We begonnen om 11 uur met inzingen, de laatste aanwijzingen in ontvangst nemen en de positionering op het podium. Onderwijl waren de techneuten van het theater druk bezig met het knutselen aan de verlichting en het klaarmaken van podium en zaal.
Om half drie zat ons publiek in de zaal en kregen wij onze grote opkomst; onder daverend applaus daalden we van de trap af naar de zaal en begon het optreden.
Het was al weer veel te snel pauze, en veel koorleden (waaronder ikzelf) vroegen zich af of we niet wat waren vergeten te zingen, maar niet dus.

Het tweede deel ging ook super waarna onze dirigent Harry de Beer welverdiend in het zonnetje werd gezet.

Na afloop was in de foyer gelegenheid om oude bekenden weer te begroeten en dat was best gezellig.
Toen de meeste gasten waren vertrokken hebben we het jublieumjaar afgesloten met een lekker hapje bij restaurant Dara. Het bleef nog lang gezellig!

Voor meer foto’s zie onderstaande pagina’s:

• Foto’s van Hans Niezen
• Foto’s website Hallehuiskoor

Wat me anno 2010 echter nogal tegenvalt zijn de mogelijkheden van de autoradio.
Ja, de radio is prima, de CD-speler slikt alleen maar doodnormale CD’s (dus geen zelfgebrande met duizend mp3-bestanden erop), en dat is wel een beetje jammer. Om nou mijn hele mp3-verzameling te branden….nou nee!
De handleiding spreekt echter wel van de mogelijkheid om een mp3-speler aan te sluiten…Nee, ook geen USB!
Er zit een gewone AUX-aansluiting voorop, dus dan maar een mp3-speler aansluiten via de hoofdtelefoonuitgang, de
geluidskwaliteit zal wel niet zo denderend zijn dan, maar je moet wàt!
Mijn goeie-ouwe MSI (zal ook wel tegen de 10 jaar oud lopen inmiddels) is best voor de korte afstanden, maar met z’n 256 MB toch snel aan het eind van z’n Latijn.
Dan maar eens bij de bol kijken voor een goedkoop-maar-prettig spelertje (een iPod vind ik dan toch weer te kostbaar).
Hoe het komt weet ik niet, maar na de huiskamerstereo (en sinds kort ook een blue-rayspeler) toch weer voor een Philips gevallen (mijn vader zal trots op me zijn), en wel de Philips GoGear SA1942 met 4 GB geheugen.
Na een nachie opladen aan de USB-poort heb ik alle inhoud eraf gegooid en er m’n eigen deuntjes opgezet.
Nu toch weer de muziek die ik wil horen aan boord!

Ongeveer een week nadat we onze versie van Tous les garçons et les filles hadden ingezonden kreeg onze dirigent Harry een email van de eindredacteur van Knooppunt Kranenbarg. Of we zin hadden om Bert te verrassen en onze cover (waarin hij uiteraard ook meezingt)  live in het programma te komen doen. Daar hoefden we niet lang over na te denken!

Afgelopen vrijdag gingen we met zoveel mogelijk zangers en zangeressen van het Hallehuiskoor naar het AKN-gebouw in Hilversum, en na het warmdraaien in de centrale hal kwamen we al zingend live de uitzending binnen.

Hoe dat klonk en wat Bert´s reactie was kun je hieronder beluisteren.
Wat hij er van vond kun je lezen in zijn eigen weblog.
Een kort filmpje van onze entree staat eronder.

Hallehuiskoor – Tous les garçons et les filles

Uiteraard werd er nog een groepsfoto gemaakt (niet iedereen was er toen nog)

Het bleef nog lang gezellig in Hilversum zoals de volgende foto’s bewijzen:

• ingebouwde harddisk met 160 GB capaciteit
• CD-speler
• USB-aansluiting
• radio-tuner met coax-aansluiting
• radio-tuner met Wifi- (draadloos) en netwerkaansluiting voor internetradio
• versterker met 2 stuks 50 Watt boxen

De prijs viel reuze mee, bij de Conrad voor vrouwen koste het apparaat een kleine €400.

