Y-weblog

Vroeger (toen de wereld nog plat was en ik nog niet zo rijk) luisterde ik iedere zaterdagmiddag op de radio (Hilversum 3 heette dat nog) bij de NCRV naar de Dik Voormekaarshow (waarna Jan Rietman de zender overnam met het  programma LosVast). Dit was altijd hèt hoogtepunt van de week (toen ik ietsje ouder was werd dat de LP-show van Wim van Putten, maar daarover een andere keer meer).

Later toen de Dik Voormekaarshow op de televisie kwam met van die grote poppen was dat toch een stuk minder leuk.
Voor mij is het precies zoals het zien van een film of het lezen van een boek; zodra er niets aan de fantasie wordt overgelaten is het toch minder leuk.

Een tijdje geleden deden André van Duin en Ferry de Groot spontaan een ’stukje van vroeger’ bij De Wereld Draait Door, en blijkbaar beviel de heren dat zo goed (ik vond het erg leuk) dat er een televisieprogramma van kwam.

Vandaag keek ik de opgenomen Dik Voormekaarshow terug (iedere vrijdagavond tussen 21:10 en 22:00 uur bij de TROS op 1) en dat gaf hetzelfde gevoel.
Eigenlijk moet je je ogen dichtdoen om naar de chaos te luisteren; de filmpjes zijn toch minder leuk (meer van hetzelfde van een André van Duinshow).
Oordeel zelf, of zoek hier naar de betere fragmenten van vroeger!

 Vandaag bij Ticket Singing hebben we vandaag een tot 3-stemmig bewerkte versie van het bekende liedje Scarborough Fair gezongen.
Bij de introductie werd verteld dat er een heel verhaal schuilgaat achter deze traditional. Dat maakte mij erg nieuwsgierig! Gelukkig zijn er vele bronnen op internet te vinden die me verder konden helpen.

De titel van het liedje Scarborough Fair duidt op een jaarmarkt (die wel 45 dagen kon duren) die in het stadje Scarborough (meer dan 1000 jaar geleden door de Noormannen gesticht als Skarthaborg) , wat een belangrijke handelsplaats was aan de kust van Yorkshire.

Het liedje zelf wordt gezongen door een jongeman die zijn geliefde heeft gedumpt, maar haar best weer terug wil nemen mits zij een aantal (onmogelijk uit te voeren) opdrachten vervult waaronder een katoenen shirt maken zonder zoom of naaldwerk, het te wassen in een opgedroogde bron, een acre land zoeken aan de kust, dit te ploegen met een lamshoorn en nog meer van dit moois.

De reden van dit te moeten doen wordt ook gesteld: Love imposes impossible tasks …Though not more than any heart asks And I must know she’s a true love of mine. De man wil 100% zeker zijn van de liefde van de dame.

Mocht alles gelukt zijn, dan wil hij haar wel weer terugnemen Dear, when thou has finished thy task …Come to me, my hand for to ask For thou then art a true love of mine.

De regels parsley, sage, rosemary and thyme, welke in de tweede regel van ieder couplet terugkeren die tegenwoordig weinig meer betekenen dan een aantal keukenkruiden (peterselie, salie, rosemarijn en tijm), hadden in de middeleeuwen een betekenis die te vergelijken is met de betekenis van de roos in hedendaagse liefdesliedjes; èchte liefde dus!

De oorsprong van het liedje moeten we ‘ergens’ in de Middeleeuwen zoeken. De schrijver is onbekend, maar omdat het zo bekend is zal het ongetwijfeld door vele rondtrekkende bards gezongen zijn. Sinds die tijd is het vele keren bewerkt en vertolkt. Zie deze pagina voor de tekst van het lied. Voor mij zijn de bekendste versies die van Simon and Garfunkel (op het album Parsley, Sage, Rosemary and Thyme uit 1966) en in de instrumentale bewerking door Harry Sacksioni (op het album Harry Sacksioni: Gitaar uit 1975 waarop ook Meta Sequoia). Al zoekende op Internet kom je er echter veel meer tegen en is de genoemde jaarmarkt weer nieuw leven ingeblazen als het Scarborough Renaissance festival.

Waar  zingen al niet tot kan leiden!

Ik kocht laatst het boek Amersfoort lag aan zee – Waterschapskroniek Vallei & Eem 777-1616, geschreven door Margriet Mijnssen-Dutilh de archivaris van het waterschap Vallei & Eem.
Mijn oog was er op gevallen vanwege alle prachtige historische kaarten van mijn (woon)omgeving die er in staan. In dit boek wordt een link gelegd tussen het heden en de periode aan het begin van de jaartelling, door gebruik te maken van de sporen die nu nog steeds zichtbaar zijn in het landschap (of die zichtbaar worden door het projecteren van actuele kaartgegevens zoals die van het Actueel Hoogtebestand Nederland over oude kaarten heen). Echt een prachtig boek en een aanrader voor iedere belastingbetaler aan het Waterschap!.

