Y-weblog

Vorige week werd ik getipt door mijn broer, ’s avonds op het Hallehuiskoor hoorde ik dat het bij Bert in de uitzending was geweest, maar dat het helemaal was volgeboekt; de Winterse Wadlooptocht (en op tv geweest bij het RTL-Nieuws).
Tja, en dan begint het toch te kriebelen; een jaar niet op ‘Wad geweest is een jaar niet (echt) geleefd, toch? En dan helemaal met zo’n special!
Ik sprong dus een aantal gaten in de lucht (sorry voor de rommel) toen ik van Wiepkje vernam dat ik (met m’n zus en broer) nog meekon voor het Winterwadlopen met ijs.

De avond tevoren werd echter duidelijk dat onze ijstocht werd ingehaald door de invallende dooi; er was bijna geen ijs meer op ‘t Wad om overheen te gaan. De ‘Wadlooptocht met Ijs’ werd gedegradeerd tot een Winterse Wadlooptocht.

What the heck, de Waddenkust is voor mij de mooiste plek in ons land, ijs of geen ijs!

Vanbinnen moet ik ook altijd een beetje huilen van ontroering wanneer ik uitkijk over dat ruige, verlaten vlakke land (in mijn fantasie gaat Douwe Heeringa’s Friese vertolking van Brel’s Le Plat Pays – It flakke lân – ook eigenlijk over de Waddenkust).

We werden om 12:00 verwacht in Pieterburen (dus dat was op tijd vertrekken, het is een aardig stukkie rijden).
De start (en natuurlijk was dit ook het eindpunt) was bij café de Buren van Pieter (voorheen Het wapen van Hunsingo – waar blijft de tijd) waar we met ruim 180 man van start gingen, verdeeld in 2  groepen, en onder leiding van de gidsen van Dijkstra.

Hoewel de temperatuur net boven 0° was voelde het door de harde Oostenwind behoorlijk koud aan (het waaide zo door mijn jas heen, brrr) . Voor het aanwezige ‘wildlife’ was dit echter geen bezwaar; we zagen de nodige Wadhazen vrolijk rondspringen (wat kunnen die beesten hard lopen zeg!)

En voor de rest… ik laat de foto’s spreken!
(Zie meer foto’s in mijn fotoalbum)

Onze gids maakte tijdens de wandeling behoorlijk wat reclame voor de Wadlooptochten in de zomer “Lekker lopen in je korte broek”; ik was na deze tocht meer toe aan een warm bubbelbad!

Eén van de allermooiste plekjes in Amersfoort (of is het al Leusden?) is voor mij het Lockhorsterbos, en dan vooral het stukje langs de Heiligenbergerbeek dat loopt totaan het Ponlijntje.
Een mooi verstild stukje natuur waar de bomen gespiegeld worden in het water.
Vanochtend liep ik daar te genieten in de sneeuw met een lekker winterzonnetje erbij en maakte daar deze foto’s.

Het is zo’n grappig gezicht
bijen in de lupine
Ieder bloemkelkje wordt bezocht
Ze wurmen zich erin op zoek naar stuifmeel
Soms lijkt het
of ze net zolang trappen met hun bijepootjes
totdat het neusje van de lupine
zich een weg naar buiten baant

De bloemen die hun stampertje al naar buiten hebben
worden ook amper nog bezocht door de bij
‘t is zeker klaar
Leeggegeten!

We hadden laatst de keukendeur (buitendeur) openstaan terwijl dochterlief aan het computeren was.
Opeens stoof ze de kamer binnen. “Er zit een vogel in de keuken!”
Tja, en dan mag papa het oplossen.
Het diertje vloog wat rond, kwam soms met z’n koppie tegen het raam, liet van angst het nodige lopen en wist duidelijk niet hoe naar buiten te komen.
Zijn of haar wederhelft vloog buiten voor het raam onrustig heen en weer – toch wel schattig hoor, ik wist niet dat ook koolmeesjes zo’n hecht stelletje zijn.
Hoe krijg je zo’n vogeltje weer naar buiten, het was duidelijk erg van streek.
Ik strooide eerst wat broodkruimeltjes tussen binnen en buiten, maar dat hielp geen zier.
Opeens kreeg ik een beter idee: het vogeltje vloog telkens tegen het vensterraam op omdat ‘ie dacht dat dat de weg naar buiten was, vanwege het licht natuurlijk! Ik besloot het rolgordijn naar beneden te laten zakken zodat het raam niet meer zo verlicht was, en floep, daar vloog het diertje weer naar buiten.
Nu nog even de stront wegvegen en alles was weer als voorheen.

