Y-weblog

Persbericht

A capella van Doe Maar tot Bløf

Op zondag 19 april treedt het Hallehuiskoor o.l.v. Harry de Beer om 14.30 en 15.30 uur op in restaurant De Mediterraan aan de Bloemendalsestraat no. 5. Op het programma, dat 20 minuten duurt, staan originele a capella versies van nederpop, van Bløf tot Spinvis, van Shaffy tot De Dijk, van Doe Maar tot Van Dik Hout. De combinatie van verfijning en passie zal de liefhebber zeker aanspreken. En, er zit smart genoeg in deze nummers.

Met extra smart; ik zing net bij dit koor maar moet dit optreden tijdens Smart in ‘t Hart helaas missen…

 Vandaag bij Ticket Singing hebben we vandaag een tot 3-stemmig bewerkte versie van het bekende liedje Scarborough Fair gezongen.
Bij de introductie werd verteld dat er een heel verhaal schuilgaat achter deze traditional. Dat maakte mij erg nieuwsgierig! Gelukkig zijn er vele bronnen op internet te vinden die me verder konden helpen.

De titel van het liedje Scarborough Fair duidt op een jaarmarkt (die wel 45 dagen kon duren) die in het stadje Scarborough (meer dan 1000 jaar geleden door de Noormannen gesticht als Skarthaborg) , wat een belangrijke handelsplaats was aan de kust van Yorkshire.

Het liedje zelf wordt gezongen door een jongeman die zijn geliefde heeft gedumpt, maar haar best weer terug wil nemen mits zij een aantal (onmogelijk uit te voeren) opdrachten vervult waaronder een katoenen shirt maken zonder zoom of naaldwerk, het te wassen in een opgedroogde bron, een acre land zoeken aan de kust, dit te ploegen met een lamshoorn en nog meer van dit moois.

De reden van dit te moeten doen wordt ook gesteld: Love imposes impossible tasks …Though not more than any heart asks And I must know she’s a true love of mine. De man wil 100% zeker zijn van de liefde van de dame.

Mocht alles gelukt zijn, dan wil hij haar wel weer terugnemen Dear, when thou has finished thy task …Come to me, my hand for to ask For thou then art a true love of mine.

De regels parsley, sage, rosemary and thyme, welke in de tweede regel van ieder couplet terugkeren die tegenwoordig weinig meer betekenen dan een aantal keukenkruiden (peterselie, salie, rosemarijn en tijm), hadden in de middeleeuwen een betekenis die te vergelijken is met de betekenis van de roos in hedendaagse liefdesliedjes; èchte liefde dus!

De oorsprong van het liedje moeten we ‘ergens’ in de Middeleeuwen zoeken. De schrijver is onbekend, maar omdat het zo bekend is zal het ongetwijfeld door vele rondtrekkende bards gezongen zijn. Sinds die tijd is het vele keren bewerkt en vertolkt. Zie deze pagina voor de tekst van het lied. Voor mij zijn de bekendste versies die van Simon and Garfunkel (op het album Parsley, Sage, Rosemary and Thyme uit 1966) en in de instrumentale bewerking door Harry Sacksioni (op het album Harry Sacksioni: Gitaar uit 1975 waarop ook Meta Sequoia). Al zoekende op Internet kom je er echter veel meer tegen en is de genoemde jaarmarkt weer nieuw leven ingeblazen als het Scarborough Renaissance festival.

Waar  zingen al niet tot kan leiden!

Ik ben nu aan het luisteren naar de nieuwste CD van James Taylor - Covers.
In eerste instantie had ik zoiets van ‘dat heeft die man toch helemaal niet nodig, tweedehands liedjes zingen’.
Al luisterende is het toch een hele mooie plaat geworden, waar overduidelijk het stempel van James Taylor op staat.
Veel beter overigens dan die kerst-CD van twee jaar geleden!
Ik hoop trouwens dat het niet gedaan is met de inspiratie, en dat er dus nog veel platen met zijn eigen werk uit mogen komen!

Afgelopen zaterdag werd een goede vriendin van mij 40 jaar, en dat moest gevierd worden!
We waren van harte welkom in restaurant Floyd’s, vlakbij vliegveld Hilversum. Nog nooit van gehoord, maar het bleek een erg gezellig eethuisje te zijn waar volgens horen zeggen alles mogelijk is.
Net na negenen kwam er een donkere meneer met mevrouw binnenstappen, met in zijn hand een muziek-installatie. De vriendin is namelijk salsa-addict en gaf ter ere van haar jaardag een Salsa-workshop kado aan de hooggeeërde gasten.
Die meneer was Eldred Steba, dansleraar van Salsa-dansschool Esencia in Hilversum, en hij slaagde er in om alle aanwezige houten Klazen (want zo voelt het wel om als stijve blanke Hollander de pasjes van zo’n soepel figuur te moeten nadoen) de dansvloer op te krijgen (en te houden) en er een geweldig feestje van te maken.
Na afloop was ik drijfnat van het zweet, moe maar voldaan, want het komt niet vaak voor dat je op een verjaardagsfeest iets opsteekt! Helemaal leuk!

