Koolmees in de keuken

We hadden laatst de keukendeur (buitendeur) openstaan terwijl dochterlief aan het computeren was.
Opeens stoof ze de kamer binnen. “Er zit een vogel in de keuken!”
Tja, en dan mag papa het oplossen.
Het diertje vloog wat rond, kwam soms met z’n koppie tegen het raam, liet van angst het nodige lopen en wist duidelijk niet hoe naar buiten te komen.
Zijn of haar wederhelft vloog buiten voor het raam onrustig heen en weer – toch wel schattig hoor, ik wist niet dat ook koolmeesjes zo’n hecht stelletje zijn.
Hoe krijg je zo’n vogeltje weer naar buiten, het was duidelijk erg van streek.
Ik strooide eerst wat broodkruimeltjes tussen binnen en buiten, maar dat hielp geen zier.
Opeens kreeg ik een beter idee: het vogeltje vloog telkens tegen het vensterraam op omdat ‘ie dacht dat dat de weg naar buiten was, vanwege het licht natuurlijk! Ik besloot het rolgordijn naar beneden te laten zakken zodat het raam niet meer zo verlicht was, en floep, daar vloog het diertje weer naar buiten.
Nu nog even de stront wegvegen en alles was weer als voorheen.

Turkse careta’s

Ons appartementencomplex heeft een eigen strandopgang, dus iedere ochtend na het ontbijt liepen we hetzelfde weggetje af richting strand. In de zee was een aardige branding (zeker voor de Middellandse Zee die de afgelopen vakanties meestal vrij vlak en kalm bleek). Voor het spelen in de golven natuurlijk ideaal, voor het ‘spotten’ van zeedieren minder perfect, want het water wordt door die golven aardig troebel en geen vis die zich daarbij thuisvoelt.
Halverwege de eerste week gingen we een kijkje nemen in de buurplaats Side, en al snel zagen we bordjes staan met de afbeelding van een schildpad; in Side bleek zich een schildpaddenreservaat te bevinden! Er worden boottripjes naartoe georganiseerd (met 100% schildpaddengarantie en 30% kans op het zien van een dolfijn), maar je kon daar ook gewoon vanaf het strand een stukje de zee opzwemmen.schildpad
Nu was het niet zo dat je struikelde over de schildpadden, maar regelmatig stak er één z’n koppie boven water. Dat vroeg om meer, dus gewapend met snorkel, luchtbed en onderwatercamera gingen we op ‘schildpaddenjacht’.
Het is een prachtig gezicht om deze grote dieren (geschatte toch 1 meter lang) onder je door te zien zwemmen; zo sierlijk dat het wel onderwatervliegen leek! De beide dames waren gelijk helemaal verliefd!
schildpadWe hebben een tijdje boven een ‘grazende’ schildpad gehangen. ‘t Beest woelde de zeebodem helemaal om, ik kon niet zien wat hij naar binnen werkte, plantaardig of dierlijk. Aanvankelijk was het toch wel spannend om zo dicht in de buurt te komen, want wie-weet zijn ze dol op toeristen en stond er vandaag Hollandse pot op het menu!
Je kon in het dorp ook met een bootje met schipper de zee in voor een foto-safari; het grappige was  dat deze schipper aan ons kwam vragen waar de schildpadden zich bevonden.
Schandalig was wèl dat de ‘piratenschepen’met toeristen gewoon het afgezette stuk zee binnenvoeren. Hoezo reservaat denk je dan. Er zal over een paar jaar weinig moois meer over zijn ben ik bang.

Jammer genoeg zijn de onderwaterfoto’s niet helemaal goed; of te dichtbij (waardoor je alleen een stukje schildpad ziet) of iets te ver weg. Ik moet toch maar eens gaan sparen voor een waterdichte hoes voor mijn digitale camera!

