Y-weblog

Ik heb het zowat in één ruk uitgelezen; de thriller Probo Koala, geschreven door Van Campen, dat gaat over het reilen en zeilen in de wereldwijde handel in olieproducten. De naam Probo Koala doet natuurlijk denken aan de ramp met het gelijknamige gifschip in Ivoorkust waarbij de huurder van het schip, Trafigura in opspraak kwam. Als we het boek – dat fictief wordt genoemd- ernaast leggen dan handelt het in het boek over het bedrijf Figueroa.

Ik geloof dat de gang van zaken die in het boek wordt beschreven; het eindeloos mengen van verschillende soorten stoffen, om laagwaardige brandstof op te waarderen of hoogwaardige brandstof te mengen met afvalstoffen best zo zal gebeuren in de echte wereld. Dat is een behoorlijk schrikwekkend beeld; vanwege het grote geld worden enorme (milieu)risico’s genomen en worden mensen ongevraagd en onwetend blootgesteld aan gevaarlijke stoffen.
Hoewel soms wat rommelig en van-de-hak-op-de-tak was het een bijzonder spannend en leerzaam boek!

Lees de recensie in de Volkskrant

[Edit] 23 juli 2010: Trafigura is veroordeeld tot een boete van 1 miljoen Euro. Lees meer

Vandaag de laatste hele dag op Guernsey.

We zijn het allebei een beetje zat; woorden als ‘ eigen bed, eigen toilet’ werden uitgesproken; heimwee dus.
Maar: we hebben nog een hele dag!

Vandaag begon het buiten met wat gedruppel (het lijkt wel alsof de weerprofeten van de BBC hun week niet hebben; iedere dag was anders dan voorspeld), maar er stond nog e.e.a. op het program; de Little Chapel en, onderweg daarnaartoe het Ondergrondse Oorlogsziekenhuis. We zijn maar gaan lopen (om de bus voor de terugweg te kunnen bewaren).

Eerst kwamen we langs het Ondergrondse Oorlogsziekenhuis waar we even een kijkje hebben genomen. De tickets die we aan het begin kochten moesten aan het eind weer worden ingeleverd; zo was duidelijk dat iedereen die binnenkwam, er ook weer uit was. Het ziekenhuis was een verlaten stelsel van gangen en kamers uitgehakt uit een rots. Het was binnen erg vochtig en veel was er niet te zien.

Volgende bezoekje was de Little Chapel, gebouwd door iemand die zijn tijd niet verdeed met geocaches te zoeken, maar van allerlei scherven een kapelletje heeft gebouwd. Grappig was het bordje aan het begin; de scherven voor de trappen zijn geschonken door Wedgewood.

En toen zat het programma er op. We hebben nog ons best gedaan om wat geocaches te vinden (echt ons best), maar door de aanwezige troep was dat mislukt. Op zoek naar de bus naar St Peter Port, en daar een glas Guinness en iets te eten.

Het valt op dat er over het hele eiland zoveel mannen en vrouwen in camouflagepak rondlopen, en rondrijden in jeeps. Morgen wordt Liberation Day gevierd, want het is het 65 jaar geleden dat Guernsey van de Duitsers werd verlost, en dat wordt gevierd (ikzelf heb nog een flink bedrag bijgedragen aan het feest; van ieder glas Liberation Ale gaat 10 pence naar de goede zaak).

Roel is nog wat aan het shoppen, ik ga zo even lekker een boekje lezen in de zon. Morgen gaan we weer naar huis. Het was fijn hier, maar naar huis gaan is een heerlijk vooruitzicht!

Het is goed om doelen te stellen; ze halen is ook prettig, zelfs op vakantie!

Vandaag dus naar Sark. Dit eiland ligt op een goede drie-kwartier varen vanaf Guernsey met een ouderwetse veerpont (en blijkbaar moeten de kaartjes dan ook 3x zo duur zijn als met de catamaran naar Herm eerder deze week). De boot zat tjokvol met 65-plussers (al hebben we die op Sark eigenlijk niet meer teruggezien – vreemd?). Het weer leek te gaan omslaan; het was aardig bewolkt met hier-en-daar heldere plekken in de lucht.

