Van Amsterdam naar Amsterdam

Eén van de aardigste reisprogramma’s op de Nederlandse televisie vind ik 3 op reis dat iedere zondagavond door omroep Llink wordt uitgezonden. In dit programma doet Floortje Dessing (wij zeggen altijd Dressing trouwens)verslag van haar grote reis, afgewisseld met Sebastiaan Labrie en Froukje Jansen die een korte trip doen.
De reis van Floortje gaat dit seizoen van Amsterdam naar Amsterdam eiland (Île Amsterdam, een piepklein stukje Frankrijk in de Indische oceaan), waarbij ze laat zien wat er onderweg allemaal gebeurt.
In de periode waarin ik dit schrijf is ze met de laatste etappe bezig; van Reunion naar het eindpunt Amsterdam Eiland.
Het grappige is, dat ik nu net het boek het verdwaalde eiland – Amsterdam op 37 ° 50 ‘ Zuiderbreedte geschreven door Alfred van Cleef aan het lezen ben waarin hij exact hetzelfde einddoel voor ogen heeft.
In tegenstelling tot bij Floortje is het voor Alfred een echte obsessie waarvoor alles moet wijken.
In het boek beschrijft hij hoeveel moeite hij heeft moeten doen (4 jaar lang zeuren en zanikken bij de Franse overheid) om de trip te kunnen maken op de Marion Dufresne (inderdaad: hetzelfde schip als waarmee Floortje vaart) en een verblijf op het eiland te kunnen regelen. Uiteindelijk gaat het hem lukken.
Wanneer ik alle gedoe lees ben ik benieuwd hoe het Floortje allemaal is gelukt. Een suksesvol televisieprogramma helpt vast en zeker!
Het boek is in 1999 uitgegeven, dus Alfred van Cleef was Floortje minimaal 10 jaar voor. In de aflevering die op 8 februari werd uitgezonden was Floortje het boek ook aan het lezen. Grappig was dat!

De schaduw de mist in

Een tijdje geleden kwam het boek ‘Caribisch Complot’, geschreven door Tomas Ross uit.
Het verhaal zou geschreven zijn in de stijl van Havank en vanwege de vele gelijkenissen met het verhaal Holleeder zou deze bovenmatig geïnteresseerd zijn in het verhaal.
Op zolder heb ik een hele stapel ‘Schaduw-boekjes’ liggen waarin op een humoristische en onderkoelde wijze het oplossen van een misdaad wordt beschreven. Zeeeer lezenswaardig! Ik was dus erg benieuwd naar wat Tomas Ross ervan maakte.

Ik vond het een erg saai verhaal met overloze opsommingen en hier-en-daar tussendoor Schaduwiaans taalgebruik. De ‘humor’ zoals door Tomas Ross gebruikt kwam op mij erg geforceerd (en daardoor niet leuk) over.

Ik heb het boek niet uitgelezen; wat mij betreft zijn de pretenties meer dan niet waargemaakt.

Op stap door de Laatste Wildernis

Ik heb net het boek De laatste wildernis (vertaling van The Wild Places), geschreven door de Brit Robert Macfarlane uitgelezen.
Vanuit z’n favoriete klimboom in (de buurt van) zijn woonplaats vraagt hij zich af of er nog
stukjes ongerepte natuur in zijn land bestaat en besluit eropuit te gaan om dit te onderzoeken.
In hoofdstukken als Eiland, Vallei, Kaap, Bergrug verkent hij delen van Groot Brittannië en Ierland (zie hier) alleen of met een deskundige vriend die alles van het betreffende gebied kent. Tijdens de verkenningen overnacht hij in zijn bivakzak midden in het bos of op de top van een berg. Erg stoer!
Ondertussen verzamelt hij artefacten die het gebied vertegenwoordigen, zoals een speciale steen of bewerkt stuk hout wat hij onderweg vindt.
Eenmaal thuis ziet hij opeens ook de natuurwaarden van zijn eigen woonomgeving terug.
Ik vind het een erg toegankelijk boek waarin de liefde voor het landschap mooi wordt beschreven.