De term careta uit de titel duidt op de schildpadsoort Careta Careta waarmee we enige jaren geleden tijdens onze vakantie op Zakynthos mee werden doodgegooid. Dit zou een schildpaddeneiland zijn, maar we hebben er nimmer één gezien. De naam Careta is sindsdien voor ons in gebruik wanneer we een schildpad zien.
Dit jaar hebben we waarschijnlijk de enige echte soepschildpad gezien. Tijdens het snorkelen heb ik de rugsegmenten geteld, deze kwamen overeen met de tekening op deze Wikipedia-pagina. De Careta careta ziet er anders uit. Gelukkig voor het dier kon je nergens een kopje schildpaddensoep bestellen…

Bofkont

Zondag 3 augustus was het dan eindelijk zover: ik mocht naar de Familie Bofkont Workshop. Gekregen van broer, schoonzus en nichtje voor m’n verjaardag. De boerderij van Dafne Westerhof was niet echt makkelijk te vinden, ergens tussen Amstelveen en Uithoorn, maar gelukkig zagen we op een gegeven moment een groot aantal auto’s langs de dijk geparkeerd staan, dus daar moest het wel zijn.
Ik werd enthousiast ontvangen, de contributie mocht in de varkensspaarpot, en toen kon ik naar binnen. Ik was beslist niet de enige die naar deze workshop was gekomen! Ongeveer 45 anderen hadden zich ook opgegeven, gezinnen, stelletjes, vriendinnen, oud en jong, maar allemaal met één ding gemeen: echte dierenliefhebbers. Ik bevond me dus in goed gezelschap! Direct werd m’n blik al getrokken naar 2 schattige zwarte baby-zwijntjes die overal tussendoor trippelden. Praktisch iedereen kreeg zwakke knieën van deze schatjes, dus het ijs was snel gebroken.

bofkont 1

Na koffie, thee en scharrelappeltaart (dat is uiteraard niet appeltaart die scharrelt, maar een taart gemaakt van o.a. scharreleieren), heette Dafne ons van harte welkom en vertelde ze over haar achtergrond als communicatieadviseur, hoe ze iets wilde doen met haar boeren-achtergrond en besloot zich te melden bij de boerenschool in Barneveld om over het boerenbedrijf te leren. Daar werd ze vervolgens geconfronteerd met een verplicht onderdeel in de cursus: het onverdoofd castreren van baby-biggetjes. Zij weigerde dit pertinent, en besloot iets tegen deze misstanden te doen. Ze zocht en vond uiteindelijk de verwaarloosde hoeve in Amstelveen, die ze eigenhandig opknapte. Sindsdien voert zij positieve actie voor dierenwelzijn om consumenten te verleiden over te stappen op “groen vlees”, en heeft zij in de loop der jaren steeds meer vaste bewoners op haar boerderij gekregen.

Tijdens haar introductie liet Dafne nog een aantal wapenfeiten op ons los t.a.v. varkens:

  • Varkens zien weinig maar ruiken akelig goed. Noooooit je hand aanbieden aan het varken om ter kennismaking aan te ruiken. Het dier ziet niets maar ruikt wél dat je twee weken geleden appeltaart hebt gegeten. ‘Hmmm, lekker!” denkt ‘ie, en HAP, weg is je vinger!
  • De staart van het varken is hun communicatiemiddel, ze lezen daaruit bij elkaar af hoe de vlag ervoor staat. Voor het vrouwtjes-varken is de staart tevens een soort onderbroek. Des te zieliger dat praktisch alle varkens in NL staartloos door het leven gaan.
  • In de bio-industrie wordt bij biggetjes de staart en testikels verwijderd en slagtanden afgevijld, allemaal onverdoofd.
  • Een varken heeft ernstige hoogtevrees. Til je hem op, dan schreeuwt ‘ie het uit van angst. Vaak wordt dit schreeuwen niet herkend als angst.
  • Je kent ze wel, die leuke ansichtkaarten met biggetjes erop. Fotografen halen voor dit soort foto’s de biggetjes op, nemen ze mee naar de studio, maken er leuke foto’s van en dan…. gaan ze direct door naar de slacht. Er kan dan nl. niet meer gegarandeerd worden dat ze tijdens de reis of in de studio geen ziekte o.i.d. hebben opgelopen.
  • Staan varkentjes op de foto met hun bekkie open, dan schreeuwen ze en zijn ze bang.
  • Bij Dafne op de boerderij mogen de varkens gewoon van ouderdom sterven, maar aangezien alle varkens in NL voortijdig geslacht worden, weet niemand eigenlijk hoe oud ze precies kunnen worden, wat hun ouderdomskwaaltjes zijn e.d.