Achterin het boek in de Verklarende woordenlijst staat ook een opsomming van allerlei historische lengte en vlaktematen die voorkomen op de oude kaarten. Bij de omrekening van de langtematen is uitgegaan van de Rijnlandse roede(3,767 m) waarbij wordt vermeld dat deze maat in Hoogland anno 2008 nog steeds in gebruik is! Prachtige oude maten als dammaat (= 400 vierkante Rijnlandse roeden), morgen (= 600 Rijnlandse roeden), hondt (=100 vierkante Gooise roeden = 24 Rijnlandse roeden), dammet (=4 verrel = 1,25 zwad = 300 vierkante Rijnlandse roeden).

Dan ben je toch blij dat we tegenwoordig het decimale stelsel hebben!

Afgelopen zaterdag tijdens de Keistadfeesten was het ook Open Monumentendag. De afgelopen jaren waren we al eens binnengelopen in het Burgerweeshuis, de OnzeLieveVrouwetoren en de Koppelpoort (zie afbeelding).
Dit jaar begonnen we bij de Joriskerk waarbinnen nog een oud schilderij van St. Joris die het tegen de draak opneemt (en wint). Verder een mooie oude kerk (zoals zovele). Toen we weer buiten stonden begon het te miezeren, dus we zijn de eerste-de-beste ‘attractie’ weer binnengegaan, dat was het gebouw van de Stichting Archeologie Amersfoort (STAA) en de sectie Archeologie van de Gemeente Amersfoort. Daar werden we ontvangen door een zeer enthousiaste dame (die een beetje overdonderd leek door de grote aanloop van bezoekers) die ons uitlegde hoe de archeologische club het OpenMonumententhema van dit jaar (Moderne Monumenten) hadden verbeeld met naast ieder oud opgegraven voorwerp (kom, fles, schoen) een recenter voorbeeld te zetten. Aardig gedaan!
In dezelfde kamer stond ook een vitrinekast met opgegraven voorwerpen uit (de omgeving van) Amersfoort; de eerste van zo’n 3000 jaar geleden. Verder kregen we te zien hoe van opgegraven scherven met hulp van gips weer complete voorwerpen worden gemaakt. Erg interessant is ook de weblog die door de archeologen wordt bijgehouden!
De mensen werden écht enthousiast toen we vertelden dat we de opgravingen aan De Hof van zeer dichtbij hebben meegemaakt (we woonden daar zo’n 100 meter vanaf toentertijd). Ik vond het echt een zeer boeiend onderwerp, dat gegraaf in de grond! We wonen dus in een stad met een rijke historie!

Zoals eerder geschreven hebben wij onze zomervakantie doorgebracht in Goudstrand, Bulgarije.
Zoals gebruikelijk kregen wij op onze eerste dag van de hostess van de reisorganisatie (die Bulgaarse was) de nodige informatie over excursies en de plaats waar wij ons bevonden en handige tips.
Ze vertelde dat de naam Goudstrand is ontstaan toen de Turkse overheersers Bulgarije verlieten; op het strand zouden de Turken hun schatten begraven hebben (zou ‘k zelf nooit doen, maar goed).
Bij de tips vertelde ze dat je beter geen geld kon wisselen bij één van de vele geldwisselkantoortjes, maar dit beter kon doen bij het wisselkantoor van het hotel. E-ven-tu-eel kon je ook nog pinnen, maar dit werd toch afgeraden, ook vanwege de ongure types die bij de ATM’s zouden rondhangen.
De eerste keer dus bij het wisselkantoor van het hotel geld gewisseld. Met een groot bord ‘No Comission’ leek dat ze er echt niet aan wilden verdienen. Eénmaal bezig werd verteld dat er vanwege ‘regels’ 10% extra Lev’s moesten worden afgeschreven van de credit-card.
De volgende keer heb ik dus gewoon net als thuis geld uit de muur gehaald.
En de ongure types?
Dit zitten in het hotel; ik kreeg vandaag de creditcard-afschrijving onder ogen. Naast de 10% ook nog eens zo’n 8 euro weg vanwege ‘balie-opnames’. De ratten!
En zó komt Goudstrand aan zijn naam…

Ik werd afgelopen zaterdag gewekt met een kopje thee en een beschuitje; vaderdag valt vroeg dit jaar! Na het uitpakken van de (leuke!) kadootjes moest ik mij vlug douchen en aankleden want we gingen op stap! Ik werd behoorlijk in de maling genomen over waar we naar toe zouden gaan (vrouw en dochter weten uiteraard van mijn angst voor RollerCoasters en Achtbanen, je snapt wat ze me als reisdoel voorhielden…, de draakjes!)
We vertrokken in de stromende regen met de trein richting Zwolle, eenmaal Amersfoort uit klaarde het gelukkig helemaal op (ik snap echt helemaal niets van die grote verschillen in ons mini-landje!). Eénmaal in Zwolle aangekomen werd het einddoel duidelijk; we gingen naar het EcoDrome. Rosalie was daar al een paar keer geweest en wilde het graag nog eens aan ons laten zien.
Het was gelukkig erg rustig, dus we hadden alle tijd om alle dingen te zien en te doen, en het was echt hardstikke leuk en leerzaam (aanrader, vooral met kinderen!). Het centrale thema van het park (niet zo verrassend gezien de naam) is de natuur, met de nadruk op het ontstaan van de aarde (mammoeten, dino’s fossielen en mooie gesteenten), maar ook de otters, bijen en spinnen maken het levendig.
Na afloop hebben we nog lekker gewokt bij de Chinees op Station Amersfoort.
Helemaal goed!

