Ik wil wat bekennen: ik ben dol op spruitjes!
Sinds ik op mezelf woon liggen er 2x per week spruitjes op m’n bord. Een beetje uit nood geboren, dat wel, want de plaatselijke grootgrutter verkoopt ze alleen per halve kilo. Ik heb dus diverse varianten al achter de kiezen (tot spruitjeslasagne aan toe).
Vandaag is het echter dé dag; de spruitjes zijn op en ik koop geen nieuwe meer.
Toch neem ik niet met weemoed afscheid van die groene rakkers; ik ben er eigenlijk helemaal klaar mee, en om mij heen hangt vast een soort van groen aura. Vàn de spruitjeslucht I presume!
De rest van het jaar geen spruiten meer!

Zomaar een grijze dag in februari
We moesten spelen in Delfzijl of Sappemeer
We zaten warm, droog en veilig in de auto
De ruitenwissers zwiepten dapper heen en weer

refr.:
Zomaar een grijze dag in februari
De zon heeft zich in geen weken laten zien
Ik denk niet dat het ooit nog zomer wordt

En even later blauwe zwaailichten in de verte
We reden stapvoets in de file dichterbij
D’r was een ongeluk gebeurd; je zag ze liggen
En in de regen stond er een ziekenwagen bij

refr.(2x)

We reden op die wintermiddag zwijgend verder
We moesten spelen in Delfzijl of Hoogeveen
Het was buiten regenachtig, koud en bijna donker
En ieder staarde in de auto voor zich heen

Zomaar een grijze dag in februari
God heeft zich in geen weken laten zien
Ik denk ook niet dat ie nog om ons geeft.

Brigitte Kaandorp

Bij de delicten waarvan u via internet aangifte kunt doen, zijn in de regel niet voldoende aanknopingspunten (zoals sporen van de dader of een duidelijk signalement). Is dit voor u het geval, dan krijgt u binnen vijf werkdagen via de e-mail een afschrift van uw aangifte. Dit kunt u gebruiken voor uw eigen administratie. Daarmee ronden we de behandeling van uw aangifte dan ook af.

Nou ja, ik hoop dat ik snel een nieuwe fiets terugkrijg van de verzekering, op mijn ouwe barrel is het wel even afzien.
In mijn fietstassen (ook gejat) zaten ook mijn handschoenen, dat was vanochtend wel ff koud. Brrr.
Die vieze vuile #%^*&*^$#%;^$
Zouden het weer Duitsers zijn….

De avond tevoren werd echter duidelijk dat onze ijstocht werd ingehaald door de invallende dooi; er was bijna geen ijs meer op ‘t Wad om overheen te gaan. De ‘Wadlooptocht met Ijs’ werd gedegradeerd tot een Winterse Wadlooptocht.

What the heck, de Waddenkust is voor mij de mooiste plek in ons land, ijs of geen ijs!

Vanbinnen moet ik ook altijd een beetje huilen van ontroering wanneer ik uitkijk over dat ruige, verlaten vlakke land (in mijn fantasie gaat Douwe Heeringa‘s Friese vertolking van Brel‘s Le Plat Pays – It flakke lân – ook eigenlijk over de Waddenkust).

We werden om 12:00 verwacht in Pieterburen (dus dat was op tijd vertrekken, het is een aardig stukkie rijden).
De start (en natuurlijk was dit ook het eindpunt) was bij café de Buren van Pieter (voorheen Het wapen van Hunsingo – waar blijft de tijd) waar we met ruim 180 man van start gingen, verdeeld in 2  groepen, en onder leiding van de gidsen van Dijkstra.

Hoewel de temperatuur net boven 0° was voelde het door de harde Oostenwind behoorlijk koud aan (het waaide zo door mijn jas heen, brrr) . Voor het aanwezige ‘wildlife’ was dit echter geen bezwaar; we zagen de nodige Wadhazen vrolijk rondspringen (wat kunnen die beesten hard lopen zeg!)

En voor de rest… ik laat de foto’s spreken!
(Zie meer foto’s in mijn fotoalbum)

Onze gids maakte tijdens de wandeling behoorlijk wat reclame voor de Wadlooptochten in de zomer “Lekker lopen in je korte broek”; ik was na deze tocht meer toe aan een warm bubbelbad!

Eenmaal in Kaatsheuvel aangekomen bleek het iets minder rustig dan ik me had voorgesteld, maar we waren het park vlot binnen.
Het was eigenlijk best wel koud (ondanks het zonnetje en de afwezigheid van wind), dus dat was flink doorstappen van attractie naar attractie.
We hoefden nu maximaal 30 minuten te wachten voor de attracties (hoe is dat in ‘normale’ weekends eigenlijk?) en een aantal attracties (zoals de Python en de Piraña) waren gesloten. Ik had iets meer verwacht van de winterse aankleding; VogelRok had een Kerstmuts op, her-en-der waren wat houtvuurtjes aan, op 1 pleintje was een kinderskibaantje en er hing op dat pleintje ook een Zuidduitse sfeer.
In het restaurant en bij een aantal kraampjes kreeg je een blauwe Unox/Eftelingmuts, dus al snel was het park blauwgekleurd.
Aan het eind van de middag trok de lucht dicht en begon het ook hier te misten, een goede reden om aan de terugtocht te beginnen.

We hadden een leuk dagje zo!