Ik en pakjes

Is er een hogere macht die er plezier in schept om mijn verlangen naar pakjes te frustreren?
Na wat minder goede ervaringen met het laten verzenden van via Internet aangeschafte artikelen, besloot ik het deze keer anders aan te pakken. Ik wilde graag Icarus GO e-reader hebben en omdat ik nog wilde profiteren van de ‘geld terug’ actie (dus de reader moest snel binnen zijn), heb ik als afleveradres de postbus van mijn werkgever aangegeven. Iedere dag post, er is altijd iemand binnen. Wat kon er mis gaan?

Toen ik de bestelling deed op de website van bol.com werd aangegeven dat de levertijd 5 à 7 werkdagen zou zijn; de bevestigingsmail repte zelfs van 10 werkdagen. Groot was mijn genoegen toen ik een dag later […] het emailtje kreeg dat mijn pakje onderweg was en de volgende werkdag zou worden bezorgd.
Hoewel de pagina op TNT Track ‘n Trace duidelijk maakte dat mijn pakje in de Postbus zou liggen, bleek dit in het echt niet zo te zijn. De baliemedewerker op het Postkantoortje gaf aan dat ik maar telefonisch moest informeren. Aldus gedaan gaf de telefoniste mij de boodschap dat TNT eigenlijk ook niet wist waar mijn pakje kon uithangen, en dat ik er maar het beste rekening mee kon houden dat ik bij bol.com moest aankloppen voor een nieuwe levering.

Ondertussen stond op de Track ‘n Trace-pagina nog steeds dat mijn bestelling in de afleverroute zat….. en prompt een dag later werd bezorgd.
Vreemd verhaal dus!
Zie onderstaand de pagina van Track ‘n Trace

Hoogst merkwaardig


Een tijdje geleden schreef ik over het gelukkige toeval waarbij de stamboom van mijn familie in verband werd gebracht met de boekjes van Havank.
Nadat er email-verkeer op gang was gekomen tussen mij en de genoemde meneer kreeg ik het verzoek om mijn adresgegevens bekend te maken zodat hij mij een exemplaar van het clubblad van de Havank-stichting (Stichting Mateor) zou kunnen doen toekomen.
Nooit meer aan gedacht.
Totdat afgelopen week jaargang 16 Nummer 1 van de Havank Nieuwsbrief Hoogst Merkwaardig in de bus viel.

En eerlijk gezegd vond ik het een zo leesbaar blaadje van een volgens mij behoorlijk levendige stichting, dat ik mij als donateur heb aangemeld.

Op 18 juni 2011 is in Leeuwarden het jaarlijks ledentreffen, de toogdag of de Havankdag geheten. Ik ben erg benieuwd!

Multi-focale lenzen

Ik zal het maar bekennen.
Hoewel ik er natuurlijk uitzie als een jonge god, en er zàt dagen voorbijgaan dat ik me ook zo voel, ben ik toch niet meer helemaal piep. (Voor de geïnteresseerden: ik ben #14.43 uit de familie-stamboom).

Goed, ik krijg soms wat rare tips (zou je je haar niet eens verven, of nog erger: scheer je kop kaal), maar verder deert het me niet.
Het enige waaraan ik soms merk dat ik wat ouder word, is dat het lezen van teksten wat lastiger gaat, en dan eigenlijk alleen wanneer ik m’n contactlenzen in heb (die voor veraf zijn) – met zonder lenzen lees ik net zoals een baby (nou ja, bij wijze van dan).

Da’s lastig overdag.
Door het opzetten van een leesbril oog je meteen stùkken ouder (en daarvoor ben ik wellicht te ijdel), dus daar heb ik geen zin in (of is het ‘geen zin aan’, daar wil ik vanaf zijn).

Gelukkig was het onlangs weer tijd voor de halfjaarlijkse contactlenscontrole (ik laat m’n ogen vaker checken dan mijn gebit) dus alle gelegenheid om ‘het probleem’ uit de doeken te doen.

