Y-weblog

Ik heb behoefte om wat emoties weg te poetsen, en waarmee kan dat beter dan een goed glas Uisge Beatha.
Yep. Levenswater, vuurwater, of in gewone taal whisky.
Onderin de kast stond nog een klein doosje, voor mijn verjaardag gekregen van goede vriend Roel, met in dat doosje 2 mooie glazen en een klein flesje Kilchoman New Spirit, van het mooie Schotse eiland Islay.

Ik lees op de website dat dit de enige destilleerderij is waar het mout afkomstig is van eigen land.
De laatste keer dat ik op Islay was, was dit drankje er nog niet (maar ze moeten natuurlijk al wel bezig zijn geweest; whisky heb je niet van de ene op de andere dag).

Aan het etiket te zien is het ook nog een vrij jonge botteling (ze hebben vast de botteldatum en destilleerdatum verwisseld…); 4 jaar oud en dat is te proeven ook!
Nog vrij rauw en direct van smaak en nog weinig rest-smaken die achterblijven nadat het slokje weg is. Het doet me meer denken aan een oude jenever.
Toch helemaal niet verkeerd, en ik ben erg benieuwd hoe de oudere garde zal gaan smaken (maar daarvoor moet ik nog wat jaartjes geduld hebben)!

Gisteren heb ik weer een bezoek aan Joure gebracht, naar mijn ouders uiteraard.
Op de heenweg ben ik nog een goeie vriend een bezoek gaan brengen, Roy van LekkerbierdeBierWinkel om hem te bedanken voor het bierpakket dat ik eind vorig jaar heb gewonnen. Gezamenlijk hebben we een rondje door de winkel gemaakt om te zien wat er voor nieuws was.

Meer dan ik van plan was om mee te nemen in ieder geval.

Ik besloot me dit keer vooral te concentreren (al valt dat niet mee, de aandacht wordt continu afgeleid) op het lekkers dat door brouwerij de Molen in Bodegraven wordt gemaakt, en stond deshalve met een mooi boeketje weer bij de kassa. Eerder had ik al eens Hel en Verdoemenis gedronken, deze keer heb ik Amarillo, Heen & Weer, Bommen & Granaten, Mikkel & Menno, Revelation Cat en Bloed, Zweet en Tranen meegenomen.

Daarnaast kocht ik een fles Smoked Bock van brouwerij Meantime London dat ondermeer gebrouwen is met Rauchmalt (dat is Duits voor rookmout). Ik heb hier zelf ook als eens mee gebrouwen. Deze mout kreeg ik op de Port Ellen mouterij op Islay nadat ik daar tijdens een rondleiding vertelde dat ik thuisbrouwer was en wel eens wilde experimenteren met op turf gerookte mout. Roy kwam met deze fles aanzetten toen ik hem dit verhaal deed.

Verder nam ik ook een paar flesjes mee van de Amerikaanse Great Divide brouwerij (ondermeer Hades, DPA en Belgica). Dat is allemaal natuurlijk ook fijn voor de etikettenverzameling

Eenmaal thuis kon ik natuurlijk geen flesje Heineken pis opentrekken (of ik dat ooit in huis heb gehad, bah). Van een eerdere strooptocht was flesje #658 van Hemel & Aarde, ook uit Bodegraven, overgebleven, een Stout-achtig bier. Het zag er zo inderdaad uit, pikzwart bier met een gerookte smaak. De gerookte smaak (en dat lees ik pas nu) komt doordat er gebrouwen is met rookmout van de Bruichladdich-destilleerderij ook van Islay. Alles komt samen! In tegenstelling tot de bekende Stouts (Guiness bijvoorbeeld) had dit bier wel een prettig alcoholpercentage van 9,5% wat het geen doordrinker, maar wel een geniet-bier maakte.

En nu, de day after geen zwaar hoofd maar wel met twee voeten op aarde. Hopelijk gaat de hemel weer snel open!

Voor de christelijken onder de lezertjes: Hel & Verdoemenis of Hemel & Aarde; allebei goed!

Het is welhaast een mythische queeste welke ik ieder jaar aan het eind van de laatste maand afleg, de zoektocht naar het enige Nederlandse Oudjaarsbier – Brand Sylvester (genoemd naar Paus Silvester – deze stierf op Oudjaarsdag in het jaar 335).
Dit jaar werd ik getriggerd door de achterplaat van het blaadje van Pint waar een groot glas Sylvesterbier was ingeschonken.
Ik weet niet hoeveel supermarkten en slijters ik op de fiets ben afgeweest, uiteindelijk ben ik geslaagd bij de Gall & Gall op de Leusderweg waar ik altijd al kwam. Wie er het hardst glunderde, de slijter of ik, weet ik niet, maar we waren allebei trots dat hij had wat ik zocht.
Onnodig te vermelden dat ik niet 1 flesje, maar meteen het sixpack heb meegenomen.
De proefnotities volgen…
En natuurlijk is dit bier ook in Limburg gebrouwen  (zie de commercial)

Ik kan me niet herinneren dat ik ooit iets heb gewonnen bij een loterij.
Deze keer is het BINGO!
(maar of ik me dit later nog  weet te herinneren…)

Bij mijn laatste strooptocht in Ermelo kwam ik deze 3 flesjes tegen. Uiteraard belandden ze snel in mijn karretje.