Ik kwam laatst thuis en vond een briefje bij de computer waarop stond Putumayo, wereldmuziek. In de Esta had een artikeltje gestaan waarin deze band werd getipt als vakantiemuziek.
Eerlijk gezegd had ik er nog nooit van gehoord, maar een korte zoekactie gaf een aardige lijst met albums.
Snel een downloadactie opgestart, want ik was wèl benieuwd, en het is hardstikke leuke muziek en verbazingwekkend divers; van Keltische muziek tot Salsa en van Indiase deuntjes tot Noord-afrikaanse raï.
Het vreemde was dat de meeste albums allemaal van hetzelfde jaar zijn.
Nadat ik een kijkje genomen heb op de website wordt het allemaal wat duidelijker; Putumayo is geen band maar meer een idee, concept zo je wilt, en een platenlabel waarop verschillende albums worden uitgebracht. De overeenkomst zit ook in de ontwerpen van de hoesjes; erg kleurrijk.
Ik vind het echt feestmuziek!

Ik had op zolder nog een aantal LP’s staan waarvan ik de mp3-versie nog niet had gevonden.
Mijn vader kocht een tijdje geleden het boek Burn baby burn geschreven door Martijn Vet én een voorversterker voor de platenspeler en ik mocht het spul lenen om het eens te proberen.
Eerst de Dual-platenspeler van zolder gehaald en aangesloten, helaas gaf het ding geen sjoege dus dat was jammer!
Afgelopen weekend ben ik maar naar Joure getogen om nu ook Pa’s pick-up te lenen, en wilde een stuk beter!
Het was wel weer terug naar de oertijd; grote plaat voorzichtig uit de hoes halen, op de draaitafel vlijen, schoonmaken en dan die naald er met een enorme boink op zetten. En dan die kraakjes…
Voor het digitaliseren gebruik ik het programma Audacity (meteen ook even de LAME mp3-encoder downloaden, dan kun je mp3-bestanden maken en die zijn toch een stuk compacter!).
Voor het instellen van Audacity (Ctrl-P) volgde ik de aanbevelingen uit het boekje; kwaliteit op 44100 Hz; 32-bits float sample-rate en 2-kanaals opnemen (vreemd, mono is de standaard). En dan is het op de rode knop drukken, plaat starten en aan het eind op de gele stopknop; a child can do the laundry.
Voor het splitsen van een plaatkant in losse tracks is de knop Fit project in window erg handig. Je kunt zo eenvoudig grofweg een nummer kopiëren en plakken in een nieuw window. Hier kun je dan het preciesere werk doen zoals de begin- en eindpositie bepalen en tikken en ruis verwijderen. Niet te veel, je moet toch kunnen horen dat het van ‘n LP komt!
Het is wel handig om over wat vrije schijfruimte te beschikken; een plaatkant neemt tussen de 350 en 600 MB aan ruimte in!

Gisteravond zijn wij in De Flint naar de voorstelling Sjony en Bep, een bewerking van Porgy and Bess, van Frank Groothof geweest.
Ieder jaar zijn we weer benieuwd op welke manier Frank een bekend verhaal voor een divers publiek (van 8 tot 88) weet te brengen, en ook dit keer vond ik het weer erg goed gelukt!
Het decor was ècht mooi gedaan, met een stalen brug die half op het podium stond en verder ging in het doek dat er achter hing.
Heel verrassend was ook het begin van de voorstelling; het leek of er van alles mis was, maar uiteindelijk bleek dit er allemaal bij te horen. Ik vind het ook erg knap hoe met een paar eenvoudige attributen opeens een heel ander personage wordt neergezet (of een toiletborstel die verandert in een baby), dat is ècht Frank Groothof’s grote kracht.
Halverwege vonden we het wel een beetje langdradig worden, maar het eind was weer helemaal goed!
Wat ik zelf erg mooi vond was Marzieh Reyhani, die zowaar een Braziliaans tintje wist te geven aan de liedjes (wat ook weer geen verrassing is wanneer je kijkt in wat voor band ze zingt).
De begeleiding was in meer dan goede handen van het jazz-trio DIG d’DIZ.
Zie hier een aantal foto’s van de voorstelling, gemaakt door Eddy Westveer.

