Y-weblog

Ik las het laatst ergens in de krant; er was in een restaurant ingebroken en de inbrekers waren er met de kassalades vandoor.
Ze zullen wel honger hebben gehad dacht ik toen.
In deze tijd van het jaar heb je natuurlijk nog geen sla van de koude grond.

Of bedoelden ze nu kassa-lades in plaats van kas-salades…

Ik kwam voor een beslagkom (gevonden), maar liep bij de HEMA meteen tegen een rek met kleding aan.
Grote opruiming (waarom maken ze er dan ook altijd zo’n bende van), dus leuke prijsjes!
Goed, met een tas vól spulletjes kwam ik weer thuis.
Een beetje trek had ik wel gekregen ondertussen.
Tijdens het opvouwen van de 2 t-shirts-met-lange-mouwen begon ik zowat te kwijlen en ik moest mijn aanvechting om er een hap uit nemen echt onderdrukken…
Vind je ‘t gek.
Ze roken naar rookworst (en die had ik geeneens gekocht)

Ik kan me niet herinneren dat ik ooit iets heb gewonnen bij een loterij.
Deze keer is het BINGO!
(maar of ik me dit later nog  weet te herinneren…)

Ik moet toegeven dat het een lekker toetje is, de ChocoPrince.

De ingrediëntenverklaring laat echter een gat zien: 3,3% + 84,2% + 10,7% + 1% maakt geen 100%. Worden we opgelicht?

Dat van ‘gemaakt in een bedrijf waar ook tarwe wordt verwerkt’ betekent zeker dat het toetje uit dezelfde fabriek komt als de koekjes?

Onder deze welluidende naam wordt door Brouwerij De Molen uit Bodegraven dit prachtig zware bier gebrouwen. Volgens hun eigen zeggen is dit een Imperial Russian Stout.

Het is geen doordrinker, maar een bier om een groot deel van de avond van te genieten, donker, flink moutig en zoet.

Volgens het etiket is dit bier ongeopend 25 jaar houdbaar, over de kroonkurk heen zit een dikke rode waslaag die voor extra afsluiting moet zorgen. Ik zou het lange wachten niet volhouden…

Ik kocht dit bier in Joure waar nog meer bier met illustere etiketten van Brouwerij de Molen stond (dus ik moet nog maar n’s terug).

Je moet er natuurlijk niet té lang bij stilstaan maar een goed gekookt eitje is toch dé kroon op het zondags ontbijt!
Meestal gooi ik de eitjes in een pannetje koud water dat daarna op het vuur gaat, ondertussen ga ik verder met het tafeldekken.
En tja, dan vergeet je de tijd.
Het resultaat is òf een te zacht (blubber-)ei of zo’n keiharde met een bijna-groene binnenkant.
Laatst kwam ik in een kookwinkel deze werelduitvinding tegen: de egg-perfect.
Het gebruik is zeer simpel; je legt ‘m bij de eieren in het water en de rode kleur verkleurt gedurende de kooktijd. Aan de streepjes kun je aflezen wat de situatie van je eitjes is; zacht of hard of er tussenin (en dan in meerdere gradaties). En wanneer je zowel een zacht, medium en hardgekookt eitje nodig hebt, haal je er gewoon eentje uit de pan op precies het juiste moment!
Het werkt prima en voor de prijs hoef je ‘t niet te laten; hij koste me €7,95.
De kookwinkel had ze ook nog met muziekjes (per streepje een piepje zeg maar), maar deze was èn een stuk goedkoper èn continue afleesbaar.
Aanrader!

Iedere (doordeweekse) ochtend smeer ik mijn brood met hazelnootpasta.

En toen was daar opeen Speculoos!

Gekregen van mijn zus, met een strik erom (om de pot Speculoos, niet om mijn zus).

Het smaakt eigenlijk best wel lekker, een collega smeert niets anders dan Speculoos op zijn brood.

Voor de vroege ochtend is het niet zo’n sukses, beetje te melig.

En hoewel er geen speculaaskruiden inzitten (daarom heet het ook speculoos) doet het toch denken aan het speculaasje dat ik vroeger op mijn brood deed.

Dat zo slap werd als je het er ’s ochtends op had gedaan en dan pas ’s middags opat.

Net als speculoos eigenlijk!

Of de zaken ècht goed gaan? Ze hebben wèl een Hyves-pagina, maar de website http://www.speculoos.nl/ staat te koop!

We kenden al het fenomeen Kerstbier (Christmas ale) en de varianten herfst- en lentebock, maar van Paasbier had ik nog niet gehoord. De verrassing was dus groot toen mijn ouders met 2 flesjes speciaal paasbier kwamen aanzetten. De ene was een eigen labelling van de slijter, het andere flesje, Boskeun Speciaal Paasbier is (de naam zegt het al) speciaal gebrouwen door door de Dolle Brouwers uit België.

Ik heb het op tijd genuttigd om Pasen goed te kunnen beginnen (waardoor de avond van Stille Zaterdag wellicht iets stiller had gekund…).

Een lekker pittig biertje, zowel qua alcoholpercentage (10 °) maar zeker qua smaak. Jammergenoeg was er maar eentje van gevangen, ik ga volgend jaar zeker weer op zoek naar zo’n vloeibare paashaas!

Ik weet het, ik verloochen mijn goede opvoeding.

Diep van binnen ken ik de ware betekenis van Pasen natuurlijk wel.

Maar voor mij draait het vooral om

Paaseitjes

en dan het liefst de ongevulde (wie de praliné-vulling heeft uitgevonden verdient voor mij ècht geen Nobelprijs).

Toen ik nog jong(er) was, was ik al dol op macaroni. Met kaas.
Van Parmezaanse kaas hadden we nog niet gehoord, maar er stond altijd een busje strooikaas op tafel met het plaatje van een koe erop. Heerlijk, om dit over de macaroni te strooien!

Ik moest daar laatst (bij het macaroni-eten)nog eens aan denken, dus aan vrouwlief gevraagd of ze het wilde zoeken (en verdomd, de Plus verkocht ‘t nog), en nu kan ik weer Zwitserse Strooikaas met echte Alpenkruiden over de macaroni doen!
In het gele busje (ik ken ‘t ook in de rode uitvoering) met het plaatje met de berg, boerin en koe busje zit een origineel fabrikaat van Gleska-Glarus (uit) Zwitserland. Eerst de gaatjes uitdrukken in het kartonnen deksel dat onder het dekseltje met het lipje zit en dan, strooien maar!
En, eerlijk is eerlijk, het smaakt nog steeds als vroeger (voor dochterlief iets té heftig). Ik denk ook wel dat mensen een echte haat-liefdeverhouding met dit strooisel hebben; of je vindt ‘t heerlijk of het doet je aan opgedroogd braaksel denken!
Maar: wat zijn nu precies die ‘echte Alpenkruiden’? De ingrediëntendeclaratie op het busje doet daat verder geen mededelingen over (daar staat alleen vermeld: koemelk, keukenzout, alpenkruiden, vet, zuursel).
Googelend kom ik daar niet achter, maar ik ben wel erg benieuwd!
Iemand een idee?
Zoekend in de archieven van de Volkskrant (een artikel door Wouter Klootwijk) blijkt het wellicht niet om Alpenkruiden te gaan maar om één kruid dat door akkerbouwers in Zwitserland speciaal geteeld wordt voor de kaasfabriek. Van dat kruid wordt het blad gebruikt en van dat blad alleen het stukje tussen de nerven.
Zou het misschien gewoon om kaaskruid (kaasjeskruid) gaan?