Y-weblog

Onder deze welluidende naam wordt door Brouwerij De Molen uit Bodegraven dit prachtig zware bier gebrouwen. Volgens hun eigen zeggen is dit een Imperial Russian Stout.

Het is geen doordrinker, maar een bier om een groot deel van de avond van te genieten, donker, flink moutig en zoet.

Volgens het etiket is dit bier ongeopend 25 jaar houdbaar, over de kroonkurk heen zit een dikke rode waslaag die voor extra afsluiting moet zorgen. Ik zou het lange wachten niet volhouden…

Ik kocht dit bier in Joure waar nog meer bier met illustere etiketten van Brouwerij de Molen stond (dus ik moet nog maar n’s terug).

Je moet er natuurlijk niet té lang bij stilstaan maar een goed gekookt eitje is toch dé kroon op het zondags ontbijt!
Meestal gooi ik de eitjes in een pannetje koud water dat daarna op het vuur gaat, ondertussen ga ik verder met het tafeldekken.
En tja, dan vergeet je de tijd.
Het resultaat is òf een te zacht (blubber-)ei of zo’n keiharde met een bijna-groene binnenkant.
Laatst kwam ik in een kookwinkel deze werelduitvinding tegen: de egg-perfect.
Het gebruik is zeer simpel; je legt ‘m bij de eieren in het water en de rode kleur verkleurt gedurende de kooktijd. Aan de streepjes kun je aflezen wat de situatie van je eitjes is; zacht of hard of er tussenin (en dan in meerdere gradaties). En wanneer je zowel een zacht, medium en hardgekookt eitje nodig hebt, haal je er gewoon eentje uit de pan op precies het juiste moment!
Het werkt prima en voor de prijs hoef je ‘t niet te laten; hij koste me €7,95.
De kookwinkel had ze ook nog met muziekjes (per streepje een piepje zeg maar), maar deze was èn een stuk goedkoper èn continue afleesbaar.
Aanrader!

Iedere (doordeweekse) ochtend smeer ik mijn brood met hazelnootpasta.

En toen was daar opeen Speculoos!

Gekregen van mijn zus, met een strik erom (om de pot Speculoos, niet om mijn zus).

Het smaakt eigenlijk best wel lekker, een collega smeert niets anders dan Speculoos op zijn brood.

Voor de vroege ochtend is het niet zo’n sukses, beetje te melig.

En hoewel er geen speculaaskruiden inzitten (daarom heet het ook speculoos) doet het toch denken aan het speculaasje dat ik vroeger op mijn brood deed.

Dat zo slap werd als je het er ‘s ochtends op had gedaan en dan pas ‘s middags opat.

Net als speculoos eigenlijk!

Of de zaken ècht goed gaan? Ze hebben wèl een Hyves-pagina, maar de website http://www.speculoos.nl/ staat te koop!

We kenden al het fenomeen Kerstbier (Christmas ale) en de varianten herfst- en lentebock, maar van Paasbier had ik nog niet gehoord. De verrassing was dus groot toen mijn ouders met 2 flesjes speciaal paasbier kwamen aanzetten. De ene was een eigen labelling van de slijter, het andere flesje, Boskeun Speciaal Paasbier is (de naam zegt het al) speciaal gebrouwen door door de Dolle Brouwers uit België.

Ik heb het op tijd genuttigd om Pasen goed te kunnen beginnen (waardoor de avond van Stille Zaterdag wellicht iets stiller had gekund…).

Een lekker pittig biertje, zowel qua alcoholpercentage (10 °) maar zeker qua smaak. Jammergenoeg was er maar eentje van gevangen, ik ga volgend jaar zeker weer op zoek naar zo’n vloeibare paashaas!

Ik weet het, ik verloochen mijn goede opvoeding.

Diep van binnen ken ik de ware betekenis van Pasen natuurlijk wel.

Maar voor mij draait het vooral om

Paaseitjes

en dan het liefst de ongevulde (wie de praliné-vulling heeft uitgevonden verdient voor mij ècht geen Nobelprijs).

Toen ik nog jong(er) was, was ik al dol op macaroni. Met kaas.
Van Parmezaanse kaas hadden we nog niet gehoord, maar er stond altijd een busje strooikaas op tafel met het plaatje van een koe erop. Heerlijk, om dit over de macaroni te strooien!

Ik moest daar laatst (bij het macaroni-eten)nog eens aan denken, dus aan vrouwlief gevraagd of ze het wilde zoeken (en verdomd, de Plus verkocht ‘t nog), en nu kan ik weer Zwitserse Strooikaas met echte Alpenkruiden over de macaroni doen!
In het gele busje (ik ken ‘t ook in de rode uitvoering) met het plaatje met de berg, boerin en koe busje zit een origineel fabrikaat van Gleska-Glarus (uit) Zwitserland. Eerst de gaatjes uitdrukken in het kartonnen deksel dat onder het dekseltje met het lipje zit en dan, strooien maar!
En, eerlijk is eerlijk, het smaakt nog steeds als vroeger (voor dochterlief iets té heftig). Ik denk ook wel dat mensen een echte haat-liefdeverhouding met dit strooisel hebben; of je vindt ‘t heerlijk of het doet je aan opgedroogd braaksel denken!
Maar: wat zijn nu precies die ‘echte Alpenkruiden’? De ingrediëntendeclaratie op het busje doet daat verder geen mededelingen over (daar staat alleen vermeld: koemelk, keukenzout, alpenkruiden, vet, zuursel).
Googelend kom ik daar niet achter, maar ik ben wel erg benieuwd!
Iemand een idee?
Zoekend in de archieven van de Volkskrant (een artikel door Wouter Klootwijk) blijkt het wellicht niet om Alpenkruiden te gaan maar om één kruid dat door akkerbouwers in Zwitserland speciaal geteeld wordt voor de kaasfabriek. Van dat kruid wordt het blad gebruikt en van dat blad alleen het stukje tussen de nerven.
Zou het misschien gewoon om kaaskruid (kaasjeskruid) gaan?

