Y-weblog

Naast deze weblog houd ik mij ook bezig met de genealogie van mijn familie – stamboomonderzoek zogezegd.
Een andere rariteit is het bijhouden van de inhoud van mijn boekenkast op Internet (ik heb hier tenminste reeds de nodige opmerkingen over gekregen – of ik wel helemaal 100%….).

Kort geleden kwamen deze 2 wereldjes samen – wel heel onverwacht.
Ik kreeg een emailtje van een meneer die in mijn boekenkast mijn Havank-verzameling was tegengekomen en daarbij op de proppen kwam met een krantenartikel waarin een familielid van mij – de boekhandelaar J.H. Ywema uit Hilversum een reis naar Frankrijk en een bezoek aan Havank  had gewonnen.
Dit artikel met als titel ‘De Atlasmillionaires’ heeft gestaan in het blad Atlas nieuws, uit Nieuwsblad voor de Boekhandel van  3 juli 1952.
Kan iemand hier meer informatie over verstrekken (zoals: wie is de maker van de foto’s, en zijn er originelen van de foto’s beschikbaar), dan zou ik die informatie graag krijgen!

Klik op de afbeeldingen hieronder en de pagina opent in een nieuw venster.

De onsterfelijke woorden “I love it when a plan comes together” lijken mij van toepassing!

Ik ben zowat door het boek ‘Van onze correspondent in Harare’ heen dat geschreven is door Sybilla Claus, de Afrika-redacteur van dagblad Trouw.
Zoals de titel aangeeft gaat het grotendeels over het wonen en leven in het Zimbabwe van dictator Mugabe.

Wat ik heel erg goed vind aan haar verhaal is dat ze beschrijft ‘hoe het allemaal kon gebeuren’; hoe Mugabe – die gevangen zat tijdens het bewind van Ian Smith in het toenmalige Rhodesië is geworden tot de bloedige dictator die hij nu is, en hoe zijn zijn volk er telkens toe kan zetten om landgenoten te martelen en te onderdrukken. Het geeft een genuanceerder beeld van de man en het land dan ik tot dusverre kende (waarmee ze het niet goedpraat, laat dat duidelijk zijn!)

Wat overblijft is een beeld van een heerser die goed voor z’n vriendjes zorgt en daarmee het land en de economie compleet in het slop laat geraken. Je vraagt je dan ook af of het ooit nog goed komt met het land dat ooit de graanschuur van Afrika was en nu alles moet importeren (zolang daar geld voor is).
Onbegrijpelijk ook dat er geen blauwhelmen gestationeerd zijn om het land er weer bovenop te helpen en er een democratische regering te installeren.

Al met al een bijzonder boeiend boek waarmee je het land van binnenuit leert kennen. Aanrader!

Ik heb het zowat in één ruk uitgelezen; de thriller Probo Koala, geschreven door Van Campen, dat gaat over het reilen en zeilen in de wereldwijde handel in olieproducten. De naam Probo Koala doet natuurlijk denken aan de ramp met het gelijknamige gifschip in Ivoorkust waarbij de huurder van het schip, Trafigura in opspraak kwam. Als we het boek – dat fictief wordt genoemd- ernaast leggen dan handelt het in het boek over het bedrijf Figueroa.

Ik geloof dat de gang van zaken die in het boek wordt beschreven; het eindeloos mengen van verschillende soorten stoffen, om laagwaardige brandstof op te waarderen of hoogwaardige brandstof te mengen met afvalstoffen best zo zal gebeuren in de echte wereld. Dat is een behoorlijk schrikwekkend beeld; vanwege het grote geld worden enorme (milieu)risico’s genomen en worden mensen ongevraagd en onwetend blootgesteld aan gevaarlijke stoffen.
Hoewel soms wat rommelig en van-de-hak-op-de-tak was het een bijzonder spannend en leerzaam boek!

Lees de recensie in de Volkskrant

[Edit] 23 juli 2010: Trafigura is veroordeeld tot een boete van 1 miljoen Euro. Lees meer

Dan kun je je nog wel 17 voelen
en het lichaam hebben van een jonge god
(vooruit, een ouwe).
Maar op een dag
zomaar een dag in maart
komen er visioenen van Pas-65.
En dat allemaal
door zo’n sales-miep van de Intermediair…
Mijn gratis abonnement is verlopen
omdat ik te oud ben
zucht!
Weer een deuk in mijn zelfvertrouwen!
Wat denkt ze wel!

‘t Is toch een stom blad…..

Het is duidelijk dat ik vlakbij de Veluwe woon.
Vanmiddag begonnen in het boek Doodsoorzaak van Patricia Cornwell, kom ik een doorgestreepte godverdomme tegen.
Heeft er dus zo’n reli-fanaat in een boek van de bieb lopen krassen.
Mag dàt dan wel?

Voor de afgelopen zomervakantie had ik reeds een stapel boeken ingeslagen (het merendeel Engelstalig; dan doe ik er tenminste wat langer mee) en ik dacht dat dat wel voldoende zou zijn.

Echter, op Schiphol kwam ik de (voor mij) nieuwe Paul Theroux (mijn meest favoriete reisschrijver) tegen; genaamd Ghost Train to the Eastern Star. Dit boek kon ik niet laten liggen! In dit boek doet hij de treinreis die hij ruim 30 jaar geleden maakte (beschreven in The Great Railway Bazaar – De grote spoorwegcarrousel) nog eens over.