Na het gewandel van de afgelopen dagen besloten we om dit eiland eens met de fiets te verkennen – zo gezegd en dito gedaan. Er lagen ook 2 geocaches op ons te wachten waarvan 1 op Little Sark (waarvoor je La Coupée moet oversteken). Hier weer een prachtig uitzicht op kliffen…kan er geen genoeg van krijgen! De cache was geen probleem en leverde voor mij een travelbug op (die binnenkort dus weer moet worden verstopt).

We waren hier zo blij mee (en toe aan wat lekkers) dat het eerste-de-beste terras in de zon voor ons was en de Guinness weer prima smaakte.

Met enigszins onvaste tred de fiets weer genomen, even gestopt bij de buurtsuper voor wat broodjes, plakjes kaas en iets te drinken (wat krijg je toch altijd dorst van bier) en cache numero 2 gevonden, ook weer met een verbluffend uitzicht (tevens de mooiste plek waar ik ooit heb gewildplast – wat wil je met 1 liter bier in je mik).  Hier lekker gepicknicked.

We hebben daarna La Seigneurie bezocht; maar de toegangsprijs van £3 pp was toch iets te veel van het goede.
Wat daar wel erg mooi was (niet bij de tuin maar er vlak bij) was The Window in the Rock, weer een ongelooflijk mooi uitzicht op de zee, kliffen. Je raakt verwend maar nooit uitgekeken!

Om 18:00 vertrok de boot weer terug; het was weer een mooie dag zo! En het weer was prima, niets meer aan doen!
Morgen is al weer de laatste dag op Guernsey; we gaan nog wat puntjes-op-de-i zetten (een paar must-seen’s bekijken, wellicht een geocache zoeken, de plaatselijke boekhandel blijmaken, van dat soort).

Na dat gewandel van gisteren (na het avondeten nog gepoogd om een cache te zoeken – werd jammerlijke mislukking), vandaag wat rustiger aan.

Dachten we.

We hadden bedacht om de kliffen aan de Zuidoost-kust te gaan bewandelen.
Maar: we hadden ook bedacht dat het overdag laag-water zou zijn, dus de ideale gelegenheid om het eilandje Lihou tegaan bezoeken (alleen maar toegankelijk bij eb over de causeway). Dat maar eerst dus.

Om te beginnen even wat lekkere broodjes ingeslagen bij de Franse bakker (nothing beats pain-du chocolat) om de hoek, en dan met de bus op stap naar Lihou.

Een vage kop koffie naarbinnen gewerkt, en dan naar de overkant!
Helaas (zou het de halve fles Old Pulteney van gisteravond zijn geweest?), geen eb daaro, dus Lihou bleef op afstand.

Dan Plan A: de kliffen aan de Zuidoost-kant van Guernsey.
Gelukkig zijn de busverbindingen ideaal hier, dus we lieten ons graag vervoeren naar St. Martin om daar (na een korte koffiepauze met een lekker gebakje) de kust weer op te zoeken; via het kliffenpad op weg van St. Martin naar Jerbourg. De kust is daar letterlijk adembenemend mooi (dus: veel rook-,-foto, en uitkijkpauzes). De puffins lieten zich niet zien maar dat maakte het er niet minder om. De uitzichten deden mij erg denken aan het Cornwall Coastpath. Dat levert weer veel mooie foto’s op!

Bij Hotel Jerbourg vonden onze voeten het welletjes, dus met een lekkere ijs in de mik  weer met de eerste-de-beste bus terug naar St. Peter Port.

Aldaar was het weer tijd voor de inwendige man; bier dus!

Morgen: het plan is om de boot naar Sark te nemen, en daar er een lekker dagje van te maken.
Hopelijk doet Ijsland het nog wat rustig aan…er circuleren wat berichten dat het vliegverkeer weer hinder ondervindt…..

Ik werd vanochtend al vroeg gewekt door een stralende zon, en ik kon het Roel natuurlijk niet aandoen om daar doorheen te slapen….Dus op naar het Full English Breakfast (bacon, worstjes, Weetabix en de hele rimram – niet echt goed tegen het maagzuur van de Indiaan van gisteren trouwens).

We waren vroeg genoeg voor de eerste boot, en met goed gezelschap (……) stoof de snelboot door een stevige zee naar de overkant waar we met een klein halfuurtje aankwamen. Ik rook daar meteen de lucht van een turfgestookte open haard (o, die geur doet me zo terugdenken aan mijn geliefde Ierland). We zijn meteen maar een lekkere bak koffie gaan doen en daarna: op stap.

