De Kleine Matthäus op herhaling

Over een paar weken is het zo ver, dan doe ik net als vorig jaar weer mee aan de scratchuitvoering van Bach’s Matthäus Passion, opnieuw in de St. Agathakerk in Beverwijk.
Jammergenoeg zonder dirigent Peter Maissan die begin van dit jaar plotseling overleed. Hoewel ik hem pas één keer als dirigent meemaakte voelt zijn afwezigheid toch als een groot gemis, want wàt kon die man motiveren, en met wàt een ogenschijnlijk gemak dirigeerde hij de 2 orkesten, 2 koren en de solisten.
Zijn rol wordt overgenomen door Paul Valk die dit jaar o.a. de Messiah-jongerenscratch doet.

Ik krijg altijd kippenvel van het beluisteren van de Matthäus Passion, en dat wordt alleen maar versterkt wanneer ik daar zelf aan meedoe, tussen het koor m’n best sta te doen!
Tja, nog een paar weken…dat wordt dus oefenen!
Het moet wel ‘voor de lol’ zijn, maar toch ook wel iets beter dan vorig jaar.
O ja: er zijn nog zangers nodig, dus meld je vooral aan!

Scratchuitvoering Matthäus Passion

Afgelopen zaterdag 26 maart heb ik voor het eerst meegedaan aan de scratchuitvoering van de Matthäus Passion van J.S. Bach waarin het verhaal van de lijdenstijd van Jezus wordt verteld, georganiseerd door Stichting de Kleine Matthäus. Ik deed dus voor het eerst mee, maar volgens de organisatie was het voor de 13e keer dat dit bijzondere evenement plaatsvond.

Een scratchconcert houdt in: samen de stukken doorzingen, beetje bijschaven en dan later uitvoeren voor publiek. Het gaat vooral om het enthousiasme, tegelijk beginnen en eindigen, en dat alle nootjes goedgaan is voor een grote groep amateurzangers natuurlijk een utopie.

De dag vond plaats in de St. Agathakerk in Beverwijk. Ik kon me bij deze plaats weinig voorstellen, maar dat er zo’n prachtige kerk zou staan… wow!
Bij binnenkomst kreeg iedereen een geel veertje als corsage en mocht je een greep in de mand met pepermunt en stophoest doen.
Het Symfonie Orkest Haarlem stond al opgesteld, en na het welkom door iemand van de organisatie werden we door dirigent Peter Maissan aan de hand genomen doorheen de Matthäus Passion. Het inzingen gebeurde door ‘gewoon’ een koraal te doen.
Na de koffiepauze waren de solisten ook aanwezig en begonnen we met het doorzingen van het eerste deel. Na de lunch volgde het tweede deel.
Om 4 uur ging de kerk open voor het publiek en gaven we de uitvoering.

Het was echt een ongelooflijk bijzondere dag om met zo’n grote groep zangers (ongeveer 370 personen verdeeld in 4 stemgroepen en 2 koren), een enthousiast orkest (ook verdeeld in tweeën), fantastische solisten (waarvan de meeste meerdere rollen vervulden) grote delen van zo’n prachtig werk als de Matthäus Passion uit te voeren. Ik voelde me echt onderdeel van de ‘grote voorstelling’, inclusief enorm veel kippenvel bij de prachtige aria’s.
Over 2 weken ga ik de uitvoering van Pieter Jan Leusink in de Jacobikerk in Utrecht meemaken. Ik denk dat het een heel ander soort gevoel mee zal brengen.

En volgend jaar? Doe ik weer graag mee!
Door meer organisaties worden trouwens dit soort meezingconcerten georganiseerd!

De wereld volgens Omnia

Afgelopen vrijdagavond was ik in de Stadshal van theater De Flint bij een optreden van Omnia.
Deze band speelt een mengeling van Keltische volksmuziek met Gothic elementen, en tijdens deze World of Omnia Theatertour doen ze dat min-of-meer acoustisch.
Ik had ze een anatal jaren geleden al eerder gezien in hetzelfde theater.
Ik vond het jammer dat de gitarist een bijzonder klein rolletje vervulde, ik kon een aantal mooie electrische gitaarsolo’s zo bedenken (maar dat was dus niet zo).
Verder een show met mooie muziek (Tjeez, wat kan Jennifer veel instrumenten waanzinnig bespelen), afgewisseld met veel flauwe verhaaltjes door Steve ‘Sic’ Evans.
Geluid en Licht waren OK.
Voor veel mensen van het publiek was het één groot feest der herkenning (en zij konden de verhaaltjes van Steve wèl waarderen, dus ‘t zal wel aan mij liggen – ik ben geen gelovige maar slechts een bezoeker).
Al met al een leuke avond die het voor mij net-niet helemaal was.