Laatst heb ik op een avond deze jongens soldaat gemaakt en (het laat zich raden) ik heb er prima op geslapen (alhoewel toch wat vreemd gedroomd over een herendouche waarin ook dames … laat ook maar).

De volgende ochtend ook geen houten kop, dus het was prima gevallen. Dus ondanks de naam gewoon een prima bier!

Het bier is afkomstig van de Belgische brouwerij Malheur (vandaar de naam…)

De nummer 6 was een stevige blondine, de nummer 10 ook blond maar een stuk pittiger, en de nummer 12 een donkere zeg maar gerust gerstewijn! (De nummers corresponderen met hun alcoholgehalte).

Na deze 3 was het helaas een stuk lastiger geworden om het Malheur tapspel te spelen, misschien een andere keer!

Ik mag graag een biertje drinken. Volgens mijn dochter zelfs iets té graag.

Over het algemeen drink ik de (zeker voor de Heinekendrinker in wiens universum alleen dit bocht voorkomt, en dan voor alle gelegenheden en momenten) de wat meer exotische bieren (nou ja exotisch, ze komen bijna altijd uit de ons omringende landen en ons eigen kikkerlandje natuurlijk!). Ben ik een snob? Nee, ik ben een liefhebber! Wanneer ik dorst heb drink ik water, wil ik wat lekkers drinken dan een mooi biertje.

Na afloop week ik het etiket af voor de verzameling (tegen de slijter zeg ik ook altijd dat het me eigenlijk om de etiketten te doen is – hij gelooft er meestal niets van).

Een enkeling vraagt dan of mijn verzameling dan vol zit met Heineken-etiketten, maar neen! Ik kan me niet herinneren dat ik dát ooit heb gekocht!

Het kost de laatste tijd wel steeds meer moeite om het er netjes afgeweekt te krijgen. Mijn vaste oplossing is het flesje in een bakje met warm water waarin wat afwasmiddel te zetten, maar sommige lijm laat erg lastig los. Ik heb het ook wel eens in een afwasmachine geprobeerd; het etiket had losgelaten, maar de verf van het etiket ook…

Iemand nog alternatieven?

Deze St. Sebastiaan grand cru was overigens weer een voorbeeld van een erg lekker bier, gebrouwen in België door brouwerij Sterkens. Op het etiket staat dat het volgens het Reinheitsgebot is gebrouwen, dus zonder toevoegingen. Het is zeker geen doordrinker, maar een stevig smaakvol bier!

Onder deze welluidende naam wordt door Brouwerij De Molen uit Bodegraven dit prachtig zware bier gebrouwen. Volgens hun eigen zeggen is dit een Imperial Russian Stout.

Het is geen doordrinker, maar een bier om een groot deel van de avond van te genieten, donker, flink moutig en zoet.

Volgens het etiket is dit bier ongeopend 25 jaar houdbaar, over de kroonkurk heen zit een dikke rode waslaag die voor extra afsluiting moet zorgen. Ik zou het lange wachten niet volhouden…

Ik kocht dit bier in Joure waar nog meer bier met illustere etiketten van Brouwerij de Molen stond (dus ik moet nog maar n’s terug).

deel van de collectie van De Koebrug

Afgelopen zaterdag trad een al wat langer bestaand plan in werking: ik ging met Roel overnachten in het Friese Stavoren om ’s avonds te genieten van het whisky-diner in restaurant De Koebrug.

Omdat we toch in de buurt waren zijn we het alcoholisch weekend uiteraard niet gestart zónder een bezoek te brengen aan Lekkerbier in Joure. Ik moest de beste man voor een tweede keer binnen korte tijd teleurstellen door weer zonder een paar dozen bier het pand te verlaten maar het slechts bij een 4-pack La Chouffe (en dat is nieuws, ik kende totnogtoe alleen de 75 cl-flessen) te houden.

Dan òp naar Stavoren en camping Súdermeer. De camping was snel gevonden, de receptie niet. Uiteindelijk bleek deze in het gebouw van Marina Stavoren te zitten. Verder een prima camping met gratis warme douches (en geen WC-papier, maar het sportkatern voldeed ook zo hoorde ik…). Nadat de tent stond en het 4-pack soldaat was gemaakt konden we op weg naar De Koebrug. Het is gelukkig niet ver lopen van de camping naar de Koebrug, dus dat scheelde weer.

In het restaurant werden we vriendelijk ontvangen door een enthousiaste heer in kilt (met in z’n sok een mes zo te zien) die ons de gehele avond voorzag van een lekker glaasje met bijbehorende motivatie. Het eten was prima, de sfeer idem (we waren niet de enigen die ons hadden aangemeld) en de glaasjes (het waren kleine glazen) whisky helemaal in de roos. Bij de ‘koffie na’ mochten we zelf een keuze maken uit de collectie van zo’n 400 single malts (wat om de dooie dood helemaal niet meevalt), en helemaal vrolijk verlieten we het lokaal. Omdat de glazen niet te groot waren en het eten de maag goed vulde konden we zonder geslinger de camping weer terugvinden.

Mijn whisky-menu bestond uit:

• Frysk Hynder 3 jaar/ 4 jaar oud (bij De Koebrug zelf een jaartje langer gelagerd in een vat op de bar)
• Caol Ila non peated 8 jaar oud
• Dufftown 15 jaar oud
• An Cnoc 12 jaar oud
• (en die van bij de koffie ben ik vergeten) 

Nog nooit van gehoord (en dat ligt aan mij, meer dan 10.000 hits op Google), maar erg grappig!