Y-weblog

Ik ben zowat door het boek ‘Van onze correspondent in Harare’ heen dat geschreven is door Sybilla Claus, de Afrika-redacteur van dagblad Trouw.
Zoals de titel aangeeft gaat het grotendeels over het wonen en leven in het Zimbabwe van dictator Mugabe.

Wat ik heel erg goed vind aan haar verhaal is dat ze beschrijft ‘hoe het allemaal kon gebeuren’; hoe Mugabe – die gevangen zat tijdens het bewind van Ian Smith in het toenmalige Rhodesië is geworden tot de bloedige dictator die hij nu is, en hoe zijn zijn volk er telkens toe kan zetten om landgenoten te martelen en te onderdrukken. Het geeft een genuanceerder beeld van de man en het land dan ik tot dusverre kende (waarmee ze het niet goedpraat, laat dat duidelijk zijn!)

Wat overblijft is een beeld van een heerser die goed voor z’n vriendjes zorgt en daarmee het land en de economie compleet in het slop laat geraken. Je vraagt je dan ook af of het ooit nog goed komt met het land dat ooit de graanschuur van Afrika was en nu alles moet importeren (zolang daar geld voor is).
Onbegrijpelijk ook dat er geen blauwhelmen gestationeerd zijn om het land er weer bovenop te helpen en er een democratische regering te installeren.

Al met al een bijzonder boeiend boek waarmee je het land van binnenuit leert kennen. Aanrader!

Ik heb het zowat in één ruk uitgelezen; de thriller Probo Koala, geschreven door Van Campen, dat gaat over het reilen en zeilen in de wereldwijde handel in olieproducten. De naam Probo Koala doet natuurlijk denken aan de ramp met het gelijknamige gifschip in Ivoorkust waarbij de huurder van het schip, Trafigura in opspraak kwam. Als we het boek – dat fictief wordt genoemd- ernaast leggen dan handelt het in het boek over het bedrijf Figueroa.

Ik geloof dat de gang van zaken die in het boek wordt beschreven; het eindeloos mengen van verschillende soorten stoffen, om laagwaardige brandstof op te waarderen of hoogwaardige brandstof te mengen met afvalstoffen best zo zal gebeuren in de echte wereld. Dat is een behoorlijk schrikwekkend beeld; vanwege het grote geld worden enorme (milieu)risico’s genomen en worden mensen ongevraagd en onwetend blootgesteld aan gevaarlijke stoffen.
Hoewel soms wat rommelig en van-de-hak-op-de-tak was het een bijzonder spannend en leerzaam boek!

Lees de recensie in de Volkskrant

[Edit] 23 juli 2010: Trafigura is veroordeeld tot een boete van 1 miljoen Euro. Lees meer

Excuses lieve lezertjes,
wellicht vragen jullie je af waar toch die leuke stukjes op Yweblog blijven.
Tja,
Wat zal ik zeggen
…
Zoveel maak ik niet mee op mijn balkon.
Lang leve de zomer!

Wie weet komt binnenkort weer wat inspiratie
als al mijn geliefden op vakantie zijn
en ik niet

We’ll see!

Vanwege het mooie weer en het verwachte bezoek liep ik onlangs binnen bij de Gall & Gall aan het Euterpeplein om daar wat witbiertjes in te slaan. Deze keer niet voor de etiketten-verzameling, maar gewoon voor de lekkere dorst.
Tot mijn verbazing kwam ik roch nog wat nieuws tegen, en wel allemaal lokale brouwsels van brouwerij De Eem. De bieren worden echter niet in Amersfoort gebrouwen maar in Dronten bij brouwerij de Praght, en de Scheldebrouwerij in Meer(B).
Zo trof ik XtrEem Rosebud, Warrior en Chinook aan (ik moet ze nog proeven)

Toen ik de slijter vertelde dat ik ook etiketten spaar moest ik even wachten, want hij ging even naar achteren om wat te halen. Snel kwam hij met 2 koude Vat No.13-flesjes aanzetten, ook uit Amersfoort. Ze waren alleen niet voor de verkoop, maar hij wilde de flesjes wel bewaren voor me – ja, dat telt natuurlijk niet; alleen etiketten van zelfgedronken biertjes mogen in de map….
Op de site van dit voor mij nieuwe bier zag ik de verkooppunten, en daar ben ik wel geslaagd voor Moriaentje en een Dolle Tinus. Prachtige namen, stoer etiket. Jammergenoeg worden ook deze bieren niet binnen de stadsgrenzen gemaakt en komen ze eveneens uit Dronten.

Het Moriaentje ging al snel open. Ik vond het echt een lekker bier, categorie Dubbel zou ik zeggen, ondanks het lage alcoholpercentage van 5,2°. Flink moutig (chocolade- en zwartmout) dus geen doordrinker maar zeker één om van te genieten. De Dolle Tinus staat nog te wachten tot een volgende keer!

Als je in een flat woont met centrale brievenbussen krijg je een hoop drukwerk, zelfs met de Nee Nee-sticker.
Laatst werd ik uitgenodigd door een helderziende, genaamd Omar, die mij de toekomst wel wil voorspellen.
Als deze Omar echt goed is, had hij gewèten dat ik niet in die onzin geloof, en bij mij dus ook geen briefje in de brievenbus had hoeven doen.
Jammer hoor!

