) De Toonkunst in Muziekgebouw Frits Philips in Eindhoven.

Afgelopen zaterdagavond was het dan zover.
De muziekzaal deed me erg denken aan Muziekcentrum Vredenburg in oude tijden, maar dan veel lichter, en met een groot (kerk)orgel boven het podium. Wat ik erg fraai vond was de ruimte in de foyers, en de projectie van het concert op de muren.
In de zaal veel ouderen – vast familieleden van de ToonKunst-zangers en -zangeressen die ook niet meer piep waren.

Het podium was goed bezet door het Opera Begeleidingsorkest uit Den Bosch en verder omlijst met de drie deelnemende koren en de dirigent met de drie solisten (die eigenlijk weinig te doen hadden – ik schat dat de tenor een minuutje heeft staan zingen en de rest van de tijd meelas met de partituur).
Ik vond de opgevoerde Carmina deels indrukwekkend, andere delen deden mij aan Walt Disney-filmmuziek denken (ik doe Orff tekort).
Jammergenoeg kreeg ik halverwege een flinke hoofdpijn, aan de opvoering van het Requiem van Jenkins na de pauze heb ik mij onttrokken.
Het was leuk om weer eens een klassiek concert bij te wonen!

Regenboog op zondagavond

Afgelopen zondagmiddag opeens een emailtje van een mede-koorlid; er zou in de St. Aegtenkapel een Benefietconcert zijn tbv Roze Zaterdag met optredens van een ander Amersfoorts koor en klassieke muziek van het Rainbow ensemble. Na een klein beetje Googlen bleek onze eigen dirigent Harry de Beer ook nog mee te doen. Niets op tv (en alles is leuk), dus: op naar de St Aegtenkapel.
Deze kapel is wat mij betreft één van de mooiste locaties waar je naar muziek kunt luisteren; de akoestiek is echt prachtig daar! (Ik herinner me een concert van Harry Sacksioni van enkele jaren geleden….om te huilen, zo mooi!).
Bij binnenkomst bleek ik één van de weinige niet-roze mannen te zijn, maar dat bleek totaal geen beletsel voor een leuke avond.
Het Rainbow Ensemble speelde muziek van ondermeer Franz Krommer (een mij totaal onbekende componist uit de tijd van Beethoven) – het kwartet voor fagot, 2 altviolen en cello, de Simple Symphony van Benjamin Britten en stukken van Tchaikovsky. Tussendoor trad het Roze Koor op met de door Harry bewerkte versie van I Feel Pretty (waarmee het Hallehuiskoor precies een week geleden optrad in Theater de Lieve Vrouw).
De drankopbrengst was ook voor het goede doel (Stichting Keiroze), dus dan neem je met een goed gevoel een extra glaasje….
Was leuk, een onverwachte mooie avond!

Jubileumconcert – the day after

Dat was een groot feest gisteren in theater De Lieve Vrouw!

We begonnen om 11 uur met inzingen, de laatste aanwijzingen in ontvangst nemen en de positionering op het podium. Onderwijl waren de techneuten van het theater druk bezig met het knutselen aan de verlichting en het klaarmaken van podium en zaal.
Om half drie zat ons publiek in de zaal en kregen wij onze grote opkomst; onder daverend applaus daalden we van de trap af naar de zaal en begon het optreden.
Het was al weer veel te snel pauze, en veel koorleden (waaronder ikzelf) vroegen zich af of we niet wat waren vergeten te zingen, maar niet dus.

Het tweede deel ging ook super waarna onze dirigent Harry de Beer welverdiend in het zonnetje werd gezet.

Na afloop was in de foyer gelegenheid om oude bekenden weer te begroeten en dat was best gezellig.
Toen de meeste gasten waren vertrokken hebben we het jublieumjaar afgesloten met een lekker hapje bij restaurant Dara. Het bleef nog lang gezellig!

Voor meer foto’s zie onderstaande pagina’s:

Blauwbaard in de Veerensmederij

Afgelopen vrijdag ben ik met zus & zwager naar de premiere van de opera Blauwbaard van Xynix Opera geweest, volgens eigen zeggen een “Thriller opera op industrieel erfgoed”.

Zus en zwager waren vorig jaar naar de voorstelling King Arthur op Fort Rijnauwen bij Utrecht geweest, en waren daar zo lyrisch over dat, zodra Xynix Blauwbaard programmeerde, de kaartjes snel waren besteld (en ik mocht mee)!

De Veerensmederij is in een gedeelte van Amersfoort waar ik nog nooit was geweest (maar zo vaak al erg dichtbij); aan de Soesterkwartier-kant van het stationsemplacement, en dus op het NS-terrein. Ik vond het sowieso erg leuk om daar rond te lopen; ben geen treinofiel, maar een station en treinen betekenen voor mij altijd: op stap, op reis. Fijn gevoel dus!
Tijdens het wachten-om-naar-‘binnen’-te-mogen (de voorstelling is in de open lucht) werd er nog af-en-aan gereden met de cast, later werd ook de Burgemeester van Amersfoort afgeleverd. Ook werden dekentjes uitgedeeld, geen overbodige luxe bleek later.
De zitplaatsen waren in tribunevorm opgesteld tegenover de gerestaureerde (maar nog niet helemaal af) Veerensmederij, welke werd gebruikt als orkestbak en op- en afkomst voor de spelers.

Ik ben nog nooit naar een opera geweest en moest zelf erg wennen aan de klassieke manier van zingen. Verder vond ik het één groot feest van mooi licht, goede muziek en tekst (waarin de lokatie ook nog een rol kreeg), mooie zang en dans (met een mooie hoofdrolspeelster Leonie van Veen).
Boven ons hoofd was het helemaal onbewolkt, dus de maan en sterren werkten goed mee aan de sfeer. Nadeel was dat het enorm snel afkoelde, maar daar waren die dekentjes dus voor bedoeld.