De tijden zijn sindsdien behoorlijk veranderd, soms ten goede (denk aan de oorlogen in Cambodja en Vietnam waardoor in het eerdere boek delen van de reis onmogelijk waren), en soms wat minder; Afghanistan is nu een onmogelijk land om doorheen te trekken. Wederom een prachtig boek om tijdens een strandvakantie te lezen!

Lees hier het artikel over Paul Theroux en Ghost Train to the Eastern Star door Hans Bouman in de Volkskrant.

 Het zat er aan te komen, maar het overlijden van Martin Bril kwam voor mij toch nog onverwacht.

Gisteravond zag ik het staan op teletekst: Martin Bril is overleden.

Zijn columns in de Volkskrant las ik door tijdgebrek niet iedere dag (duidelijk een geval van de verkeerde prioriteiten stellen); zijn pagina in het Volkskrant magazine verslond ik.

Sinds de nieuwe indeling van de krant had hij zijn vaste plek op de voorpagina; al schreefhij wel dat het hem veel te snel gebeurde, dit doel zou hij pas over 2 jaar bereikt willen hebben, maar door omstandigheden… 

De laatste week bleef zijn hoekje leeg, nu weet ik waarom. Ook heeft hij niet zelf zijn Bob den Uyl-prijs meer in ontvangst kunnen nemen.

Gelukkig heeft hij de rokjesdag dit jaar nog mogen meemaken.

Ik zal hem missen!

Eén van de aardigste reisprogramma’s op de Nederlandse televisie vind ik 3 op reis dat iedere zondagavond door omroep Llink wordt uitgezonden. In dit programma doet Floortje Dessing (wij zeggen altijd Dressing trouwens)verslag van haar grote reis, afgewisseld met Sebastiaan Labrie en Froukje Jansen die een korte trip doen.
De reis van Floortje gaat dit seizoen van Amsterdam naar Amsterdam eiland (Île Amsterdam, een piepklein stukje Frankrijk in de Indische oceaan), waarbij ze laat zien wat er onderweg allemaal gebeurt.
In de periode waarin ik dit schrijf is ze met de laatste etappe bezig; van Reunion naar het eindpunt Amsterdam Eiland.
Het grappige is, dat ik nu net het boek het verdwaalde eiland – Amsterdam op 37 ° 50 ‘ Zuiderbreedte geschreven door Alfred van Cleef aan het lezen ben waarin hij exact hetzelfde einddoel voor ogen heeft.
In tegenstelling tot bij Floortje is het voor Alfred een echte obsessie waarvoor alles moet wijken.
In het boek beschrijft hij hoeveel moeite hij heeft moeten doen (4 jaar lang zeuren en zanikken bij de Franse overheid) om de trip te kunnen maken op de Marion Dufresne (inderdaad: hetzelfde schip als waarmee Floortje vaart) en een verblijf op het eiland te kunnen regelen. Uiteindelijk gaat het hem lukken.
Wanneer ik alle gedoe lees ben ik benieuwd hoe het Floortje allemaal is gelukt. Een suksesvol televisieprogramma helpt vast en zeker!
Het boek is in 1999 uitgegeven, dus Alfred van Cleef was Floortje minimaal 10 jaar voor. In de aflevering die op 8 februari werd uitgezonden was Floortje het boek ook aan het lezen. Grappig was dat!

Een tijdje geleden kwam het boek ‘Caribisch Complot’, geschreven door Tomas Ross uit.
Het verhaal zou geschreven zijn in de stijl van Havank en vanwege de vele gelijkenissen met het verhaal Holleeder zou deze bovenmatig geïnteresseerd zijn in het verhaal.
Op zolder heb ik een hele stapel ‘Schaduw-boekjes’ liggen waarin op een humoristische en onderkoelde wijze het oplossen van een misdaad wordt beschreven. Zeeeer lezenswaardig! Ik was dus erg benieuwd naar wat Tomas Ross ervan maakte.

Ik vond het een erg saai verhaal met overloze opsommingen en hier-en-daar tussendoor Schaduwiaans taalgebruik. De ‘humor’ zoals door Tomas Ross gebruikt kwam op mij erg geforceerd (en daardoor niet leuk) over.

Ik heb het boek niet uitgelezen; wat mij betreft zijn de pretenties meer dan niet waargemaakt.

Ik heb net het boek De laatste wildernis (vertaling van The Wild Places), geschreven door de Brit Robert Macfarlane uitgelezen.
Vanuit z’n favoriete klimboom in (de buurt van) zijn woonplaats vraagt hij zich af of er nog
stukjes ongerepte natuur in zijn land bestaat en besluit eropuit te gaan om dit te onderzoeken.
In hoofdstukken als Eiland, Vallei, Kaap, Bergrug verkent hij delen van Groot Brittannië en Ierland (zie hier) alleen of met een deskundige vriend die alles van het betreffende gebied kent. Tijdens de verkenningen overnacht hij in zijn bivakzak midden in het bos of op de top van een berg. Erg stoer!
Ondertussen verzamelt hij artefacten die het gebied vertegenwoordigen, zoals een speciale steen of bewerkt stuk hout wat hij onderweg vindt.
Eenmaal thuis ziet hij opeens ook de natuurwaarden van zijn eigen woonomgeving terug.
Ik vind het een erg toegankelijk boek waarin de liefde voor het landschap mooi wordt beschreven.

Meer recensies: De Volkskrant, reisboeken.be