Y-weblog

Het is duidelijk dat ik vlakbij de Veluwe woon.
Vanmiddag begonnen in het boek Doodsoorzaak van Patricia Cornwell, kom ik een doorgestreepte godverdomme tegen.
Heeft er dus zo’n reli-fanaat in een boek van de bieb lopen krassen.
Mag dàt dan wel?

Voor de afgelopen zomervakantie had ik reeds een stapel boeken ingeslagen (het merendeel Engelstalig; dan doe ik er tenminste wat langer mee) en ik dacht dat dat wel voldoende zou zijn.

Echter, op Schiphol kwam ik de (voor mij) nieuwe Paul Theroux (mijn meest favoriete reisschrijver) tegen; genaamd Ghost Train to the Eastern Star. Dit boek kon ik niet laten liggen! In dit boek doet hij de treinreis die hij ruim 30 jaar geleden maakte (beschreven in The Great Railway Bazaar – De grote spoorwegcarrousel) nog eens over.

De tijden zijn sindsdien behoorlijk veranderd, soms ten goede (denk aan de oorlogen in Cambodja en Vietnam waardoor in het eerdere boek delen van de reis onmogelijk waren), en soms wat minder; Afghanistan is nu een onmogelijk land om doorheen te trekken. Wederom een prachtig boek om tijdens een strandvakantie te lezen!

Lees hier het artikel over Paul Theroux en Ghost Train to the Eastern Star door Hans Bouman in de Volkskrant.

 Het zat er aan te komen, maar het overlijden van Martin Bril kwam voor mij toch nog onverwacht.

Gisteravond zag ik het staan op teletekst: Martin Bril is overleden.

Zijn columns in de Volkskrant las ik door tijdgebrek niet iedere dag (duidelijk een geval van de verkeerde prioriteiten stellen); zijn pagina in het Volkskrant magazine verslond ik.

Sinds de nieuwe indeling van de krant had hij zijn vaste plek op de voorpagina; al schreefhij wel dat het hem veel te snel gebeurde, dit doel zou hij pas over 2 jaar bereikt willen hebben, maar door omstandigheden… 

De laatste week bleef zijn hoekje leeg, nu weet ik waarom. Ook heeft hij niet zelf zijn Bob den Uyl-prijs meer in ontvangst kunnen nemen.

Gelukkig heeft hij de rokjesdag dit jaar nog mogen meemaken.

Ik zal hem missen!

Eén van de aardigste reisprogramma’s op de Nederlandse televisie vind ik 3 op reis dat iedere zondagavond door omroep Llink wordt uitgezonden. In dit programma doet Floortje Dessing (wij zeggen altijd Dressing trouwens)verslag van haar grote reis, afgewisseld met Sebastiaan Labrie en Froukje Jansen die een korte trip doen.
De reis van Floortje gaat dit seizoen van Amsterdam naar Amsterdam eiland (Île Amsterdam, een piepklein stukje Frankrijk in de Indische oceaan), waarbij ze laat zien wat er onderweg allemaal gebeurt.
In de periode waarin ik dit schrijf is ze met de laatste etappe bezig; van Reunion naar het eindpunt Amsterdam Eiland.
Het grappige is, dat ik nu net het boek het verdwaalde eiland – Amsterdam op 37 ° 50 ‘ Zuiderbreedte geschreven door Alfred van Cleef aan het lezen ben waarin hij exact hetzelfde einddoel voor ogen heeft.
In tegenstelling tot bij Floortje is het voor Alfred een echte obsessie waarvoor alles moet wijken.
In het boek beschrijft hij hoeveel moeite hij heeft moeten doen (4 jaar lang zeuren en zanikken bij de Franse overheid) om de trip te kunnen maken op de Marion Dufresne (inderdaad: hetzelfde schip als waarmee Floortje vaart) en een verblijf op het eiland te kunnen regelen. Uiteindelijk gaat het hem lukken.
Wanneer ik alle gedoe lees ben ik benieuwd hoe het Floortje allemaal is gelukt. Een suksesvol televisieprogramma helpt vast en zeker!
Het boek is in 1999 uitgegeven, dus Alfred van Cleef was Floortje minimaal 10 jaar voor. In de aflevering die op 8 februari werd uitgezonden was Floortje het boek ook aan het lezen. Grappig was dat!