Er blijkt dus van alles op de markt te zijn voor slechterzienden (dat wordt in mijn geval presbyopie genoemd – ouderdomsverziendheid (wat een foute term…), en ben nu aan het testen met multi-focale contactlenzen.

Ik moet zeggen dat het lezen beter lijkt te gaan.
Na een paar dagen echter begonnen mijn ogen steeds roder-en-roder te worden (en wàs het maar door de drank, dan had ik er tenminste nog lol van gehad). Ander materiaal ofzo, iets waar mijn gevoelige ogen (ja dames, ik ben een gevoelige man) niet zo best tegenkonden. Van mevrouw de opticien mocht ik geen uur langer met die lenzen rondlopen, en ben ik weer terug bij af.

Nu, een week later heb ik nog steeds de kleur ogen van een albino, hopelijk trekt dat snel weer weg!
Het wachten is op multi-focale-lenzen-met-siliconen ofzo. Een collega zweert bij nachtlenzen (zelfs Liza draagt ze), maar ik heb er weer eventje genoeg van…

Van Havank naar Ywema?

Naast deze weblog houd ik mij ook bezig met de genealogie van mijn familie – stamboomonderzoek zogezegd.
Een andere rariteit is het bijhouden van de inhoud van mijn boekenkast op Internet (ik heb hier tenminste reeds de nodige opmerkingen over gekregen – of ik wel helemaal 100%….).

Kort geleden kwamen deze 2 wereldjes samen – wel heel onverwacht.
Ik kreeg een emailtje van een meneer die in mijn boekenkast mijn Havank-verzameling was tegengekomen en daarbij op de proppen kwam met een krantenartikel waarin een familielid van mij – de boekhandelaar J.H. Ywema uit Hilversum een reis naar Frankrijk en een bezoek aan Havank  had gewonnen.
Dit artikel met als titel ‘De Atlasmillionaires’ heeft gestaan in het blad Atlas nieuws, uit Nieuwsblad voor de Boekhandel van  3 juli 1952.
Kan iemand hier meer informatie over verstrekken (zoals: wie is de maker van de foto’s, en zijn er originelen van de foto’s beschikbaar), dan zou ik die informatie graag krijgen!

Klik op de afbeeldingen hieronder en de pagina opent in een nieuw venster.

De onsterfelijke woorden “I love it when a plan comes together” lijken mij van toepassing!

Van onze correspondent in Harare

Ik ben zowat door het boek ‘Van onze correspondent in Harare’ heen dat geschreven is door Sybilla Claus, de Afrika-redacteur van dagblad Trouw.
Zoals de titel aangeeft gaat het grotendeels over het wonen en leven in het Zimbabwe van dictator Mugabe.

Wat ik heel erg goed vind aan haar verhaal is dat ze beschrijft ‘hoe het allemaal kon gebeuren’; hoe Mugabe – die gevangen zat tijdens het bewind van Ian Smith in het toenmalige Rhodesië is geworden tot de bloedige dictator die hij nu is, en hoe zijn zijn volk er telkens toe kan zetten om landgenoten te martelen en te onderdrukken. Het geeft een genuanceerder beeld van de man en het land dan ik tot dusverre kende (waarmee ze het niet goedpraat, laat dat duidelijk zijn!)

Wat overblijft is een beeld van een heerser die goed voor z’n vriendjes zorgt en daarmee het land en de economie compleet in het slop laat geraken. Je vraagt je dan ook af of het ooit nog goed komt met het land dat ooit de graanschuur van Afrika was en nu alles moet importeren (zolang daar geld voor is).
Onbegrijpelijk ook dat er geen blauwhelmen gestationeerd zijn om het land er weer bovenop te helpen en er een democratische regering te installeren.

Al met al een bijzonder boeiend boek waarmee je het land van binnenuit leert kennen. Aanrader!