Doel van vandaag was tweeledig: geocaches zoeken en puffins spotten.
De geocaches waren geen probleem (Roel heeft bij de eerste z’n eigen travelbug achtergelaten); de puffins waren wat lastiger, en hier verschillen we ook van mening. Ik weet zeker dat ik er 4 zag; Roel is wat voorzichtiger.

Het was op Herm echt heerlijk; strakblauwe lucht, alles wat kon bloeien stond in bloei (en de gele brem rook echt hemels). Prachtige kliffen gezien waar het zeewater tegenaan spatte (ik heb foto’s als bewijs), echt heel erg mooi! Na afloop nog een lekkere Guiness gepakt en met de boot weer terug.

Het leven is echt goed hier!

En nu dus in St. Peter Port in/op Guernsey.
De vluchten gingen van een leien dankje. Ik had verwacht dat het vliegtuig van Schiphol naar Manchester vol zou zitten met ‘business-men’, maar het bleek een mix te zijn van mooi geklede Kenyanen, knappe Russinnen en verfomfaaide Nederlanders.

Eenmaal op Manchester Airport aangekomen waren wij opeens Transfer-passagiers geworden (we moesten met een binnenlandse vlucht verder naar Guernsey). Doodalleen gingen we door de krochten van het aankomstgebeuren, werden bij een dichte deur opeens verwelkomd door een chauffeur die ons in zijn busje via een doolhofrit weer naar een vertrekhal bracht. Nadat we op wonderbaarlijke wijze weer aan boardingpassen kwamen (ik voel een automatiseringsprojectje aankomen), werden gefouileerd, door de immigratiedienst heenmoesten, kwamen we in een soort van bewoonde wereld terecht waar alles weer goed kwam.
Het vliegtuig naar Guernsey bleek een groen A-label te hebben (dat goldt voor het geluid, het lijkt me onwaarschijnlijk  dat een vliegtuig verder ook maar enigszins mileuvriendelijk kan zijn). Wat trouwens vreemd was; ik heb geprobeerd om naar muziek te luisteren, maar daarvan kwam weinig terecht vanwege de herrie van de vliegmachien).

Wat ook mooi was: onze bagage was met onwaarschijnlijke precisie in hetzelfde vliegtuig met ons meegereisd.

En nu dus op Guernsey; ingechecked in onze B&B (alwaar ik op de gasten-computer deez berichtje zit te typen). Onze kamer (die qua schuin aflopen erg aan mijn grootouders doet denken) heeft dus gewoon zeezicht! Mrs. Sweet heeft zich nog niet aan ons voorgesteld (wat helemaal niet zo jammer is als het lijkt, bekijk de foto’s nog maar n’s goed…).
Inmiddels al 3 geocaches gevonden, ruim een liter bier op en een prachtige wandeling gemaakt (om te ontsnappen aan de herrie; het is nu bank-holiday en men schept er genoegen in om met allerlei zelfgebouwde ‘raceauto’s’ zo hard mogelijk tegen een heuvel op te rijden. Het vreemde is dat we ze niet hebben zien terugkeren; lemminggedrag wellicht?).
Gelukkig gaat de bank morgen weer gewoon aan het werk, dat is wel zo goed voor onze welverdiende rust.

We vertrokken in een soort van regenachtige toestand, maar boven Manchester scheen de zon, en hier op Guernsey staat er een aardig briesje, maar de zon schijnt min-of-meer onafgebroken (ahum, zonnebrand vergeten…)

Straks nog wat avondeten naar binnenwerken (met nog iets aan bier vermoed ik) en dan op tijd naar bed. We zijn van plan om morgen naar Herm te varen (waar helemaaaal niets te beleven is, behalve rust en puffins).

Kortom: alles gaat zoals we hopen.
En o ja: de tweets via SMS werken ook (ben erg benieuwd naar de telefoonrekening bij thuiskomst, heb het vermoeden dat ik zwaar over een bepaald bedrag heenga – ligt voor de ingewijde (geen typevaut) niet alleen aan dit tripje overigens…)

Vorige week werd ik getipt door mijn broer, ‘s avonds op het Hallehuiskoor hoorde ik dat het bij Bert in de uitzending was geweest, maar dat het helemaal was volgeboekt; de Winterse Wadlooptocht (en op tv geweest bij het RTL-Nieuws).
Tja, en dan begint het toch te kriebelen; een jaar niet op ‘Wad geweest is een jaar niet (echt) geleefd, toch? En dan helemaal met zo’n special!
Ik sprong dus een aantal gaten in de lucht (sorry voor de rommel) toen ik van Wiepkje vernam dat ik (met m’n zus en broer) nog meekon voor het Winterwadlopen met ijs.