Radio mp3

Ik begon het toch ‘n beetje zat te worden; dof geluid en veel te zacht.
Het via de koptelefoon-uitgang van de mp3-speler aansluiten op de aux-ingang van de autoradio; het werkt wel maar niet naar volle tevredenheid.

Op een goede dag kreeg ik het echte-manneblaadje weer in de brievenbus met daarin de bekende hebbe-dinggetjes, maar ook een verwijzing naar de aanbieding van de dag. Ik heb het natuurlijk over – ik kan het niet vaak genoeg zeggen – de Wehkamp voor mannu; Conrad!
Laat de aanbieding van die dag nu een leuk klein gevalletje zijn waarin je SD-kaartjes of een USB-stick kunt stoppen, het hele geval in de 12-Volt aansluiting in het dashboard van de auto, en dat als een klein FM-zendertje de muziekjes afspeelt op een zelf te kiezen frequentie op de autoradio. Hebbon!
Ik had geen minuut nodig om zonder de handleiding te lezen het ding spelend te krijgen.
Het zendertje is vrij zwak, dus je moet echt een vrije frequentie opzoeken (in regio 033 voldoet 88.0 MHz uitstekend), maar het werkt zonder gedoe.
Nu op volle sterkte, prima stereo en afspelen van een los kaartje. Krekwakwou!

(ik vraag me alleen wel af of dit wettelijk is toegestaan, iemand een idee?)

Op zoek naar inzicht

Net als veel andere collega’s doe ook ik mee aan de training ‘Persoonlijke Effectiviteit’ welke wordt gegeven door een trainer van de Stairwaysgroep.

Voorafgaand aan deze traing heb ik een vragenlijst ingevuld waarmee mijn persoonlijk Insights Discovery Profiel is gegenereerd, Dit is een soort van analyse welke lijkt op het Enneagram en zou gebaseerd zijn op het werk van Carl Jung. Het resultaat hiervan is een kleurenprofiel en een bijbehorend boekje waarin je sterke- en zwakke punten staan en is gericht op het samenwerken met anderen.
Ik verzet me altijd tegen dat ‘hokjes-duwen’, en wat mij betreft krijg ik alle kleuren van de regenboog. Toch vond ik de uitkomst opvallend treffend (en meer dan de obligate horoscoop uit de krant). Nieuws bracht het me niet (dat zou ook raar zijn natuurlijk).

Doelstellingen van de training zijn ondermeer het verkrijgen van inzicht in jezelf (hoe kom je op anderen over, wat zijn je sterke- en zwakke punten) en het verkrijgen van inzicht in anderen (hoe kun je inspelen op de vragen en behoeften van anderen). De training lijkt vooral bedoeld voor managers en verkopers (al werd dit laatste handig verlegd naar: als je iets wilt van/ met je collega’s moet je dit ook verkopen) en is gebaseerd op NLP (Neuro Linguïstisch Programmeren).
En dat is toch een beetje eng. Laat het programmeren maar aan mij over denk ik dan.
Ik denk dat ik ontregelend genoeg ben geweest om het voor mezelf luchtig genoeg te houden en de kriebels binnen de perken.

Hoe het verder gaat weet ik nog niet (dat beschrijf ik vast nog wel).
Zo’n trainer heeft altijd aardige quotes;

  • Principes zijn zelf-opgelegde hindernissen.
  • Succes is een keuze, geluk is een besluit
  • Ieder mens wordt geboren als origineel maar sterft als een kopie
  • De grootste motivator is het vermijden van angst
  • Behandel de ander zoals de ander behandeld wil worden.

Met de zaak naar Ahoy

Dit jaar had de directie een originele locatie bedacht voor de nieuwjaarsreceptie; Ahoy in Rotterdam. Het feestje werd extra opgeluisterd door een aantal bekende artiesten. We gingen afgelopen zaterdagavond ‘met z’n allen’ naar de Vrienden van Amstel live. Erg leuk!

Van te voren had ik een paar oordopjes gekocht om mijn trommelvliezen te beschermen tegen de harde geluiden. Hoe het zonder zou zijn geweest, weet ik niet, maar ik kon alles perfect horen en had achteraf geen tuuttende oren.

De avond werd begonnen met een hapje en een drankje op het ‘Dorpsplein’ waar voor de gewone VIP’s (wat wij waren) het eten wel lekker, maar wat fantasieloos was (de speciale VIPS konden terecht in aparte gedeeltes waar wat meer keus was). Drankjes hoorden er bij (qua bier dus alleen maar Amstel. Maar niet voor mij, ik reed en was dus 100% BOB).