Probo Koala in boekvorm

Ik heb het zowat in één ruk uitgelezen; de thriller Probo Koala, geschreven door Van Campen, dat gaat over het reilen en zeilen in de wereldwijde handel in olieproducten. De naam Probo Koala doet natuurlijk denken aan de ramp met het gelijknamige gifschip in Ivoorkust waarbij de huurder van het schip, Trafigura in opspraak kwam. Als we het boek – dat fictief wordt genoemd- ernaast leggen dan handelt het in het boek over het bedrijf Figueroa.

Ik geloof dat de gang van zaken die in het boek wordt beschreven; het eindeloos mengen van verschillende soorten stoffen, om laagwaardige brandstof op te waarderen of hoogwaardige brandstof te mengen met afvalstoffen best zo zal gebeuren in de echte wereld. Dat is een behoorlijk schrikwekkend beeld; vanwege het grote geld worden enorme (milieu)risico’s genomen en worden mensen ongevraagd en onwetend blootgesteld aan gevaarlijke stoffen.
Hoewel soms wat rommelig en van-de-hak-op-de-tak was het een bijzonder spannend en leerzaam boek!

Lees de recensie in de Volkskrant

[Edit] 23 juli 2010: Trafigura is veroordeeld tot een boete van 1 miljoen Euro. Lees meer

Voel me oud

Dan kun je je nog wel 17 voelen
en het lichaam hebben van een jonge god
(vooruit, een ouwe).
Maar op een dag
zomaar een dag in maart
komen er visioenen van Pas-65.
En dat allemaal
door zo’n sales-miep van de Intermediair…
Mijn gratis abonnement is verlopen
omdat ik te oud ben
zucht!
Weer een deuk in mijn zelfvertrouwen!
Wat denkt ze wel!

‘t Is toch een stom blad…..

😉

Terugkeer in je eigen sporen

Voor de afgelopen zomervakantie had ik reeds een stapel boeken ingeslagen (het merendeel Engelstalig; dan doe ik er tenminste wat langer mee) en ik dacht dat dat wel voldoende zou zijn.

Echter, op Schiphol kwam ik de (voor mij) nieuwe Paul Theroux (mijn meest favoriete reisschrijver) tegen; genaamd Ghost Train to the Eastern Star. Dit boek kon ik niet laten liggen! In dit boek doet hij de treinreis die hij ruim 30 jaar geleden maakte (beschreven in The Great Railway Bazaar – De grote spoorwegcarrousel) nog eens over.

De tijden zijn sindsdien behoorlijk veranderd, soms ten goede (denk aan de oorlogen in Cambodja en Vietnam waardoor in het eerdere boek delen van de reis onmogelijk waren), en soms wat minder; Afghanistan is nu een onmogelijk land om doorheen te trekken. Wederom een prachtig boek om tijdens een strandvakantie te lezen!

Lees hier het artikel over Paul Theroux en Ghost Train to the Eastern Star door Hans Bouman in de Volkskrant.

Martin Bril is dood

 Het zat er aan te komen, maar het overlijden van Martin Bril kwam voor mij toch nog onverwacht.

Gisteravond zag ik het staan op teletekst: Martin Bril is overleden.

Zijn columns in de Volkskrant las ik door tijdgebrek niet iedere dag (duidelijk een geval van de verkeerde prioriteiten stellen); zijn pagina in het Volkskrant magazine verslond ik.

Sinds de nieuwe indeling van de krant had hij zijn vaste plek op de voorpagina; al schreefhij wel dat het hem veel te snel gebeurde, dit doel zou hij pas over 2 jaar bereikt willen hebben, maar door omstandigheden… 

De laatste week bleef zijn hoekje leeg, nu weet ik waarom. Ook heeft hij niet zelf zijn Bob den Uyl-prijs meer in ontvangst kunnen nemen.

Gelukkig heeft hij de rokjesdag dit jaar nog mogen meemaken.

Ik zal hem missen!