Y-weblog

Wie wil dat nou niet, een eigen eiland waar je je lekker kunt terugtrekken?
Ik ben net uitgelezen in het boek Zeezicht (oorspronkelijke titel Searoom), geschreven door Adam Nicolson.
Deze man hééft z’n eigen eilanden, Garbh Eilean (het Ruige Eiland), Eilean Mhuire (Maria Eiland), Eilean an Tighe (Huis Eiland) welke tesamen de Shiant’s heten, gelegen aan de westkust van Schotland (de Buiten-Hebriden). Hij heeft deze geërfd van z’n vader die ze in de jaren 30 van de vorige eeuw kocht voor 1400 pond.
Het boek is zowel het verhaal over de schrijver zelf; hoe hij het leven op de Shiant-eilanden ervaart, maar ook over de geschiedenis van deze 3 piepkleine eilandjes (en daar wordt het boek soms een beetje saaier). Zo gaat hij met een aantal archeologen de geschiedenis van de bewoning van de eilanden onderzoeken. Je zou het niet verwachten, maar  deze afgelegen piep-kleine eilandjes zijn al eeuwenlang bewoond.
Op sommige dagen ben ik toch bar jaloers op deze man!
Helemaal onbewoond zijn de eilanden niet; je kunt er logeren!

Een tijdje geleden zat ik lekker te lezen in het boek De enige gast geschreven door Dylan van Eijkeren (lees hier een fragment) waarin hij schrijft over zijn tour door Duitsland die hij in de winter van 2003 – 2004 maakte met z’n BMW. Iedere avond wanneer hij in een treurig hotelletje zat eindigde hij de dag met een goed glas Lagavulin-whisky. Verder is het een leuk boek dat lekker weg-leest.
Lagavulin (je spreekt het uit als Laga-voelin), díe destilleerderij hebben we nog niet gehad op Islay. Hij was dicht toen we er langs kwamen.
Deze maand is het gelukkig de whisky van de maand bij de Gall, dus ik heb maar een fles gekocht. Volgens de doos is de Lagavulin-destilleerderij één van de oudste destilleerderijen van Schotland, de inhoud is pas 16 maar zal best smaken!
Grappig genoeg is er zelfs een fan-site van Lagavulin-liefhebbers.
Zie hier een aardig filmpje over de destilleerderij.
Mijn smaaknotities: onmiskenbaar een Islay-whisky (lichte jodium-smaak, peaty) met een zoetige nasmaak (dat komt door het sherry-vat waarin deze whisky gelagerd is). De peaty (turf)-smaak is niet overheersend zoals van de buren Laphroaig en Ardbeg, maar zeker aanwezig. Ik vind ‘m lekker, hij mag blijven!
En de meneer hieronder vertelt wat híj ervan vindt.

Ik ben nu bezig in het boek Terra Cognita geschreven door Evert Jan Groeskamp. Ik kocht het toen ik op zoek was naar een nieuw reisboek, en de tekst op de achterflap sprak me aan. Gesproken werd van de Nederlandse Paul Theroux, een reisschrijver waar ik een groot liefhebber van ben. Ik bladerde wat door het boek en wat ik zag beviel me. Verhalen afgewisseld met achtergrondinformatie; daar steek je nog iets van op!
Gaandeweg het boek merk ik dat ik de (vooral sociologische) achtergronden van een bezocht land steeds meer links laat liggen en het me eigenlijk vooral om de reis zelf gaat. De achtergronden zijn voor mij te gortdroog en moelijk door te komen. En dan vind ik de vergelijking met Paul Theroux toch mank gaan. Je leest over een wat eenzame man die erg veel moeite heeft om van de drank af te blijven, veel last heeft van hoogtevrees, lichamelijke ongemakken en zich snel zorgen maakt over het functioneren van zijn hart, en daar met genoegen over uitwijdt. Geen sprankje humor of zelfspot, en dat maakt het geen page-turner. Over de wetenschappelijke waarde kan ik geen oordeel geven. Toch ben ik wel benieuwd naar zijn andere boek,India verlaten – Een anti-reisboek over zijn treinreis door India.