Afgelopen zaterdag zijn wij met mijn ouders samen naar Natuurmuseum Fryslân in Leeuwarden geweest.
Aan de toegangsprijs te zien lijkt het maar een gewoon doorsnee museum, maar tot onze grote verbazing was dit echt een hardstikke leuk museum!
Op de overdekte binnenplaats staat een enorm skelet van een dinosaurus, kan je koffie/thee drinken en in een aantal bakken kan je lekker met water kliederen met het bouwen van sluizen en plaatsen van schotten waardoor je iets opsteekt van het beïnvloeden van de waterloop.
De tentoonstelling die echt vreselijk leuk was, is Friesland Onderwater. Echt heel goed (realistisch) gemaakt, net of je vanaf onderwater naar de natuur om je heen keek, met een enorme koeienkop, vissen en waterplanten. De grootste hilariteit gaf echter het onderwaterbeeld van een toilet op een bootje, je zag daar iemand in z’n blote $%# bezig.
Wat Rosalie ook erg leuk vond was een opstelling van een hangglider waar je in kon liggen en dan al sturend ergens naartoe vliegen, het beeld zag je onder je voorbijvliegen. Prachtig!
Bij de entree hing ook een goede aanbeveling van het AVRO-programma museumbende; 4 sterren!
Na afloop hebben we nog prima gegeten en gedronken in “Het wapen van Leeuwarden”
Kortom: helemaal goed!

Vandaag is het Groundhog day.
Dit is één van de meest bizarre tradities (voor zover ik ken) uit de Verenigde Staten.
Een groundhog is een soort van marmot en men gelooft dat, wanneer dat beest vandaag uit z’n hol komt zetten en hij ziet geen schaduw onder zich, dat de winter snel voorbij zal zijn. Ziet hij echter wel een schaduw onder zich, dan kruipt het snel zijn hol weer in omdat de winter nog minstens 6 weken zal aanhouden.
De enige echte is natuurlijk Punxsutawney Phil uit Punxsutawney ,Pennsylvania , de rest zijn bedriegers…

Vroeger bij mijn ouders thuis was er ook zo’n dier in huis dat voorspellende gaven had; wij hadden een weercavia.
Was ‘ie wit dan sneeuwde het
zag je ‘m niet dan mistte het
zat ‘ie in de schaduw dan scheen de zon.
was ‘ie nat dan regende het
kon je z’n kop niet van z’n kont onderscheiden dan waaide het

Toen ik nog in Utrecht werkte ging ik met een collega regelmatig tussen de middag poffertjes eten bij Victor Consael op het Vredenburg. Zo lang ik het mij kan herinneren (en ik ben Utrechter van geboorte, dus dat is al even) staat die poffertjeszaak in de binnenstad (en volgens mij stond ‘ie eerder op de Neude). Goed, het was geen toprestaurant, de tafeltjes plakten en de bediening was wat sjofeltjes, maar het hoort helemaal bij Utrecht.
Toevallig had ik afgelopen week RTV-Utrecht aanstaan en daar hoorde ik het slechte nieuws; Victor Consael gaat verdwijnen uit het stadsbeeld van Utrecht. De vergunning is niet verlengd, en het Vredenburg gaat op de schop, dus er is daar geen plaats meer voor het poffertjeshuis. De gemeente Utrecht wil ze wel een vervangende plaats aanbieden ergens in Leidsche Rijn, maar zo’n zaak hoort daar helemaal niet, die moet gewoon tussen het winkelende volk van de markt in Utrecht!

Lees hier het bericht uit de krant
Ik word er wel een beetje triest van…..

Het spookte weer behoorlijk gisteren en de tocht naar huis op de fiets was weer een klein avontuur. Veel omgewaaide bomen op straat, erg veel sirenes gehoord en politie- en brandweer op straat. Dichter bij huis zag ik mensen op een hoogwerker bezig om de beplating van een gebouw dichtbij station Amersfoort veilig te stellen (das pas stoer!). Bij mij in de straat viel de schade erg mee gelukkig. Bij mij thuis was alleen het vogelhuisje dat Rosalie zelf heeft getimmerd van de schuur af komen zetten.
Toch heb ik iets met storm, de vorige grote storm, die van 1990 (die iedereen zich nog goed kan herinneren) staat zelfs als datum in m’n trouwring; toen heb ik Gonnie leren kennen.
Het is vervelend voor iedereen die ongewenst heeft moeten overnachten bij een station, nog vervelender voor mensen die schade hebben opgelopen en het ergst voor mensen waarvan een bekende is overleden, maar voor mij kan het niet hard genoeg gaan!