Meer recensies: De Volkskrant, reisboeken.be

Bierschrijven

Voor m’n laatste verjaardag kreeg ik het boekje Minder Trammelant in Bierland, geschreven door Rick Kempen en Marco Philipsen, cadeau. Beide schrijvers zijn professioneel met bier bezig (wie wil dat niet) bij Bier & Co en Mitra.
Het resultaat is een erg leuk boekje waarin een groot aantal, in Nederland verkrijgbare bieren, per type op een luchtige manier worden besproken en wel zodanig dat het resultaat, behalve een uitbreiding van de aanwezige bierkennis, ook behoorlijk gezonde trek in een biertje is. Goed gedaan dus!
Wat wel een beetje jammer is, is dat het boekje stikt van de taal- en stijlfouten (zo wordt consequent gesproken van een smaakpallet waarbij ik er vanuit ga dat de smaak van een biertje niet een houten transportplateau maar een scala aan smaken betreft – en dus als palet moet worden geschreven), en dat het zich op een aantal plaatsen herhaalt, maar dat heb je zeer waarschijnlijk niet meer door na de consumptie van enkele van de genoemde biertjes.
Voor mij is één van de resultaten van dit leuke boekje, dat ik lid ben geworden van vereniging PINT (Vereniging Promotie Informatie Traditioneel Bier), die binnenkort weer het jaarlijkse Bokbierfestival organiseert.

Op je eigen eiland

Wie wil dat nou niet, een eigen eiland waar je je lekker kunt terugtrekken?
Ik ben net uitgelezen in het boek Zeezicht (oorspronkelijke titel Searoom), geschreven door Adam Nicolson.
Deze man hééft z’n eigen eilanden, Garbh Eilean (het Ruige Eiland), Eilean Mhuire (Maria Eiland), Eilean an Tighe (Huis Eiland) welke tesamen de Shiant’s heten, gelegen aan de westkust van Schotland (de Buiten-Hebriden). Hij heeft deze geërfd van z’n vader die ze in de jaren 30 van de vorige eeuw kocht voor 1400 pond.
Het boek is zowel het verhaal over de schrijver zelf; hoe hij het leven op de Shiant-eilanden ervaart, maar ook over de geschiedenis van deze 3 piepkleine eilandjes (en daar wordt het boek soms een beetje saaier). Zo gaat hij met een aantal archeologen de geschiedenis van de bewoning van de eilanden onderzoeken. Je zou het niet verwachten, maar  deze afgelegen piep-kleine eilandjes zijn al eeuwenlang bewoond.
Op sommige dagen ben ik toch bar jaloers op deze man!
Helemaal onbewoond zijn de eilanden niet; je kunt er logeren!

Ook lekker zonder BMW!

Een tijdje geleden zat ik lekker te lezen in het boek De enige gast geschreven door Dylan van Eijkeren (lees hier een fragment) waarin hij schrijft over zijn tour door Duitsland die hij in de winter van 2003 – 2004 maakte met z’n BMW. Iedere avond wanneer hij in een treurig hotelletje zat eindigde hij de dag met een goed lagavulinglas Lagavulin-whisky. Verder is het een leuk boek dat lekker weg-leest.
Lagavulin (je spreekt het uit als Laga-voelin), díe destilleerderij hebben we nog niet gehad op Islay. Hij was dicht toen we er langs kwamen.
Deze maand is het gelukkig de whisky van de maand bij de Gall, dus ik heb maar een fles gekocht. Volgens de doos is de Lagavulin-destilleerderij één van de oudste destilleerderijen van Schotland, de inhoud is pas 16 maar zal best smaken!
Grappig genoeg is er zelfs een fan-site van Lagavulin-liefhebbers.
Zie hier een aardig filmpje over de destilleerderij.
Mijn smaaknotities: onmiskenbaar een Islay-whisky (lichte jodium-smaak, peaty) met een zoetige nasmaak (dat komt door het sherry-vat waarin deze whisky gelagerd is). De peaty (turf)-smaak is niet overheersend zoals van de buren Laphroaig en Ardbeg, maar zeker aanwezig. Ik vind ‘m lekker, hij mag blijven!
En de meneer hieronder vertelt wat híj ervan vindt.