Mijn werkdag begint steevast met twee boterhammen met chocolade- of hazelnootpasta.
Gewoon, geen zin om iets anders te smeren; ‘t is al vroeg zat!
Meestal is ‘t gewoon het huismerk van de buurtsuper.
Mijn vrouw wilde me eens verwennen en kocht daarom een grote pot echte Nutella (volgens het etiket nog gezond ook).
Helaas smeert het voor geen meter; je kunt alleen brokjes chocola uit het postje krijgen en probeer dàt maar eens uit te smeren.
Er staat ook niet voor niets ‘niet koel bewaren’ op de pot; maar zó koud is het ook weer niet in de keuken. ‘s Ochtends staat de thermometer op zo’n 16 °C.
Warm bewaren bedoelen ze dus; op de kachel!

Sinds kort staat er bij ons op de ontbijttafel ook van die gezonde boter.
Ik geloof niet dat dit die boter is waar kinderen zo druk van worden (met stoffen waarvan nog niemand had gehoord, zoals DHA en ALA, ik noem het ADHD-boter).
Ik kan me nog van vroeger herinneren dat je van die boter had waar vaders van gingen rennen (was dat geen Bona?, Brio), maar die renstof hebben ze nu dus voor kinderen in de markt gezet.
Die van ons bevat wel 3 plantaardige oliën.
Ik goed zoeken, maar behalve het plaatje op het deksel wordt nergens aangegeven wat die 3 planten zijn waar de olie van wordt gebruikt. De ingredientendeclaratie op de onderkant rept alleen maar over ‘plantaardige oliën en vetten’. Mooi is dat, je weet nu nog niets.
Op de website van BlueBand wordt uitgelegd dat het raapzaadolie, zonnebloemolie en maïsolie betreft. Ze gebruiken deze 3 soorten omdat elke soort meer van de ene en minder van de andere ‘essentiële’ olie bevat. ‘t Zal wel.
Ik vraag me ook af hoeveel pakjes je achter je kiezen moet hebben om er echt gezonder van te worden.
Misschien kunnen ze bij Unilever voortaan de ‘pakjes boter’ van de Magnum-ijsjes samenstellen uit de BlueBand-familie!

Onze buurjongen werkt bij een fabrieksbakkerij en neemt nog wel eens iets naar huis.
Laatst kwam hij met een zak Duo Wit & bruin-brood aanzetten wat verkocht wordt bij Super de Boer.

Het ziet er wel grappig uit, helemaal wanneer je er tegengesteld Duo Penotti op smeert, maar ik vind het niet zo lekker en ‘t ligt enorm zwaar op de maag.
Ik vraag me wèl af hoe zit dit nu zo gebakken krijgen; ‘t zal wel iets meer zijn dan gewoon twee soorten deeg bovenopelkaar kwakken en dan afbakken, anders was ‘t wel eerder op de markt geweest.

Afgelopen weekend zijn we naar Egmond aan Zee geweest.
We overnachtten in Hotel Zuiderduin, wat inmiddels een beetje sleets aan het worden is. Maar goed, de prijs is redelijk en de sauna op de benedenverdieping is prima. Het hotel zat vol met allerlei wielrenners; in Alkmaar is dit weekend het EK Baanwielrennen, en ploegen uit oa Tsjechië, Oostenrijk, Groot-Brittannië en Italië hadden ons hotel uitgezocht als slaapplaats.
Als eerste zijn we natuurlijk het strand opgegaan. Bij het betreden zagen we al borden staan dat het strand van Egmond een Ecobeach is, wat zoveel wil zeggen dat Rijkswaterstaat probeert door het slaan van lange palen meer zand vast te houden (waardoor er minder of geen zandsuppletie meer nodig is). Om dit nu meteen Ecobeach te noemen…
Op sommige plekken lag het strand bezaaid met stukken paraffine (kaarsvet). Ik kon zo snel geen berichten vinden dat er opnieuw paraffine geloosd zou zijn door een schip, dus wellicht is het nog spul dat in augustus bij Texel is aangespoeld.
De dames zijn daarna aan de fitness gegaan; ik heb mijn grote vriend slijterij Meijer weer eens opgezocht om mijn voorraad lekkere (bock-)biertjes weer op peil te brengen.
Eenmaal herenigd was het tijd voor een biertje en een lekker hapje eten bij strandpaviljoen De Uitkijk (dat over een week weer wordt afgebroken).
Na het eten zijn we lekker de sauna in geweest, en daarna uitgeteld in slaap gevallen.
We hebben enorme mazzel gehad met het weer; ´t was een prima uitje zo!