Bofkont

Zondag 3 augustus was het dan eindelijk zover: ik mocht naar de Familie Bofkont Workshop. Gekregen van broer, schoonzus en nichtje voor m’n verjaardag. De boerderij van Dafne Westerhof was niet echt makkelijk te vinden, ergens tussen Amstelveen en Uithoorn, maar gelukkig zagen we op een gegeven moment een groot aantal auto’s langs de dijk geparkeerd staan, dus daar moest het wel zijn.
Ik werd enthousiast ontvangen, de contributie mocht in de varkensspaarpot, en toen kon ik naar binnen. Ik was beslist niet de enige die naar deze workshop was gekomen! Ongeveer 45 anderen hadden zich ook opgegeven, gezinnen, stelletjes, vriendinnen, oud en jong, maar allemaal met één ding gemeen: echte dierenliefhebbers. Ik bevond me dus in goed gezelschap! Direct werd m’n blik al getrokken naar 2 schattige zwarte baby-zwijntjes die overal tussendoor trippelden. Praktisch iedereen kreeg zwakke knieën van deze schatjes, dus het ijs was snel gebroken.

bofkont 1

Na koffie, thee en scharrelappeltaart (dat is uiteraard niet appeltaart die scharrelt, maar een taart gemaakt van o.a. scharreleieren), heette Dafne ons van harte welkom en vertelde ze over haar achtergrond als communicatieadviseur, hoe ze iets wilde doen met haar boeren-achtergrond en besloot zich te melden bij de boerenschool in Barneveld om over het boerenbedrijf te leren. Daar werd ze vervolgens geconfronteerd met een verplicht onderdeel in de cursus: het onverdoofd castreren van baby-biggetjes. Zij weigerde dit pertinent, en besloot iets tegen deze misstanden te doen. Ze zocht en vond uiteindelijk de verwaarloosde hoeve in Amstelveen, die ze eigenhandig opknapte. Sindsdien voert zij positieve actie voor dierenwelzijn om consumenten te verleiden over te stappen op “groen vlees”, en heeft zij in de loop der jaren steeds meer vaste bewoners op haar boerderij gekregen.

Tijdens haar introductie liet Dafne nog een aantal wapenfeiten op ons los t.a.v. varkens:

  • Varkens zien weinig maar ruiken akelig goed. Noooooit je hand aanbieden aan het varken om ter kennismaking aan te ruiken. Het dier ziet niets maar ruikt wél dat je twee weken geleden appeltaart hebt gegeten. ‘Hmmm, lekker!” denkt ‘ie, en HAP, weg is je vinger!
  • De staart van het varken is hun communicatiemiddel, ze lezen daaruit bij elkaar af hoe de vlag ervoor staat. Voor het vrouwtjes-varken is de staart tevens een soort onderbroek. Des te zieliger dat praktisch alle varkens in NL staartloos door het leven gaan.
  • In de bio-industrie wordt bij biggetjes de staart en testikels verwijderd en slagtanden afgevijld, allemaal onverdoofd.
  • Een varken heeft ernstige hoogtevrees. Til je hem op, dan schreeuwt ‘ie het uit van angst. Vaak wordt dit schreeuwen niet herkend als angst.
  • Je kent ze wel, die leuke ansichtkaarten met biggetjes erop. Fotografen halen voor dit soort foto’s de biggetjes op, nemen ze mee naar de studio, maken er leuke foto’s van en dan…. gaan ze direct door naar de slacht. Er kan dan nl. niet meer gegarandeerd worden dat ze tijdens de reis of in de studio geen ziekte o.i.d. hebben opgelopen.
  • Staan varkentjes op de foto met hun bekkie open, dan schreeuwen ze en zijn ze bang.
  • Bij Dafne op de boerderij mogen de varkens gewoon van ouderdom sterven, maar aangezien alle varkens in NL voortijdig geslacht worden, weet niemand eigenlijk hoe oud ze precies kunnen worden, wat hun ouderdomskwaaltjes zijn e.d.

bofkont 2

Enfin, genoeg van deze treurigheid, hierna volgde de “fun part”: kennismaking met de dieren op de boerderij! We liepen een heel stuk over de weilanden waar de varkens lekker stonden te wroeten. Ondertussen liep Wildeman, een zwijn (en zoon van Evert, écht waar) als een hondje met ons mee te draven. We hebben de koeien een borstelbeurt gegeven en al even kunnen voelen hoe stug de vacht van een varken is; ’t is net een kokosmat.
Daarna gingen we met z’n allen een open schuur in waar een lekkere dikke laag stro lag en warme lampen hingen: de varkensmassagesalon. Hier en daar lagen bulten stro, en als je goed keek, zag je daaruit alleen een varkenssnuit steken. Varkens houden, net als mensen, van slapen onder een laagje. We mochten allemaal een plekje zoeken, en we zaten goed en wel toen een aantal varkens zich al aanboden voor een massagebeurt. Aagje, een joekel van een varken, schurkte zich al heerlijk tegen mij aan, terwijl Wildeman als een wilde aan het ritsje van m’n broekzak stond te rukken. We kregen allemaal uitgelegd wat het betreffende varken lekker vindt en wat beslist niet, en daarna ontstond een serene rust waarin een stuk of 20 mensen met volle overgave bezig waren “hun” varken een ontspannen massage te geven.
Ik heb het altijd al gedacht maar nu weet ik het zeker: varkens zijn ontzettende leuke, lieve, eigenwijze “personalities”.
Bedankt voor deze leuke middag, en wie weet geef ik me op voor de workshop varkensmassage voor gevorderden!
Meer foto’s zijn te vinden op http://www.familiebofkont.com/images/2008/20080803-Familie-Bofkont-Workshop/

Tagged: Tags  

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.