Een tijdje geleden kwam het boek ‘Caribisch Complot’, geschreven door Tomas Ross uit.
Het verhaal zou geschreven zijn in de stijl van Havank en vanwege de vele gelijkenissen met het verhaal Holleeder zou deze bovenmatig geïnteresseerd zijn in het verhaal.
Op zolder heb ik een hele stapel ‘Schaduw-boekjes’ liggen waarin op een humoristische en onderkoelde wijze het oplossen van een misdaad wordt beschreven. Zeeeer lezenswaardig! Ik was dus erg benieuwd naar wat Tomas Ross ervan maakte.

Ik vond het een erg saai verhaal met overloze opsommingen en hier-en-daar tussendoor Schaduwiaans taalgebruik. De ‘humor’ zoals door Tomas Ross gebruikt kwam op mij erg geforceerd (en daardoor niet leuk) over.

Ik heb het boek niet uitgelezen; wat mij betreft zijn de pretenties meer dan niet waargemaakt.

Ik heb net het boek De laatste wildernis (vertaling van The Wild Places), geschreven door de Brit Robert Macfarlane uitgelezen.
Vanuit z’n favoriete klimboom in (de buurt van) zijn woonplaats vraagt hij zich af of er nog
stukjes ongerepte natuur in zijn land bestaat en besluit eropuit te gaan om dit te onderzoeken.
In hoofdstukken als Eiland, Vallei, Kaap, Bergrug verkent hij delen van Groot Brittannië en Ierland (zie hier) alleen of met een deskundige vriend die alles van het betreffende gebied kent. Tijdens de verkenningen overnacht hij in zijn bivakzak midden in het bos of op de top van een berg. Erg stoer!
Ondertussen verzamelt hij artefacten die het gebied vertegenwoordigen, zoals een speciale steen of bewerkt stuk hout wat hij onderweg vindt.
Eenmaal thuis ziet hij opeens ook de natuurwaarden van zijn eigen woonomgeving terug.
Ik vind het een erg toegankelijk boek waarin de liefde voor het landschap mooi wordt beschreven.

Meer recensies: De Volkskrant, reisboeken.be

Voor m’n laatste verjaardag kreeg ik het boekje Minder Trammelant in Bierland, geschreven door Rick Kempen en Marco Philipsen, cadeau. Beide schrijvers zijn professioneel met bier bezig (wie wil dat niet) bij Bier & Co en Mitra.
Het resultaat is een erg leuk boekje waarin een groot aantal, in Nederland verkrijgbare bieren, per type op een luchtige manier worden besproken en wel zodanig dat het resultaat, behalve een uitbreiding van de aanwezige bierkennis, ook behoorlijk gezonde trek in een biertje is. Goed gedaan dus!
Wat wel een beetje jammer is, is dat het boekje stikt van de taal- en stijlfouten (zo wordt consequent gesproken van een smaakpallet waarbij ik er vanuit ga dat de smaak van een biertje niet een houten transportplateau maar een scala aan smaken betreft – en dus als palet moet worden geschreven), en dat het zich op een aantal plaatsen herhaalt, maar dat heb je zeer waarschijnlijk niet meer door na de consumptie van enkele van de genoemde biertjes.
Voor mij is één van de resultaten van dit leuke boekje, dat ik lid ben geworden van vereniging PINT (Vereniging Promotie Informatie Traditioneel Bier), die binnenkort weer het jaarlijkse Bokbierfestival organiseert.