Voor mijn verjaardag heb ik een dagtocht naar Rottumeroog kado gekregen. De dag, georganiseerd door Staatsbosbeheer (de beheerder van Rottumeroog), bestaat uit varen op het Wad en een excursie op het eiland Rottumeroog. Omdat dit eiland niet vrij-toegankelijk is, was dit een erg leuk verjaardagspresentje!
De dag (afgelopen woensdag) begon met het in de stromende regen aanmonsteren op het schip de Boschwad in de haven van Lauwersoog.
Er was een zeer gemeleerd gezelschap; ik vermoed dat ongeveer de helft van de Rottumgangers (zo’n 25 personen) in dienst bij of vrijwilliger van Staatsbosbeheer is, verder was het aardig verdeeld qua leeftijd en geslacht, met een aardig aandeel aan ‘vogelaars’.
Oorspronkelijk zouden we uit Noordpolderzijl vertrekken, maar omdat het getijdehaventje nog moet worden uitgebaggerd was de vertrekhaven dus Lauwersoog geworden. Dit hield tevens in dat de vaartijd met ongeveer een uur zou worden verlengd.
Na zo’n 4 uur varen, waarbij de regen plaatsmaakte voor een aarzelend zonnetje en er een paar stukjes blauw in de lucht zichtbaar werden, en we onderweg een zandbank met zeehonden tegenkwamen, legden we aan, aan de rand van de vaargeul in de buurt van Rottumeroog (het meest oostelijke Nederlandse eiland, Rottumerplaat ligt er links van en dus dichter bij Schiermonnikoog. Rottumeroog heeft als naaste buurman het Duitse eiland Borkum) en was het wachten op het zakken van het water om aan land te kunnen.
Hierna was het ontschepen en door het koude Wadwater naar Rottumeroog lopen. Onder het bordje met verboden toegang konden we de natte schoenen verwisselen voor iets drogers en begonnen we aan de excursie op het eiland.
Onze gids was geen ‘echte’ boswachter, maar een voormalige bewoner van het eiland (als vogelteller), die het er 5 seizoenen heeft volgehouden, dus een echte ervaringsdeskundige (met het pak van de boswachter aan, dat weer wel). Hij wist dus erg veel te vertellen over het eiland en (voor de vogelaars interessant) op welke plekken welke vogels nestelen.
We liepen langs het onderkomen van de vogelwachters (naast de kaap van Rottumeroog) en over het strand naar de overblijfselen van de tuin van (de vroegere eilandvoogd) Toxopeus. Op de achtergrond was goed het mondaine Borkum te zien. Wàt een verschil dan met het verlaten Rottumeroog (en het karakter van de overige Nederlandse Waddeneilanden)!  Dan door de duinen de kwelders in en met een boog weer terug naar onze schoenen. Hierna de boot weer op en onder het genot van een kopje soep werd de terugtocht weer begonnen. Halverwege de terugreis kregen we nog een mooie zonsondergang als extraatje.
Ik vond de terugtocht wel lang duren, al werd de tijd enigszins bekort door de mooie verhalen van één van de bemanningsleden waarmee ik aan de bar een tijdje heb gesproken.
Het was echt een prima dag, we hebben zeeer gemazzeld met het weer, en een dagje op het Wad doet alle hersenspinsels wegwaaien, en da’s ook nooit verkeerd!

Een aantal foto’s vind je hier.

Voor meer informatie over de Stichting Vrienden van Rottumeroog en Rottumerplaat: hier de website.

Ik weet niet meer waar ik het had gehoord of gelezen, maar afgelopen weekend kon je weer meedoen aan de Tuinvogeltelling.
Het is dan de bedoeling dat je gedurende 1 uur bijhoudt welke vogels, en hoeveel van ieder soort, je ziet in je tuintje of waar je ook maar bent.
Dat leek me nu eens leuk; iets bijdragen aan de natuur zonder er voor van de bank te komen!
Ik zat dus voor het raam met het telformulier in de aanslag en Dorrestijns Vogelgids ernaast voor de twijfelgevallen.

Sinds wij in de voortuin allerlei bijvoeding verschaffen aan de vogeltjes uit de buurt is het meestal een drukte van belang.
Een hoop gekwetter en geruzie (terwijl er meer dan genoeg is), leuk om te zien en te horen!