Na de verhuizing van de vorige bewoner van mijn appartement kreeg ik nog regelmatig post voor hem die ik dan netjes doorstuurde.
Een paar maanden later werd ik dat een beetje zat en begon de post maar terug te sturen naar de afzender waarbij ik melding deed van het nieuwe adres.
Dat ging bij alle bedrijven goed, behalve bij ASR (de nieuwe naam van wat vroeger Fortis verzekeringen was).
Een maand later lag er namelijk weer gewoon post van ASR in de bus.
Ik besloot eens te bellen en kreeg de postkamer aan de lijn. Excuses, wat is het nieuwe adres, het zal niet meer gebeuren.
Een maand later: weer post van ASR.
Nog eens gebeld, nu met een administratief-medewerker, of ik de envelop eens wilde openmaken zodat ze aan de hand van het klantnummer de adresgegevens kon aanpassen. Het is nu echt voor elkaar en nogmaals excuses.
Gisteren weer een envelop van ASR.Ik heb nu de vorige bewoner maar een boos mailtje gestuurd die vervolgens de vermoorde onschuld speelt.

Ik zou mijn geld niet bij ASR durven wegzetten met zo’n beroerde AdminiStRatie!

Ik ben afgelopen dinsdag naar het Planboard Oracle DBA-symposium geweest, dat werd gehouden op landgoed De Horst in Driebergen. Was hierop geattendeerd door de weblog van Harald van Breederode.
Bij binnenkomst leek het meer op een reünie (“ik heb je vorig jaar gemist”,”ik ben alle keren geweest”,”leuk je weer te zien”), maar dat kon nooit over mij gaan, ìk was er voor het eerst! Gelukkig kwam ook ik de nodige bekenden tegen (blijkbaar is het Nederlandse Oracle-wereldje erg klein, althans wanneer het gaat om de party-crashers).

Na de inschrijving en het verplichte bordje-aan-een-lintje-om-je-nek begon het programma.

Ik heb de volgende sprekers beluisterd:

• Yuri van Buren (Performance management-onderzoek met Oracle Grid Control)
• Toon Koppelaars (Semantische Query Optimalisatie)
• Harald van Breederode (Real Application Testing)
• Erik Valk (Online Table Redefinition)
• Jonathan Lewis (Interpreteren van Statspack)

(van eventuele recensies zal ik hier weblinks plaatsen)

Tussendoor was er meer dan voldoende gelegenheid om na te praten met de sprekers of mede-luisteraars waardoor de dag voor mij een meerwaarde had ten opzichte van een zware cursus-dag. Ook het gevarieerde programma maakte het prettig om bij te wonen (al was ik ‘s avonds bekaf). Na afloop nog een lekker en gezellig diner.

Afgelopen zondagmiddag opeens een emailtje van een mede-koorlid; er zou in de St. Aegtenkapel een Benefietconcert zijn tbv Roze Zaterdag met optredens van een ander Amersfoorts koor en klassieke muziek van het Rainbow ensemble. Na een klein beetje Googlen bleek onze eigen dirigent Harry de Beer ook nog mee te doen. Niets op tv (en alles is leuk), dus: op naar de St Aegtenkapel.
Deze kapel is wat mij betreft één van de mooiste locaties waar je naar muziek kunt luisteren; de akoestiek is echt prachtig daar! (Ik herinner me een concert van Harry Sacksioni van enkele jaren geleden….om te huilen, zo mooi!).
Bij binnenkomst bleek ik één van de weinige niet-roze mannen te zijn, maar dat bleek totaal geen beletsel voor een leuke avond.
Het Rainbow Ensemble speelde muziek van ondermeer Franz Krommer (een mij totaal onbekende componist uit de tijd van Beethoven) – het kwartet voor fagot, 2 altviolen en cello, de Simple Symphony van Benjamin Britten en stukken van Tchaikovsky. Tussendoor trad het Roze Koor op met de door Harry bewerkte versie van I Feel Pretty (waarmee het Hallehuiskoor precies een week geleden optrad in Theater de Lieve Vrouw).
De drankopbrengst was ook voor het goede doel (Stichting Keiroze), dus dan neem je met een goed gevoel een extra glaasje….
Was leuk, een onverwachte mooie avond!

Dat was een groot feest gisteren in theater De Lieve Vrouw!

We begonnen om 11 uur met inzingen, de laatste aanwijzingen in ontvangst nemen en de positionering op het podium. Onderwijl waren de techneuten van het theater druk bezig met het knutselen aan de verlichting en het klaarmaken van podium en zaal.
Om half drie zat ons publiek in de zaal en kregen wij onze grote opkomst; onder daverend applaus daalden we van de trap af naar de zaal en begon het optreden.
Het was al weer veel te snel pauze, en veel koorleden (waaronder ikzelf) vroegen zich af of we niet wat waren vergeten te zingen, maar niet dus.

Het tweede deel ging ook super waarna onze dirigent Harry de Beer welverdiend in het zonnetje werd gezet.

Na afloop was in de foyer gelegenheid om oude bekenden weer te begroeten en dat was best gezellig.
Toen de meeste gasten waren vertrokken hebben we het jublieumjaar afgesloten met een lekker hapje bij restaurant Dara. Het bleef nog lang gezellig!

Voor meer foto’s zie onderstaande pagina’s:

• Foto’s van Hans Niezen
• Foto’s website Hallehuiskoor

We hebben er een jaar naar toegewerkt (de dirigent zelf 25 jaar), en vandaag is het eindelijk zover; het jubileumoptreden van het Hallehuiskoor in Theater de Lieve Vrouw.
De zaal is uitverkocht, de liedjes ingestudeerd (de generale ging iets te goed, is dat een slecht voorteken? Ha, vast niet!).
Een volgende keer hopelijk foto’s en recensies.
Ga me nu rustig voorbereiden…