En nu ben ik het ding aan het volstoppen met muziek nadat ik een minimale configuratie heb gedaan (ik heb ‘m bedraad aangesloten op mijn router en op de Philips aangegeven dat ‘ie een automatisch IP-adres krijgt. Klaar).
Op mijn PC heb ik de bijgeleverde Philips WADM (Wireless Audio Device Manager) geïnstalleerd, hij zoekt zelf naar het apparaat, en daarna muziek ‘pompen’ (had ietsje vlotter gemogen).

De registratie bij Philips is nog niet helemaal gelukt (ik kan het Product Registration ID niet vinden, hopelijk helpt de support hier verder mee), zodat ik nog geen Internetradio kan luisteren, maar verder ben ik erg tevreden!

Het bleek gemakkelijker te zijn dan ik dacht (nog geen antwoord gekregen van Philips); op het apparaat moet je gewoon je email-adres en het bij de registratie gekozen wachtwoord intypen.

Handig adres met FAQ’s, downloads en handleiding.
Kan ik eindelijk eens genieten van de noeste downloads…

Nog een leuk (Franstalig) instructiefilmpje van le Journal du Geek gevonden:

A capella van Doe Maar tot Bløf

Op zondag 19 april treedt het Hallehuiskoor o.l.v. Harry de Beer om 14.30 en 15.30 uur op in restaurant De Mediterraan aan de Bloemendalsestraat no. 5. Op het programma, dat 20 minuten duurt, staan originele a capella versies van nederpop, van Bløf tot Spinvis, van Shaffy tot De Dijk, van Doe Maar tot Van Dik Hout. De combinatie van verfijning en passie zal de liefhebber zeker aanspreken. En, er zit smart genoeg in deze nummers.

Met extra smart; ik zing net bij dit koor maar moet dit optreden tijdens Smart in ‘t Hart helaas missen…

De titel van het liedje Scarborough Fair duidt op een jaarmarkt (die wel 45 dagen kon duren) die in het stadje Scarborough (meer dan 1000 jaar geleden door de Noormannen gesticht als Skarthaborg) , wat een belangrijke handelsplaats was aan de kust van Yorkshire.

Het liedje zelf wordt gezongen door een jongeman die zijn geliefde heeft gedumpt, maar haar best weer terug wil nemen mits zij een aantal (onmogelijk uit te voeren) opdrachten vervult waaronder een katoenen shirt maken zonder zoom of naaldwerk, het te wassen in een opgedroogde bron, een acre land zoeken aan de kust, dit te ploegen met een lamshoorn en nog meer van dit moois.

De reden van dit te moeten doen wordt ook gesteld: Love imposes impossible tasks …Though not more than any heart asks And I must know she’s a true love of mine. De man wil 100% zeker zijn van de liefde van de dame.

Mocht alles gelukt zijn, dan wil hij haar wel weer terugnemen Dear, when thou has finished thy task …Come to me, my hand for to ask For thou then art a true love of mine.

De regels parsley, sage, rosemary and thyme, welke in de tweede regel van ieder couplet terugkeren die tegenwoordig weinig meer betekenen dan een aantal keukenkruiden (peterselie, salie, rosemarijn en tijm), hadden in de middeleeuwen een betekenis die te vergelijken is met de betekenis van de roos in hedendaagse liefdesliedjes; èchte liefde dus!

De oorsprong van het liedje moeten we ‘ergens’ in de Middeleeuwen zoeken. De schrijver is onbekend, maar omdat het zo bekend is zal het ongetwijfeld door vele rondtrekkende bards gezongen zijn. Sinds die tijd is het vele keren bewerkt en vertolkt. Zie deze pagina voor de tekst van het lied. Voor mij zijn de bekendste versies die van Simon and Garfunkel (op het album Parsley, Sage, Rosemary and Thyme uit 1966) en in de instrumentale bewerking door Harry Sacksioni (op het album Harry Sacksioni: Gitaar uit 1975 waarop ook Meta Sequoia). Al zoekende op Internet kom je er echter veel meer tegen en is de genoemde jaarmarkt weer nieuw leven ingeblazen als het Scarborough Renaissance festival.

Waar  zingen al niet tot kan leiden!