Vandaag echter was het een dooie boel; slechts een paar vogeltjes gezien. Net of ze ‘t wisten dat er geteld werd. De krengen.
Dus maar een beetje valsgespeeld met de resultaten; het lijstje dat ik opgaf klopt alle dagen, behalve dus voor tijdens de Tuinvogeltelling.
Bah, zijn ze me toch te slim afgeweest.

Het kan nog effe en het weer is prachtig; dus óp naar Woudenberg voor een paar rondjes over het Henschotermeer.
De laatste keer dat ik daar op het ijs stond was in de winter van 1985-86, toen ik om-de-hoek boven paviljoen Gentiaan van de Heygraeff woonde.
De kwaliteit van het ijs was vandaag vrij redelijk; aardig wat scheuren en butsen in het ijs maar als je een beetje uit je doppen kijkt is er niets aan de hand. Waarschijnlijk waren de deuken het resultaat van de fakkeltocht met de arreslee van gisteravond. Er was een leuke baan uitgezet (en de ijspoetsers bleven rondjes maken dus de baan was mooi schoon), de Patatkoning (die vroeger volgens mij Snorro heette) zorgde voor de koek-en-zopie en een lekker zonnetje erbij maakte het tot een klein feestje op het ijs!
Vanwege allerlei grotere toertochten in de omgeving was het ook nog eens niet al te druk (al stonden we met de auto om 11 uur toch al op het laatste parkeerterrein).
Na een rondje of 3 begonnen we pijn in onze voeten te krijgen, dus ‘t was weer mooi geweest.
Zie dossier ijspret van RTV Utrecht.

Ik heb net het boek De laatste wildernis (vertaling van The Wild Places), geschreven door de Brit Robert Macfarlane uitgelezen.
Vanuit z’n favoriete klimboom in (de buurt van) zijn woonplaats vraagt hij zich af of er nog
stukjes ongerepte natuur in zijn land bestaat en besluit eropuit te gaan om dit te onderzoeken.
In hoofdstukken als Eiland, Vallei, Kaap, Bergrug verkent hij delen van Groot Brittannië en Ierland (zie hier) alleen of met een deskundige vriend die alles van het betreffende gebied kent. Tijdens de verkenningen overnacht hij in zijn bivakzak midden in het bos of op de top van een berg. Erg stoer!
Ondertussen verzamelt hij artefacten die het gebied vertegenwoordigen, zoals een speciale steen of bewerkt stuk hout wat hij onderweg vindt.
Eenmaal thuis ziet hij opeens ook de natuurwaarden van zijn eigen woonomgeving terug.
Ik vind het een erg toegankelijk boek waarin de liefde voor het landschap mooi wordt beschreven.

Meer recensies: De Volkskrant, reisboeken.be

Afgelopen vrijdagavond hebben we meegelopen met een avondwandeling van Natuurmonumenten in het Corversbos bij ’s Graveland. Het doel was een Reeëntocht te maken. Omdat het nu bronsttijd is voor deze dieren zou de kans groot zijn dat we er een aantal zouden kunnen ’spotten’.
We vertrokken vanaf de parkeerplaats van de begraafplaats aan de Beresteinseweg in ’s Graveland, onder begeleiding van een gids van Natuurmonumenten.
Al vrij snel zagen we een ree lopen; terwijl we de ene kant op keken maakte één ree er achter onze rug een mooie show van. Verder zagen we ook hoe bronstig mannetjesreeën kunnen zijn; in de verte zat er eentje de hele tijd achter  een vrouwtje (geit heet dat) aan en probeerde haar tevergeefs te bestijgen; ze zal wel verlegen zijn geweest met al dat kijkende volk.
Ik vond het ook wel iets koddigs hebben; allemaal volwassen mensen die ’stilletjes’(met veel gekraak) op zoek zijn naar kleinwild; als ik ree was zou ik het me bescheuren.
Al met al was het toch een geslaagde avond; zelfs de gids had nog niet eerder zoveel reeën gezien in het Corversbos.

Ik vind dat toch wel zó mooi; zodra er klaprozen in de tuin staan is het een gezoem van jewelste. Dan zit er weer zo’n wollige bij met z’n dikke gat in een klaproos. Wanneer de bij er weer uitkomt, komt gelijk de volgende kijken of er iets van zijn gading bij is. De klaproos wordt behoorlijk uitgewoond door de bolle zoemerds; na afloop liggen alle meeldraden in een hoekje!

In alle jaren dat ik foto’s maak zitten er altijd wel een stel tussen met bijen en klaprozen!