Wie wil dat nou niet, een eigen eiland waar je je lekker kunt terugtrekken?
Ik ben net uitgelezen in het boek Zeezicht (oorspronkelijke titel Searoom), geschreven door Adam Nicolson.
Deze man hééft z’n eigen eilanden, Garbh Eilean (het Ruige Eiland), Eilean Mhuire (Maria Eiland), Eilean an Tighe (Huis Eiland) welke tesamen de Shiant’s heten, gelegen aan de westkust van Schotland (de Buiten-Hebriden). Hij heeft deze geërfd van z’n vader die ze in de jaren 30 van de vorige eeuw kocht voor 1400 pond.
Het boek is zowel het verhaal over de schrijver zelf; hoe hij het leven op de Shiant-eilanden ervaart, maar ook over de geschiedenis van deze 3 piepkleine eilandjes (en daar wordt het boek soms een beetje saaier). Zo gaat hij met een aantal archeologen de geschiedenis van de bewoning van de eilanden onderzoeken. Je zou het niet verwachten, maar  deze afgelegen piep-kleine eilandjes zijn al eeuwenlang bewoond.
Op sommige dagen ben ik toch bar jaloers op deze man!
Helemaal onbewoond zijn de eilanden niet; je kunt er logeren!

Een tijdje geleden zat ik lekker te lezen in het boek De enige gast geschreven door Dylan van Eijkeren (lees hier een fragment) waarin hij schrijft over zijn tour door Duitsland die hij in de winter van 2003 – 2004 maakte met z’n BMW. Iedere avond wanneer hij in een treurig hotelletje zat eindigde hij de dag met een goed glas Lagavulin-whisky. Verder is het een leuk boek dat lekker weg-leest.
Lagavulin (je spreekt het uit als Laga-voelin), díe destilleerderij hebben we nog niet gehad op Islay. Hij was dicht toen we er langs kwamen.
Deze maand is het gelukkig de whisky van de maand bij de Gall, dus ik heb maar een fles gekocht. Volgens de doos is de Lagavulin-destilleerderij één van de oudste destilleerderijen van Schotland, de inhoud is pas 16 maar zal best smaken!
Grappig genoeg is er zelfs een fan-site van Lagavulin-liefhebbers.
Zie hier een aardig filmpje over de destilleerderij.
Mijn smaaknotities: onmiskenbaar een Islay-whisky (lichte jodium-smaak, peaty) met een zoetige nasmaak (dat komt door het sherry-vat waarin deze whisky gelagerd is). De peaty (turf)-smaak is niet overheersend zoals van de buren Laphroaig en Ardbeg, maar zeker aanwezig. Ik vind ‘m lekker, hij mag blijven!
En de meneer hieronder vertelt wat híj ervan vindt.

Ik ben nu bezig in het boek Terra Cognita geschreven door Evert Jan Groeskamp. Ik kocht het toen ik op zoek was naar een nieuw reisboek, en de tekst op de achterflap sprak me aan. Gesproken werd van de Nederlandse Paul Theroux, een reisschrijver waar ik een groot liefhebber van ben. Ik bladerde wat door het boek en wat ik zag beviel me. Verhalen afgewisseld met achtergrondinformatie; daar steek je nog iets van op!
Gaandeweg het boek merk ik dat ik de (vooral sociologische) achtergronden van een bezocht land steeds meer links laat liggen en het me eigenlijk vooral om de reis zelf gaat. De achtergronden zijn voor mij te gortdroog en moelijk door te komen. En dan vind ik de vergelijking met Paul Theroux toch mank gaan. Je leest over een wat eenzame man die erg veel moeite heeft om van de drank af te blijven, veel last heeft van hoogtevrees, lichamelijke ongemakken en zich snel zorgen maakt over het functioneren van zijn hart, en daar met genoegen over uitwijdt. Geen sprankje humor of zelfspot, en dat maakt het geen page-turner. Over de wetenschappelijke waarde kan ik geen oordeel geven. Toch ben ik wel benieuwd naar zijn andere boek,India verlaten – Een anti-reisboek over zijn treinreis door India.