Na afloop werd de nieuwe naam van Xynix bekendgemaakt door mevrouw de Burgemeester. Het wordt dus Holland Opera. In eerste instantie vond ik dat (en dat heb ik meteen de wereld ingetwitterd) een jammere keuze. Xynix klink speels, Holland Opera heeft iets stugs en saais. Na een nachtje slapen denk ik, Ja, het stadium van kindervoorstellingen is voorbij, ze zijn nu helemaal bezig met grote volwassen voorstellingen. Ze zullen de naam helemaal waarmaken!

Een kijkje achter de schermen van De Flint

Gisteren hebben Rosalie en ik een rondleiding achter de schermen in De Flint gedaan.
Onder begeleiding van de huismeester en van het hoofd van de programmering gingen we met een klein clubje een kijkje nemen op de plaatsen waar je anders nooit komt; op het grote podium, de artiestenfoyer, de kleedkamers en de orkestbak.
Ondertussen werd er van alles uitgelegd over de gang van zaken (wat is links en wat is rechts als je op het podium staat, hoe heten de doeken die er hangen en wat zijn trekken).
Erg interessant allemaal!

Kleine tip voor als je dit ook wilt doen: koop je van te voren kaartjes, dan kost je dit €5,- + €0,50 ‘bespreekkosten’; ga je op de bonnefooi dan spaar je die bespreekkosten uit. (trouwens waanzinnige verborgen kosten; ik heb het kaartje zelf via de website van de Flint gekocht en kreeg geen kaartjes maar alleen een bevestiging per email. Kunnen ze hier niet gewoon mee stoppen?!!).

Naar Sjony en Bep

Sjony en BepGisteravond zijn wij in De Flint naar de voorstelling Sjony en Bep, een bewerking van Porgy and Bess, van Frank Groothof geweest.
Ieder jaar zijn we weer benieuwd op welke manier Frank een bekend verhaal voor een divers publiek (van 8 tot 88) weet te brengen, en ook dit keer vond ik het weer erg goed gelukt!
Het decor was ècht mooi gedaan, met een stalen brug die half op het podium stond en verder ging in het doek dat er achter hing.
Heel verrassend was ook het begin van de voorstelling; het leek of er van alles mis was, maar uiteindelijk bleek dit er allemaal bij te horen. Ik vind het ook erg knap hoe met een paar eenvoudige attributen opeens een heel ander personage wordt neergezet (of een toiletborstel die verandert in een baby), dat is ècht Frank Groothof’s grote kracht.
Halverwege vonden we het wel een beetje langdradig worden, maar het eind was weer helemaal goed!
Wat ik zelf erg mooi vond was Marzieh Reyhani, die zowaar een Braziliaans tintje wist te geven aan de liedjes (wat ook weer geen verrassing is wanneer je kijkt in wat voor band ze zingt).
De begeleiding was in meer dan goede handen van het jazz-trio DIG d’DIZ.
Zie hier een aantal foto’s van de voorstelling, gemaakt door Eddy Westveer.

Alptraum in De Lieve Vrouw

alptraumlieve vrouwGelukkig is ook voor ons het theaterseizoen weer begonnen. Afgelopen zaterdagavond waren wij in het totaal vernieuwde theater De Lieve Vrouw (wat – in elk geval gisteravond – geheel rookvrij blijkt te zijn, klasse!) bij de voorstelling Alptraum van toneelgroep Oostpool. Ik had er nog nooit van gehoord (cultuurbarbaar…) maar volgens hun magazine beschikt deze toneelgroep zelfs over z’n eigen theater in Arnhem!
De zaal zat bomvol hoewel het een reprise was en de tweede speelavond.

En wat vonden we ervan: voor mij was het een combinatie van slapstick en tekenfilm. Het was bij vlagen erg grappig, maar ook vreselijk flauw. Spannend maar ook saai. Onverwacht maar ook langdradig. Sommige mensen in de zaal lagen continu blauw van het lachen, anderen waren aan één stuk door aan het gapen. Ik zat er een beetje tussenin. Hoe dan ook; toch een aardige voorstelling!

Kaartjes voor het nieuwe seizoen

Afgelopen zaterdag was het weer zover; je kon weer kaartjes bestellen voor het seizoen 2007-2008 van Theater De Flint. Vorig jaar was het bestellen via de website goed bevallen, dus nu maar weer ditzelfde plan opgevat.
ticket Om te beginnen bleek dat ik niet de enige was; je kon een ticket ‘trekken’; net zoals bij de slager. In eerste instantie zag dat er niet goed uit; er waren meer dan 400 mensen voor mij bezig. Gelukkig schoten die allemaal goed op (je moet binnen 10 minuten je bestelling afronden anders moet je opnieuw beginnen), dus binnen een halfuur was ik aan de beurt.
bestelsysteem de flintHet ging bijna helemaal goed, tot bij de laatste keuze. Daar bleef de pagina ‘hangen’ en kwam ik over de 10-minutenlimiet heen. Dat betekent dus: opnieuw een ticket trekken en helemaal opnieuw beginnen, gelukkig was alles nog beschikbaar.
Ik vind het wél een nadeel dat je dan opnieuw moet beginnen; ik zou het slimmer vinden om aan het begin je contactgegevens vast te leggen, dan je kaartjes uit te zoeken en daarna af te ronden. Zo voorkom je dat je buiten je schuld (een te drukke site) opnieuw moet beginnen en blijven de kaartjes in je eigen ‘winkelmandje’ zitten.
Het bestelsysteem zélf vind ik erg mooi; je geeft aan wat je wilt zien, daarna kun je aangeven waar je wilt zitten en het is geregeld!