Ik kom het toch regelmatig tegen in een vertaald Engels boek; de hoofdpersoon rijdt met zijn auto over het macadam.
Vreemd vind ik dat; zou de vertaler de Nederlandse vertaling voor macadam niet kennen?
Dit is natuurlijk asfalt!
Of zou het een (onbedoeld) eerbetoon zijn aan de Schots John McAdam,uitvinder van het asfalt (en daarom de aanstichter van de files..).
Ben trouwens benieuwd of er een relatie is met Macadamia-noten

Ik heb de laatste jaren geen boek gelezen dat zo’n grote indruk op mij maakte als Joris Luyendijk‘s Het zijn net mensen. Het boek gaat over de periode tussen 1998 en 2003 waarin Joris als niet-journalist Midden-Oostencorrespondent is voor de Volkskrant en het Radio 1 Journaal, en later voor de NRC.
Wat ik niet wist is wat de rol van een Midden-Oostenverslaggever is tijdens een nieuwsuitzending. Je denkt dat het nieuws ter plekke door de verslaggever wordt gemaakt; het nieuws en de beelden komen echter van de grote persbureaus en het enige dat de verslaggever ter plaatse doet is het voorgekauwde nieuws van een lokaal sausje voorzien.
In dit boek beschrijft hij hoe het beeld ontstaat dat wij als Westerse nieuwsvolgers krijgen van de situatie in het Midden-Oosten. Dit beeld wordt erg beïnvloed door de persbureaus, die de wereld van het nieuws voorzien op een manier die past in het straatje van (vooral de) Amerikanen en de Israëli’s, tegenover de veel minder gelikte middelen van bijvoorbeeld de Palestijnen.
Over de periode die hij doorbrengt in het door Israël bezette Oost-Jeruzalem schrijft hij hoe het is om in een bezet gebied te wonen en hoe het de inwoners onmogelijk wordt gemaakt een normaal leven te leiden.
Na het lezen kijk je echt heel anders naar het Journaal.
Een aanrader!

Luyendijk, Joris. Het zijn net mensen: beelden uit het Midden-Oosten. Uitgeverij Podium ISBN 978 90 5759 316 1

Ik ben nu het boek Armenië, geschreven door Philip Marsden aan het lezen. Marsden is auteur van reisverhalen en romans.
In dit boek onderzoekt hij ter plaatse wat er over is van het Armeense rijk. Dit doet hij in 3 delen; het Nabije Oosten, Oost-Europa en Armenië.
We kennen allemaal de geschiedenis van het Armeense volk en de genocide die door de Turken is gepleegd (en totnogtoe steeds als een molensteen om de Turkse nek hangt), maar al lezende in dit boek blijkt vervolgd te worden bijna het lot te zijn van de Armeniërs. In dit boek wordt dit omschreven als de tragische geschiedenis van een volk dat eigenlijk niet mocht overleven.
Mooi om te lezen is dan wel de strijdbaarheid van dit stugge volk dat zich er niet onder laat krijgen. Bijna een parallel met de Joden zou je zeggen. Het enige verschil is dat de Armeniërs niet klagen over wat hen is overkomen, maar gewoon doorgaan met overleven en telkens weer opnieuw beginnen.
Als reisboek is het bijzonder prettig geschreven. Een aanrader dus!

Ik had het boek al een tijdje liggen (ooit eens voor een kleine €5,- gekocht) en laatst toen ik niet helemaal toppie was ben ik er maar eens in begonnen.
In één ruk uitgelezen!
Het doet bijzonder veel denken aan Dan Brown’s Da Vinci-code, maar dan ruim 2 jaar eerder geschreven (die Dan is aan erg veel mensen schatplichtig geloof ik…).
Hoe dan ook, voor mensen die houden van dit genre; beetje spanning, actie, religie en Tempelridders is dit een lekker verhaal! Het gaat over een archeologische opgraving bij het Varnaeklooster in Noorwegen, waarbij ene Bjørn Beltö toezicht dient te houden. Het Engelse onderzoeksteam stuit daarbij op een vreemd kistje en probeert dat het land uit te smokkelen. In dat kistje zit, zo denkt men, het Q-document.
Ik ben ook erg benieuwd naar wat Tom Egeland nog meer heeft geschreven. Hopelijk kan hij zijn niveau beter vasthouden dan eerdergenoemde Brown, want de overige boeken uit die serie vind ik niet om door te komen!