Daarna binnendoor naar de grote zaal (Ahoy zou verbouwd zijn geweest, ik vond het er prima uitzien) waar we in het centrale deel (de Arena) bij de rest aansloten.
Wat volgde was een feestje van bekende artiesten zoals Guus Meeuwis, BLØF, Within Temptation, 3JS, Acda en de Munnik, Alain Clark, Frank Boeijen, Laura Jansen en DI-RECT, aangevuld met Voice-of-Holland winnaar ‘TattooBen’ Ben Saunders, die volgens de bekende formule zowel samen als in combinaties hun liedjes ten gehore brachten.
Wat mij betreft zijn de 3 J’s er 3 teveel, maar de rest vond ik erg leuk.
Verstand op nul en pleziermaken, helemaal gelukt!

Nieuwe gitaar


Na jaren een Spaanse gitaar te hebben bespeeld (nou ja, met een pauze van zowat 20 jaar) mocht ik laatst een staalsnarige gitaar lenen van mijn broer(tje).
Met pijn in mijn hart heb ik ‘m weer ingeleverd, want wàt speelt dat lekker en de klank is zoveel malen helderder.

Kortom: ik mocht van mezelf er ook één uitzoeken, en uiteraard in dè gitaarwinkel van Amersfoort – Kees Dee op de Leusderweg.
Met mijn bescheiden budget, maar mèt 10% korting vanwege het 23-jarig bestaan (huh, ook een kroonjaar blijkbaar) kwam ik na een aantal gitaren te hebben bespeeld thuis met de eerste die ik in mijn handen kreeg; een Greg Bennett ASDM van het model Dreadnought; geen cutaway zoals ik van plan was, maar een ‘gewoon’ model.
En nu maar spelen dus!

Naar de Carmina Burana

Enige tijd geleden vroeg collega Ronny aan mij of ik zin had om mee te gaan naar een uitvoering van de Carmina Burana op muziek van Carl Orff. Ik kende alleen het overbekende begin omdat dat vaak als achtergrondmuziek wordt gebruik,t dus voordat ik ja zei heb ik eerst een CD met dit muziekstuk beluisterd.
De Carmina zou worden uitgevoerd door de jubilerende Eindhovense KoorVereniging (EKV) De Toonkunst in Muziekgebouw Frits Philips in Eindhoven.

Afgelopen zaterdagavond was het dan zover.
De muziekzaal deed me erg denken aan Muziekcentrum Vredenburg in oude tijden, maar dan veel lichter, en met een groot (kerk)orgel boven het podium. Wat ik erg fraai vond was de ruimte in de foyers, en de projectie van het concert op de muren.
In de zaal veel ouderen – vast familieleden van de ToonKunst-zangers en -zangeressen die ook niet meer piep waren.

Het podium was goed bezet door het Opera Begeleidingsorkest uit Den Bosch en verder omlijst met de drie deelnemende koren en de dirigent met de drie solisten (die eigenlijk weinig te doen hadden – ik schat dat de tenor een minuutje heeft staan zingen en de rest van de tijd meelas met de partituur).
Ik vond de opgevoerde Carmina deels indrukwekkend, andere delen deden mij aan Walt Disney-filmmuziek denken (ik doe Orff tekort).
Jammergenoeg kreeg ik halverwege een flinke hoofdpijn, aan de opvoering van het Requiem van Jenkins na de pauze heb ik mij onttrokken.
Het was leuk om weer eens een klassiek concert bij te wonen!

Wohltemperierter gitaar

Ik heb na jarenlang negeren een tijdje geleden mijn gitaar weer uit het vet gehaald. Eigenlijk dus een nieuwe gekocht want de opslag op zolder had de gitaar geen goed gedaan. Ergens in een doosje vond ik nog mijn good-old stemvork om de snaren op de juiste toonhoogte te krijgen.
Blijkbaar is dit iets dat ik was verleerd want helemaal zuiver werd het toch niet.
Na wat Googlen kwam ik al snel uit op de site van de ‘Wehkamp voor manne’ – Conrad dus. Er blijkt een enorm scala aan stemapparaatjes te zijn van goeikoop tot wat duurder, en de prijzen vielen me eigenlijk helemaal niet tegen,
Gelukkig hebben we in Amersfoort een prima gitaarwinkel op de Leusderweg – die van Kees Dee, en tussen-de-buien-door ben ik daar snel heengefietst en thuisgekomen met een Korg GA-40 apparaatje.
Het grappige is dat dit kleine dingetje helemaal geen schakelaar heeft voor welke snaar je aan het stemmen bent – je slaat een snaar aan en het apparaat geeft aan welke snaar het is en hoeveel lager of hoger deze gedraaid moet worden om precies goed gestemd te zijn. (Je moet er uiteraard niet al te ver vanaf zitten).
Kortom: voor die twee tientjes een prima apparaatje dat zowel voor acoestische gitaren (met ingebouwde microfoon) als electrische (bas) gitaren goed z’n werk doet!