De avond tevoren werd echter duidelijk dat onze ijstocht werd ingehaald door de invallende dooi; er was bijna geen ijs meer op ‘t Wad om overheen te gaan. De ‘Wadlooptocht met Ijs’ werd gedegradeerd tot een Winterse Wadlooptocht.

What the heck, de Waddenkust is voor mij de mooiste plek in ons land, ijs of geen ijs!

Vanbinnen moet ik ook altijd een beetje huilen van ontroering wanneer ik uitkijk over dat ruige, verlaten vlakke land (in mijn fantasie gaat Douwe Heeringa‘s Friese vertolking van Brel‘s Le Plat Pays – It flakke lân – ook eigenlijk over de Waddenkust).

We werden om 12:00 verwacht in Pieterburen (dus dat was op tijd vertrekken, het is een aardig stukkie rijden).
De start (en natuurlijk was dit ook het eindpunt) was bij café de Buren van Pieter (voorheen Het wapen van Hunsingo – waar blijft de tijd) waar we met ruim 180 man van start gingen, verdeeld in 2  groepen, en onder leiding van de gidsen van Dijkstra.

Hoewel de temperatuur net boven 0° was voelde het door de harde Oostenwind behoorlijk koud aan (het waaide zo door mijn jas heen, brrr) . Voor het aanwezige ‘wildlife’ was dit echter geen bezwaar; we zagen de nodige Wadhazen vrolijk rondspringen (wat kunnen die beesten hard lopen zeg!)

En voor de rest… ik laat de foto’s spreken!
(Zie meer foto’s in mijn fotoalbum)

Onze gids maakte tijdens de wandeling behoorlijk wat reclame voor de Wadlooptochten in de zomer “Lekker lopen in je korte broek”; ik was na deze tocht meer toe aan een warm bubbelbad!

Eén van de allermooiste plekjes in Amersfoort (of is het al Leusden?) is voor mij het Lockhorsterbos, en dan vooral het stukje langs de Heiligenbergerbeek dat loopt totaan het Ponlijntje.
Een mooi verstild stukje natuur waar de bomen gespiegeld worden in het water.
Vanochtend liep ik daar te genieten in de sneeuw met een lekker winterzonnetje erbij en maakte daar deze foto’s.

Het is zo’n grappig gezicht
bijen in de lupine
Ieder bloemkelkje wordt bezocht
Ze wurmen zich erin op zoek naar stuifmeel
Soms lijkt het
of ze net zolang trappen met hun bijepootjes
totdat het neusje van de lupine
zich een weg naar buiten baant

De bloemen die hun stampertje al naar buiten hebben
worden ook amper nog bezocht door de bij
‘t is zeker klaar
Leeggegeten!

We hadden laatst de keukendeur (buitendeur) openstaan terwijl dochterlief aan het computeren was.
Opeens stoof ze de kamer binnen. “Er zit een vogel in de keuken!”
Tja, en dan mag papa het oplossen.
Het diertje vloog wat rond, kwam soms met z’n koppie tegen het raam, liet van angst het nodige lopen en wist duidelijk niet hoe naar buiten te komen.
Zijn of haar wederhelft vloog buiten voor het raam onrustig heen en weer – toch wel schattig hoor, ik wist niet dat ook koolmeesjes zo’n hecht stelletje zijn.
Hoe krijg je zo’n vogeltje weer naar buiten, het was duidelijk erg van streek.
Ik strooide eerst wat broodkruimeltjes tussen binnen en buiten, maar dat hielp geen zier.
Opeens kreeg ik een beter idee: het vogeltje vloog telkens tegen het vensterraam op omdat ‘ie dacht dat dat de weg naar buiten was, vanwege het licht natuurlijk! Ik besloot het rolgordijn naar beneden te laten zakken zodat het raam niet meer zo verlicht was, en floep, daar vloog het diertje weer naar buiten.
Nu nog even de stront wegvegen en alles was weer als voorheen.