bofkont 2

Enfin, genoeg van deze treurigheid, hierna volgde de “fun part”: kennismaking met de dieren op de boerderij! We liepen een heel stuk over de weilanden waar de varkens lekker stonden te wroeten. Ondertussen liep Wildeman, een zwijn (en zoon van Evert, écht waar) als een hondje met ons mee te draven. We hebben de koeien een borstelbeurt gegeven en al even kunnen voelen hoe stug de vacht van een varken is; ’t is net een kokosmat.
Daarna gingen we met z’n allen een open schuur in waar een lekkere dikke laag stro lag en warme lampen hingen: de varkensmassagesalon. Hier en daar lagen bulten stro, en als je goed keek, zag je daaruit alleen een varkenssnuit steken. Varkens houden, net als mensen, van slapen onder een laagje. We mochten allemaal een plekje zoeken, en we zaten goed en wel toen een aantal varkens zich al aanboden voor een massagebeurt. Aagje, een joekel van een varken, schurkte zich al heerlijk tegen mij aan, terwijl Wildeman als een wilde aan het ritsje van m’n broekzak stond te rukken. We kregen allemaal uitgelegd wat het betreffende varken lekker vindt en wat beslist niet, en daarna ontstond een serene rust waarin een stuk of 20 mensen met volle overgave bezig waren “hun” varken een ontspannen massage te geven.
Ik heb het altijd al gedacht maar nu weet ik het zeker: varkens zijn ontzettende leuke, lieve, eigenwijze “personalities”.
Bedankt voor deze leuke middag, en wie weet geef ik me op voor de workshop varkensmassage voor gevorderden!
Meer foto’s zijn te vinden op http://www.familiebofkont.com/images/2008/20080803-Familie-Bofkont-Workshop/

Reetjes kijken

Afgelopen vrijdagavond hebben we meegelopen met een avondwandeling van Natuurmonumenten in het Corversbos bij ‘s Graveland. Het doel was een Reeëntocht te maken. Omdat het nu bronsttijd is voor deze dieren zou de kans groot zijn dat we er een aantal zouden kunnen ‘spotten’.
We vertrokken vanaf de parkeerplaats van de begraafplaats aan de Beresteinseweg in ‘s Graveland, onder begeleiding van een gids van Natuurmonumenten.
Al vrij snel zagen we een ree lopen; terwijl we de ene kant op keken maakte één ree er achter onze rug een mooie show van. Verder zagen we ook hoe bronstig mannetjesreeën kunnen zijn; in de verte zat er eentje de hele tijd achter  een vrouwtje (geit heet dat) aan en probeerde haar tevergeefs te bestijgen; ze zal wel verlegen zijn geweest met al dat kijkende volk.
Ik vond het ook wel iets koddigs hebben; allemaal volwassen mensen die ‘stilletjes'(met veel gekraak) op zoek zijn naar kleinwild; als ik ree was zou ik het me bescheuren.
Al met al was het toch een geslaagde avond; zelfs de gids had nog niet eerder zoveel reeën gezien in het Corversbos.

Spinnentijd

spinEén van de eerste tekenen dat de herfst aanbreekt is voor mij toch wel dat opeens overal spinnenwebben hangen. In zowat iedere struik of boom en bij ieder raam is wel zo’n ijverig beestje bezig om een web te bouwen. Waar ze zo snel vandaan komen is me een raadsel, gezellig vind ik het wel. Sommige spinnen maken het echter te bont; wanneer je ‘s ochtends als eerste naar buiten gaat ontkom je zelden aan een web in je haar (en een spin op je voorhoofd)!