Ik heb er een tijdje mee rondgelopen, paar dagen lopen dimdammen, er een nachtje voor wakkergelegen en lang over lopen peinzen.
Zou ik soms een piekeraar zijn? Nou, uhm, misschien wel, een beetje dan, of toch? Nee!
Nadat ik de recensie in de Volkskrant las besloot ik meteen op pad te gaan om het boekje PIEKEREN: een stapsgewijze methode om je gepieker te verminderen (geschreven door Prof. dr. A.J.F.M. Kerkhof, BOOM uitgeverij €19,95 -ISBN 9 789085 064695 Met audio-cd om positief te piekeren) aan te schaffen. Op de weg naar de winkel was ik weer niet zo zeker of het voor mij ook geschikt zou zijn (maar ik zette door).
Na een eerste lezing vermoed ik dat een echte hardcore-piekeraar er meer aan heeft dan een gelegenheids-wakkerligger dan ik (gelukkig voor mij zal ik maar denken). En of ik nu geld heb verkwist door het boekje te kopen…

Ik kocht laatst het boek Amersfoort lag aan zee – Waterschapskroniek Vallei & Eem 777-1616, geschreven door Margriet Mijnssen-Dutilh de archivaris van het waterschap Vallei & Eem.
Mijn oog was er op gevallen vanwege alle prachtige historische kaarten van mijn (woon)omgeving die er in staan. In dit boek wordt een link gelegd tussen het heden en de periode aan het begin van de jaartelling, door gebruik te maken van de sporen die nu nog steeds zichtbaar zijn in het landschap (of die zichtbaar worden door het projecteren van actuele kaartgegevens zoals die van het Actueel Hoogtebestand Nederland over oude kaarten heen). Echt een prachtig boek en een aanrader voor iedere belastingbetaler aan het Waterschap!.

Achterin het boek in de Verklarende woordenlijst staat ook een opsomming van allerlei historische lengte en vlaktematen die voorkomen op de oude kaarten. Bij de omrekening van de langtematen is uitgegaan van de Rijnlandse roede(3,767 m) waarbij wordt vermeld dat deze maat in Hoogland anno 2008 nog steeds in gebruik is! Prachtige oude maten als dammaat (= 400 vierkante Rijnlandse roeden), morgen (= 600 Rijnlandse roeden), hondt (=100 vierkante Gooise roeden = 24 Rijnlandse roeden), dammet (=4 verrel = 1,25 zwad = 300 vierkante Rijnlandse roeden).

Dan ben je toch blij dat we tegenwoordig het decimale stelsel hebben!

Ik heb onlangs het boek Het heilige Bloed en de Heilige Graal geschreven door Michael Baigent, Richard Leigh en Harry Lincoln (herziene versie 1996) uitgelezen. In dit boek, waarvan de eerste versie in 1982 uitkwam wordt zeer gedetailleerd uit de doeken gedaan hoe het nu zit met de Tempeliers, Katharen, Jezus en Maria Magdalena en de Graal.
Hoewel het boek volgens mij van hypotheses aan elkaar hangt en soms wat erg rommelig is beschreven, is het toch een intrigerend verhaal geworden. En aan mij wel besteed; ik ben dol op Koning Arthur en Merlijn-verhalen en de zoektocht van Hubert Lampo naar De Graal (verzameld in Het Graalboek).
Dat ik daar niet alleen in sta blijkt wel uit het feit dat dit boek door verschillende andere auteurs als bron is gebruikt. Ik noem: De Eeuwigheidsmachine van Johannes en Peter Fiebag, Zoektocht naar de Heilige Graal & De Ark van het Verbond van Klaas van Urk, en de bekendste: De Da Vinci Code van Dan Brown (die dit boek niet als bron noemt maar midden in het verhaal op pagina 243 laat opduiken.
Leesvoer:
Wikipedia
Sir Percival