Afgelopen avond ben ik naar het concert One Man Band van James Taylor geweest. James op gitaar en zang en de one man band werd gevormd door de pianist/ keybordspeler Larry Goldings.
De muziek van James Taylor vind ik al jaren erg mooi, maar de beste man is al een hele tijd niet meer in de buurt geweest, dus ik kon ‘m nooit live beluisteren. Tot gisteravond dus.
De live-CD van het concert heb ik enige tijd geleden al, uhm, gedownload, en ik was na het beluisteren hiervan natuurlijk erg benieuwd.
In de black-box in de Heineken Music Hall in Amsterdam-Bijlmer (waar ik nog niet eerder was geweest, prima geluid!) die bomvol zat met veel leeftijdsgenoten en veel Amerikanen kregen we een mooi concert te horen. James deed zijn best om er een intiem gebeuren van te maken met tussen de liedjes door een aantal anekdotes met beeldmateriaal. Bij twee nummers kwam er een enorme drummachine het podium op (geen drumcomputer, maar een groot houten gevaarte met allemaal hamertjes die op trommels sloegen). Bij drie andere nummers werd er meegedaan met een koor of zijn vaste begeleidingsband, maar dan eerder opgenomen en afgespeeld op het projectiedoek.
Veel bekende nummers, maar ook een paar nieuwe (voor mij dan). Ik miste toch wel de begeleidingsband; sommige nummers ken ik door-en-door en dan moet het gewoon op een bepaalde manier klinken; alleen gitaar met piano is dan wat magertjes.
Ik zat zingend in de trein naar huis, dus het goede gevoel was er helemaal!
Ik vond een aantal mooie foto’s (waaronder die van de drummachine) op de Nederlandse fansite.
Voor James Taylor filmpjes op YouTube, volg deze link…

Vandaag is het Palmzondag (ook wel Palmpasen genoemd).
Ik had daar niet zo’n benul van (‘t is zomaar gebeurd terwijl ik er geen erg in had). Ja, volgende week is het Pasen, dus een lekker lang weekend vrij en verder de paaseitjes natuurlijk. Ik ben ook niet (meer) gelovig, dan raak je uit het ritme van de kerkelijke feestdagen. Toen ik nog een kleine weblogger was liep ik op dit soort dagen rond te paraderen met een palmpasenstok met een broodhaantje bovenop. Tja, mooie tijden waren dat…
Ik werd er toch op geattendeerd bij het zingen vandaag. Ik zing 1 keer per maand bij TicketSinging; dit los-zandkoor wordt geleid door Harry de Beer en kent geen verplichtingen. je komt gewoon als je zin hebt en stempelt een strip op de strippenkaart af; afmelden hoeft niet eens. We zingen gewoon voor de lol en diverse stijlen op een dag.
Vandaag begonnen we met een stukje uit de Matthäus Passion (die ik terwijl ik dit stukje type toch maar even heb opgezet) met een bijzonder arrangement van een regel uit Wer hat dich so geschlagen. Het bijzondere was dat er slechts 1 regel uit dit koraal werd gezongen die in de Matthäus Passion 4-stemmig wordt gezongen. De bewerking bestond uit het in canon zetten van iedere losse stem waardoor in de samenklank toch een 4-stemmigheid ontstaat. Prachtig!
Afgesloten werd met Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder van Ramses Shaffy waar ook de Palmpasen-gedachte aan werd gekoppeld (en dat ook een Bachiaanse baspartij heeft). Heel bijzonder en erg prettig, bijna meditatief!
En nu weer snel naar de huiskamer, anders zijn de paaseitjes op!

Afgelopen zondag ben ik met m’n zus naar de Celtic Party in De Flint geweest.
Twee ‘jonge’ bands, Vishtèn en Gráda zouden daar optreden in De Stadshal die voor de gelegenheid was omgetoverd tot drank en dansgelegenheid.
De eerste band, Vishtèn, is een band uit het Franstalige deel van Canada dat Acadia wordt genoemd, en bestaat uit twee heren en twee tweelingzussen die er een nogal grappige manier van ritmische ondersteuning op nahielden; gezeten op een stoel ‘trappelden’ ze op een tapdans-ondergrond. Mooie muziek met Franse teksten, heel apart! Kijk hier voor een aantal videofragmenten.
Na een korte pauze trad Gráda uit Ierland aan (zie en beluister hun pagina op MySpace), deze band is wat ruimer bemand en bestaat uit een zangeres met een ruim combo met onder andere een contrabassist, fluitspeler, trompettist, gitarist en violisten. Ook dit klonk erg mooi (ik houd wel van dat hypnotiserende van die Keltische riedeltjes). En aan het eind speelden de twee bands nog wat nummers samen. Ik vond het een heel erg geslaagde avond en was verbaasd dat het al zo laat was; leuke dingen gaan altijd sneller voorbij!
Na afloop thuis maar een lekker glaasje Schots levenswater genomen om het even te laten bezinken.