Te klein voor zout…

mini slakjeDankzij de regen van de laatste tijd kruipt er weer van alles door de tuin heen. Gelukkig hebben we geen kropjes sla meer staan; ze waren al snel tot gatenkaas gegeten door alle slakken! Sommige zijn echte klimmers, ik weet niet hoe ze het doen maar doorzettertjes zijn het; tot bovenin struiken of een deur zie je ze zitten.
Ik heb ze alleen nog nooit ‘geboren’ zien worden (ik weet het , ‘t zijn eikruipers) dus of je hebt geen slakken of meteen van die grote.
Maar vanmiddag zag ik een heeeeeeel kleintje op de kliko zitten (hoezo doorzetter, ‘t zit er blijkbaar al vroeg in!) en heb er een muntje van 10 Eurocent naastgelegd om te laten zien hoe klein het slakje is.

Vis op de rode lijst?

Gisteravond zagen we een uitzending van Tros Radar waarin de noodklok werd geluid over het visbestand en de manier waarop de vis wordt gevangen. Het komt er op neer dat de vis die wij in de supermarkt of de visstal kopen over het algemeen niet op een duurzame manier wordt gevangen.
Greenpeace heeft ook een zogenaamde rode lijst waarop staat aangegeven welke vissoorten wél en welke juist niet met een gerust hart gekocht kunnen worden.
Blijkbaar is vis eten wel gezond, maar niet voor de vis zelf.
Ik vraag me alleen af hoe het met de kibbelingen zit, hierover werd niet gesproken 😛
kibbeling

Geen groentesoep meer!

elite minigoudvisOmdat dochterlief allergisch is voor alle huisdieren met haren en veren, staat er in onze huiskamer al jaren een aquarium met guppy’s en goudvissen, (eigenlijk 1 goudvis, de andere is naar de eeuwige jachtvelden lees: door de wc gespoeld).
Erg leuk zo’n bak met levend spul, maar eens per maand moet ‘ie toch onder de kraan om alle algen en vissenpoep weg te spoelen, de meur is niet te harden en de vissen zijn dan nauwelijks meer te onderscheiden temidden van de groentesoep. En een leuk klusje is het niet.
Ik had al eens nagedacht om een aquariumpomp in te zetten maar die krengen zijn zo duur dat ik dat idee maar snel liet varen.
Tot ik afgelopen zaterdag in de dierenwinkel tegen deze aanliep; de Elite mini A-130; een filtertje van nog geen 9 euro en wérken dat dit ding doet! We kunnen weer vissen zien en de lucht is weer om te harden!

Onverdoofd castreren

biggenballenVolgens een bericht in de Volkskrant hebben de supermarkten het besluit genomen om vanaf 2009 niet langer vlees te verkopen van varkens die onverdoofd gecastreerd zijn, maar is LTO Nederland – de koepel van landbouwend en veetelend Nederland daar tegen.
Het castreren is nodig omdat 5 á 10 procent van de (mannelijke) biggetjes later, wanneer ze in de pan liggen, een sterke geur – berengeur – verspreiden. Het verdoven van de biggetjes geeft gedoe volgens LTO, want er moet dan elke keer een dierenarts komen om de biggetjes te verdoven, nu wordt het castreren door de boer zelf gedaan.
Te belachelijk voor woorden!

Laten we afspreken dat alle LTO-leden voortaan ook onverdoofd onder het mes gaan, scheelt ook een hoop gedoe en het is geen overbodige luxe; ik vind dat er aan de meeste boeren ook een berenluchtje hangt!

Het wordt vol in het bijenhotel!

vliegIk kon vanmiddag een nieuwe ‘bewoner’van ons insectenhotel betrappen. Nou ja bewoner, het is natuurlijk een vader of moeder die het nageslacht op een veilige plek laat uitkomen en opgroeien. Dit vliegje is er maar druk mee geweest; telkens weg om nieuwe ‘stopverf’ te zoeken, en dan bij terugkomst vergeten zijn welk gaatje het ook alweer was. Maar nu is het bijna klaar! Toen dit beestje wegvloog zag ik het holletje al bijna helemaal vol zitten.
Dat zal een drukte worden wanneer alles tegelijk ontwaakt, maar ik neem aan dat ieder insect z’n eigen kalender heeft dus dat zal wel meevallen. Het blijft een leuk ding, zo’n kast in de tuin met alles wat eromheen vliegt en doet!