Y-weblog

 Er begint een beetje structuur te komen in de dingen die ik doe rond Koninginnedag, noem het een aanzet tot een nieuwe traditie;

Vrouw en kind zijn meestal de hort op, en omdat ik niet van alleen thuiszitten hou wordt er op Koninginneavond naar de kroeg gegaan met Roel, en aan het eind van de avond neem ik bijzonder goed gemutst, maar ietwat onvast de fiets weer terug naar huis waar ik in een droomloze slaap val.

De volgende dag (het is inmiddels Koninginnedag geworden) vind ik mezelf ietwat daas en met een bonkend hoofd terug in de keuken alwaar ik sta te roeren in een grote pan met wort, het voorstadium van bier. Het is duidelijk dat er met iets meer creativiteit wordt gebrouwen dan anders, of noem het nonchalance of je kop er niet bijhebben. Het recept wordt niet helemaal (of helemaal niet) nauwkeurig gevolgd, dus mocht het een prachtbier worden; herhaalbaar is het zèker niet!

Het toppunt is om precies wanneer de boel aan de kook raakt een praatje te maken met de buurman aan de andere kant van het hek. De pan kookt dan over en alles zit onder de zoete plak. De keuken schoonmaken is niet fijn met een kater, maar zal toch moeten gebeuren. Zucht!

De rust keer gelukkig weer terug zodra het bier afgekoeld en wel, gist erbij, en onder een plastic folietje staat te gisten en alle gereedschappen en materialen weer op zolder liggen.

Dit jaar móesten we op Koninginnedag weer de stad in, want we hadden ons een lootje voor Stichting Gerbera laten aansmeren door de leuke bardame van Café Van Zanten (wat is er eigenlijk gebeurd met de bierkaart? het is aardig karig geworden!), en er zou ons natuurlijk een leuke prijs toevallen. We hebben ons verdriet maar verdronken met een bijzonder aardig bandje, een aantal bekenden en een paar glaasjes Amersfoort Stadsbier 1259 (van mij mag het een blijverd zijn!).

Het bier thuis doet inmiddels vrolijk zijn best, de smaak is weer afwachten!

Ik hou van tradities!