Terra Cognita

Terra CognitaIk ben nu bezig in het boek Terra Cognita geschreven door Evert Jan Groeskamp. Ik kocht het toen ik op zoek was naar een nieuw reisboek, en de tekst op de achterflap sprak me aan. Gesproken werd van de Nederlandse Paul Theroux, een reisschrijver waar ik een groot liefhebber van ben. Ik bladerde wat door het boek en wat ik zag beviel me. Verhalen afgewisseld met achtergrondinformatie; daar steek je nog iets van op!
Gaandeweg het boek merk ik dat ik de (vooral sociologische) achtergronden van een bezocht land steeds meer links laat liggen en het me eigenlijk vooral om de reis zelf gaat. De achtergronden zijn voor mij te gortdroog en moelijk door te komen. En dan vind ik de vergelijking met Paul Theroux toch mank gaan. Je leest over een wat eenzame man die erg veel moeite heeft om van de drank af te blijven, veel last heeft van hoogtevrees, lichamelijke ongemakken en zich snel zorgen maakt over het functioneren van zijn hart, en daar met genoegen over uitwijdt. Geen sprankje humor of zelfspot, en dat maakt het geen page-turner. Over de wetenschappelijke waarde kan ik geen oordeel geven. Toch ben ik wel benieuwd naar zijn andere boek,India verlaten – Een anti-reisboek over zijn treinreis door India.

Macadam

John McAdamIk kom het toch regelmatig tegen in een vertaald Engels boek; de hoofdpersoon rijdt met zijn auto over het macadam.
Vreemd vind ik dat; zou de vertaler de Nederlandse vertaling voor macadam niet kennen?
Dit is natuurlijk asfalt!
Of zou het een (onbedoeld) eerbetoon zijn aan de Schots John McAdam,uitvinder van het asfalt (en daarom de aanstichter van de files..).
Ben trouwens benieuwd of er een relatie is met Macadamia-noten 😉

Het zijn net mensen

Luyendijk, Joris. Het zijn net mensenIk heb de laatste jaren geen boek gelezen dat zo’n grote indruk op mij maakte als Joris Luyendijk‘s Het zijn net mensen. Het boek gaat over de periode tussen 1998 en 2003 waarin Joris als niet-journalist Midden-Oostencorrespondent is voor de Volkskrant en het Radio 1 Journaal, en later voor de NRC.
Wat ik niet wist is wat de rol van een Midden-Oostenverslaggever is tijdens een nieuwsuitzending. Je denkt dat het nieuws ter plekke door de verslaggever wordt gemaakt; het nieuws en de beelden komen echter van de grote persbureaus en het enige dat de verslaggever ter plaatse doet is het voorgekauwde nieuws van een lokaal sausje voorzien.
In dit boek beschrijft hij hoe het beeld ontstaat dat wij als Westerse nieuwsvolgers krijgen van de situatie in het Midden-Oosten. Dit beeld wordt erg beïnvloed door de persbureaus, die de wereld van het nieuws voorzien op een manier die past in het straatje van (vooral de) Amerikanen en de Israëli’s, tegenover de veel minder gelikte middelen van bijvoorbeeld de Palestijnen.
Over de periode die hij doorbrengt in het door Israël bezette Oost-Jeruzalem schrijft hij hoe het is om in een bezet gebied te wonen en hoe het de inwoners onmogelijk wordt gemaakt een normaal leven te leiden.
Na het lezen kijk je echt heel anders naar het Journaal.
Een aanrader!

Luyendijk, Joris. Het zijn net mensen: beelden uit het Midden-Oosten. Uitgeverij Podium ISBN 978 90 5759 316 1

Over Armenië

armenieIk ben nu het boek Armenië, geschreven door Philip Marsden aan het lezen. Marsden is auteur van reisverhalen en romans.
In dit boek onderzoekt hij ter plaatse wat er over is van het Armeense rijk. Dit doet hij in 3 delen; het Nabije Oosten, Oost-Europa en Armenië.
We kennen allemaal de geschiedenis van het Armeense volk en de genocide die door de Turken is gepleegd (en totnogtoe steeds als een molensteen om de Turkse nek hangt), maar al lezende in dit boek blijkt vervolgd te worden bijna het lot te zijn van de Armeniërs. In dit boek wordt dit omschreven als de tragische geschiedenis van een volk dat eigenlijk niet mocht overleven.
Mooi om te lezen is dan wel de strijdbaarheid van dit stugge volk dat zich er niet onder laat krijgen. Bijna een parallel met de Joden zou je zeggen. Het enige verschil is dat de Armeniërs niet klagen over wat hen is overkomen, maar gewoon doorgaan met overleven en telkens weer opnieuw beginnen.
Als reisboek is het bijzonder prettig geschreven. Een aanrader dus!